We Made It Novels & Stories

Masayang-masaya ito at kulang na lang ay magsisigaw. "babe, congratulations to us. We did it! Finally, we've made it. Buntis ka na! Magiging tatay na ako!" sobrang Saya niya. Sa wakas ay natupad na ang matagal naming pinapangarap! Niyakap niya ako ng Mahigpit at pinaghahalikan sa noo ng sunod-sunod. "babe, talaga? Well, thank God! Sa wakas ay ibinigay na niya sa atin ang kukumpleto sa pamilya natin."

I'm envious though I and Leo didn't experience that thing during my pregnancy. We stayed there for hours until we finally decided to leave. Alas quatro na ng hapon nang makaalis kami sa kanila at bumyahe na pauwi gamit ang kotse ko. Pero dahil gusto na naman ng kambal na mag-uwi kami ng fast food, dumaan na lamang kami sa drive thru. "Hmm! Yummy!" I heard Matt shouted. "Hmm? Kumakain na pala kayo, ah? Akala ko ba dadalhin natin sa house?" I chuckled also when I saw how Feli showed me a peace sign as I looked at the rearview mirror.

The memories we made here almost a year ago flashed through my mind like a rapid river flow. Nang maalala ko ang huling tapak ko rito, naisip ko na malayo na pala ang nadaanan namin ni Ruan. Hindi ko akalain na naharap namin ang mga dahilan kung bakit kinailangan naming umalis sa lugar na 'to dati. I guess, we made it. We climbed our tallest mountains and we successfully saw the view that was waiting for us. Ito na 'yon. Nagbalik na kami ngunit ngayon ay kasama na ang mga anak namin at si Nanay. Kumpleto na kami.

Kahit hindi kami magkakasundo minsan — we always ended up at each others back. "DUDES! The 'O FREAKING GIRLS' are here." ---

Sobrang bilis ng pangyayari. Lev and I got married that day. Yes, it was rush, but we like rush. We made a ruse in rush. Everyone was left dumbfounded when they found out that we are already engaged before. Parang bumalik lang din sa akin. That's just how things are. We made a ruse, we fell in love, made everyone hate us, and now, we are married!

ani nito Kaya ang ginawa ko mas mabilis pa sa pakikipag karera ko ang aking ginawa. Napahiyaw pa itong si Steve ng palabas na kami. Kita ko kasing pasara na ulit itong sasakyan kaya halos paliparin ko na ito. Saktong lumusot kami bago ito nagsara ng tuluyan. Nakahinga kami ng maayos ni Steve ng makalabas ang sasakyan namin sa creeping gate na yun.

sagot ni Frederick. Tumigil ang sinasakyan naming jeep dahil sa traffic. Agad kaming bumaba at patakbong pumasok sa isang eskinita kung saan marami kaming nasasalubong at nakakasabay na mga tao. Hindi kami nagpahalata na may tinataguan kaming kalaban. Pumasok kami sa isang bahay na gawa sa cemento. Nabungaran namin ang isang malinis at maayos na sala. May isang babae ang nakatalikod at may kausap sa cellphone.

"Grabe! Sobrang gwapo at ganda ng mommy nung kambal oh!" "Kaya nga! bagay na bagay sila!" "kakainggit! masyadong magandang lahi!" Ilan lang 'yan sa mga naririnig namin. Naiiling kaming kumain at mabilis na tinapos iyon. After that, nagpasya na kaming umuwi. May gagawin pa rin si Luigi kaya hindi na kami nakakapagpahatid rito.

Zia’s Pov. Hinayaan ko ang mga kuha kong tumakas sa mga mata ko. Nagpatuloy ako sa pag-deliver ng speech ko. “And to my fellow graduates, what a journey it has been. We did it! Together, we've laughed, struggled, fought, learned, and grown up. We still made it. And, for some of us we accomplished something we never imagined we could. But here we are tonight with those who never stopped believing in us. We're living proof that it's not only possible but it's never too late to concur the dreams we made as children.

Buong araw namin silang kasama dito at masasabi ko na talagang sinulit namin ang araw na ito. Bandang alas kwatro ng hapon ay umuwi muna kami sa condo namin para kunin ang mga gamit na kailangan namin. At bago kami umalis ay tiningnan muna ako ni Tita Mireya. Okay naman daw at safe naman sa akin na bumiyahe. Yate ang sasakyan naming dalawa at si Mark mismo ang magmamaneho. “Are you ready?” tanong sa akin ng asawa ko.