We Got Married Novels & Stories

Masaya ang lahat dahil sa wakas kasal na kami. We are finally married.

Si Ariah "Aya" Gallano ay dalawampu't dalawang taong gulang, iskolar ng kanilang bayan, at tumatayong magulang para sa kaniyang nag-iisang kapatid. Musmos pa lamang ay namulat na siya sa hagupit ng buhay dahil sa mga pagsubok na kaniyang pinagdaanan. Sa kabila nito, nanatili siyang matatag at higit na nahubok ang pagiging madiskarte. Subalit, dahil sa karamdaman ng kaniyang kapatid, kinailangan niyang makahanap ng mabilisang salapi. Siya ay napadpad sa dating application na "We Chat & Date", para humanap ng matandang lalaki na naghahanap ng kasintahan, o sugar daddy kung tawagin. Labag ito sa kaniyang kalooban, subalit kailangan niya ng mabilisang pera para sa pagpapagamot ng kapatid kay

Isang araw na ang lumipas, at hindi pa rin talaga ako makapaniwala sa nalaman ko about Lluna. Ang dami naming napagkuwentuhan nung gabing 'yon, to the point na parang nagsimula kami ulit sa umpisa. Not as two people forced into a marriage, kundi dahil ginusto talaga naming makilala pa ang isa’t isa. "Ms. Ms..."

The next day felt surreal. Hindi pa nagsi-sink in sa akin ang lahat, the proposal, the ring on my finger, the way Alex looked at me like I was his answered prayer. But true to his word, he didn’t want to wait. “Life’s too short,” sabi niya habang hawak ang kamay ko ng isang umaga. “I don’t want another delay.” So we got married the next day, sa parehong rooftop kung saan siya nagpropose. It was a simple and intimate one, just the people who mattered most in our life.

I looked at Fatima and smiled. “Pagod lang ako,” sabi ko at uminom ng alak. Nasa beach kaming apat, we’re celebrating Bil and Ania’s post wedding. “Are you sure?” “Yeah,” she hold my hand and smiled. I stared at my wife’s face. Ever since we got married, wala akong problema sa kaniya. She took care of me very well. She’s-

sarkastikong komento ng photographer. After the marriage registration formalities, we signed their marriage certificate. Nang palabas na kami ay agad kong hiningi ang number niya. Hindi puwedeng hindi dahil mag-asawa na kami mula ngayon. Napatigil ako at naalalang wala na nga pala akong uuwiang bahay. Paano na ngayon ‘to? Napabuntong-hininga na lamang ako. An idea popped out.

"hindi pa lang ako sanay sa ngayon." From being awkward to each other, day by day I feel like were getting closer to each other. Nawala na 'yong awkwardness namin sa isa't-isa. Tuloy-tuloy na ang usapan namin hanggang sa kung anu-ano na ang nagiging topic namin. In short, for a month now of being married, we got to know each other more. Three weeks of living together, we felt like we're in a good terms now.

“Gets ko na.” Oo nga naman—na-overthink ko lang. Trending na kami noong araw pa lang na nakuha namin ang marriage certificate. Bago pa lang kaming kasal, normal lang na alagaan at ipagtanggol ng asawa ang asawa niya. ‘Yon ang aasahan ng mga tao. At ngayong pareho na naming inamin ang nararamdaman namin sa isa’t isa, mas nagiging totoo ang pagsasama namin araw-araw.

Everyone's happy for me, but why couldn't I find happiness inside me? Nang nagtama ang tingin namin ni Zach ay hinawakan niya ang aking kamay. "Today, I pronounce you husband and wife." Today under the bright sky, we proclaimed our marriage without love. A marriage that also started our downfall.

Hindi ko na nga hinintay pa na matapos ang kasiyahan nila ng matapos ang ceremony, I immediately run through the parking area to see kung nakabalik na sila ngunit wala pa rin. “Wife, were are you?” tinawagan ko na siya, while putting on the car keys. “Okay, just wait there, pupuntahan ko kayo. Love you.” Malapit lang naman ang Mini store na sinabi niya it will not took me long. … “Papunta na raw dito ang asawa ko, paano ba ‘yan aalis na kami Leon.” Pagkababa ng cellphone ko ay nagpaalam na kaagad ako kay Leon.