Novel & Cerita We Got Married

Mas mabuting isipin niyang negosyo lang ang lahat. Hanggang sa dumating ang araw ng kasal namin nung Biyernes. Isang mabilisang civil wedding sa Taguig. Walang kaibigan, walang handaan. Nung pinapanood ko siyang pumirma sa marriage certificate, nakaramdam ako ng kaunting kapanatagan. Asawa ko na siya. Protektado na siya ng pangalan ko.

Haplos niya sa kamay ko, at pinaglaruan na ang daliri ko. Mas napanguso ako sa sarili nang mahawakan ko ang kamay niya. Pareho kasi kaming walang singsing na suot dahil biglaan naman ang lahat sa amin. Pero kahit papaano ay suot ko naman ang singsing ng ina niya. We got married without rings and all he did offer was his army navy dog tag. Ako lang din ang may suot nito at siya ay wala na.

I smirked and let him caress me. Walang kuwenta kung tatanungin ko pa siya o aawayin dahil sa nangyari. We got married even though we both didn't even like each other. We got into this marriage knowing that we will end it after it has served it's purpose. And we got physical knowing that it's all pure unadulterated lust, and we're both consenting adults who have physical needs. Kaya labas doon ang lahat ng nararamdaman ko sa sinabi ni Fiona Suarez kanina.

At mukhang kagaya ko ay lasing din ang lalaki dahil pumayag siya sa gusto ko. Right there and then, we got married. Hindi ko alam kung paano nagawa iyon ng lalaki na maikasal kami kahit na malalim na ang gabi. Basta may pinuntahan kaming isang bahay pagkatapos naming umalis sa bar. May lumabas na lalaking nakapantulog at sa mabilisang seremonya ay ikinasal kami. May pinirmahan nga kaming marriage certificate. At nagising ako kinabukasan na katabi ko siya sa higaan. Medyo nakahinga din ako ng maluwag nang ma-realiaze ko na intact pa ang pagkakabae ko. Nothing happened between me and the stranger man

may lungkot sa mga mata niya. "Bakit gusto mo pa akong sumama?" "Please, isang buwan lang. Pagkatapos noon pwede ka ng umuwi dito." "Ako? Ako lang uuwi?" Tumango siya at ipinatong yung isang kamay sa kamay kong hawak niya. "We got married in Macau, a week after you lost our bet." Napangiti ako. "Pinaalala mo pa talaga," umiling-iling pa ako.

Tanong nito. Ngumiti ako, pilit na tinatago ang disappointment na nararamdaman ko. "O-okay." Sabi ko. Naunang lumabas ng kotse si Maru upang pagbuksan ako ng pinto. He held my hand again, and we went inside our house. Mas lalo lang akong nadisappoint ng makita kong nasa normal na ayos lang ang bahay. Wala man lang siyang effort na gawing romantic ang pag celebrate namin ng first wedding monthsary namin. Kung sabagay hindi naman talaga kami tulad ng ibang mag-asawa.

The air in the quaint garden venue was alight with joy and the scent of sampaguita. It was a day of celebration, a testament to enduring love and second chances. Janus and Shirley, after navigating countless storms and finding their way back to each other, were finally getting married.

aniya at tinap ang tungki ng ilong ko. Tuloy-tuloy lang ’yong pagsayaw namin. “How did y’all know that we’re married?” curious kong tanong ’cause as far as I know‚ he only mentioned about the blank oath. “He announced it to us‚ two years ago.” tugon nito. Hindi ko alam na matagal na pala kaming kasal... sa papel. “These past few months ko nga lang alam na kasal na pala ako tapos sa hindi ko pa kakilala.” ani ko’t nagbuntong-hininga.

I still remember their reaction when I introduced my husband, their jaw dropped. We catch up on some things that we haven't talked about after a very long time, and that includes some details about my marriage life with Reeve. Of course, I kinda manipulated some information since I can't disclose how we exactly got married. Mabuti na lang talaga at hindi naman sila nagtanong masyado.

Mamamatay to ng maaga sa ginagawa nya eh. “Yes, and we were actually getting married.” Kahit di ko pa talaga sure kasi wala naman nag tatanong sakin, “So please, don’t just wander around, kissing guys.” Yun lang at hinila ko na si Jaxon, diretso sa restaurant na kinakainan namin.