We Got Married Novels & Stories

May nakangiti, nakasimangot, naka-wacky, at kung ano-ano pa. At syempre, hindi namin pinalampas ang marriage booth. Nagkaroon ng mini wedding sa pagitan naming dalawa. May natanggap kaming singsing mula sa kanila na sinuot namin sa isa’t isa. Mukhang laruan lang naman iyon pero gawa pa rin sa metal.

Our engagement spread like a wildfire. There were a lot of messages from my batchmates and people who I barely know. Sa social media maging sa texts. Marami pang nagsasabi na goals kami. Dwight wanted to let the wedding happen as soon as possible but I was the one who told him to postpone it. That we shouldn't rush it. That we should savor our moments together first. But, honestly I couldn't even understand myself. Magulo. Sobrang gulo. I couldn't put them into words. Our parents were totally against it but we told them it's our decision.

Kaya ipagsawalang bahala ko na lamang ang lahat. Binitiwan niya ang kamay ko saka tumayo at binuhat niya ako na parang bagong kasal.Pero hindi nga ba bagong kasal nga kami at kasalukuyan kaming nasa honeymoon.Ang pinagkaiba lang ay walang nakakaalam na kinasal kami dahil pumirma lamang naman kami sa marriage certificate.Alam Kong tunay iyon. Pinasok niya ako sa banyo at dahan-dahan niya akong binaba sa tiles.

Alam na namin ito ni Damian bago pa ako operahan noon, pero kahit isa o dalawa lang iyan, basta madugtungan lang ang oras na makasama ko sila, masaya na ako. "Late na tayo sa flight natin," natatawa kong sabi sabay labas ng kotse. Agad niya akong inalalayan nang magsimula akong maglakad. Suot pa namin ni Damian ang aming mga wedding dress dahil galing kami sa aming kasal. Our second wedding. Dumiretso na agad kami rito sa airport para sa flight namin patungong Paris for our honeymoon.

“H-Hindi ako sanay!" “Masasanay ka rin, asawa ko,” he smirked, spinning her gently. They swayed together, surrounded by friends cheering and teasing. For a while, everything felt surreal, like time had paused, leaving only laughter, music, and happiness. Later that night, Razen led Love to the quieter part of the garden beside the church. The fairy lights glowed softly, and the stars above stretched endlessly. They stood there, hand in hand, facing the open sky. “Can you believe it?” Love whispered, her voice thick with emotion. “We’re actually married.”

he sweetly called out as he tapped three times on the space between the bed and him. Nanlamig ang tiyan ko at tingin ko ay binalot niyon ang puso ko. Pumikit ako nang mariin at sinubukan alisin sa isipan ko ang imahe niya. Pagmulat ko ay mas malawak na ang ngisi niya. "We're married not because of love, Attorney. And let me remind you that a honeymoon is for couples who adore one another. We are not counted," malamig kong tugon.

We are now married. Dito kami kinasal sa New York. After the proposal that I made, her parents and my mom asked us when our wedding was. Pinagmamadali na nila kaming ikasal dahil ang kanilang dahilan ay gusto na nilang magka-apo. They’re too excited. We waited for one year before our marriage. “Nag-enjoy ka ba sa gala natin?” I asked, and she nodded sleepily.

wika ng abugado. “No, not about business,” sambit ni Farrah na sinimulan ipakilala ang sarili at ikuwento ang mga pangyayari sa kanila ni Damon. Iniabot ni Farrah sa lawyer ang kaniyang Certificate of No Marriage at ang Marriage Certificate nila ni Damon. Wala imik na nakikinig lang si Damon at pinagmamasdan si Farrah, para sa kaniya ay hindi siya gano’n ka-interesado sa topic.

"Get over the pain? Aurora, nawalan rin ako ng anak na katulad mo, and yes I admit that it was all my fault, and I deserved this treatment against you. Tinatanggap ko ang lahat ng paninisi mo sa akin. Pero itong gusto mo ay hindi. Tuloyan mo akong hindi binibigyan ng pag-asa na bumawi at humingi ng tawad sa 'yo. I am your husband—" "Mag-asawa tayo sa isang papel lang! Damien. Bago pa man tayo ikasal ay alam na nating pareho kung ano ang papel natin sa isa't-isa. Nagkataon lang na umabot tayo sa punto na ito. As I remember— we all started with our business marriage. Lahat ay nakaplano, lahat ay plinano... At ang lahat ng ito ay isang kasunduan lang dahil sa gusto nila tayong maikasal."

“Gets ko na.” Oo nga naman—na-overthink ko lang. Trending na kami noong araw pa lang na nakuha namin ang marriage certificate. Bago pa lang kaming kasal, normal lang na alagaan at ipagtanggol ng asawa ang asawa niya. ‘Yon ang aasahan ng mga tao. At ngayong pareho na naming inamin ang nararamdaman namin sa isa’t isa, mas nagiging totoo ang pagsasama namin araw-araw.