We Made It Novels & Stories

Napagkasunduan namin na gawin ito sa lalong madaling panahon. Nag order muna rin ako ng pagkain at nakisabay na ako sa kanila. Nang dumating ang order ko kumay na rin ako habang patuloy kaming nag-uusap sa iba pang plano namin kong 'di mag succeed ang plan A dapat may plan B C at D pwede ring E. Basta mag tagumpay lang kaming tatlo. Matapos ang aming lunch talk nagpaalam na rin kami sa bawat isa. Si Kimmy sumama kay Winter habang ako naman ay pauwi na.

Six-thirty PM na nang makarating kami sa Restaurant. "Nakakahiya kanila Cathy!" disappointed na sambit ni Mommy. "muntik na tayo ng ma-late!" naglalakad na kami sa parking ng restaurant. "Wala pa naman daw ang dalawa kaya okay lang," tugon ni Daddy. "Tsaka Mommy, traffic talaga sa bansa natin. Hindi na po maiiwasan ito." sambit ko. We all stepped inside the restaurant.

Nagtagpo ang mga mata namin saglit. And in that moment, something changed. Not noise. Not drama. But a quiet understanding. “Alright,” sabi ko, binasag ang katahimikan. “Let’s make this work.” Ngumiti siya. “Yeah, let's make it.” And that was the beginning of the first day of a partnership that I knew would change a lot... *********

SHE GOT HER OWN THING WON'T YOU COME AND SPEND A LITTLE TIME MISS INDEPENDENT OOH, THE WAY WE'D SHINE. MISS INDEPENDENT. Isang kindat sa mga audience ang kaniyang pang finaleng ginawa bago tumalikod. at 'yon! nakaraos na siya. she feels great after doing that. parang may kung anong kasiyahan siyang nadama. "Yes!!! i made it!" nagtatatalon siya sa tuwa. walang pumapansin sa kaniya dahil abala pa ang mga kasamahan niyang modelo sa pagrampa.

I'm envious though I and Leo didn't experience that thing during my pregnancy. We stayed there for hours until we finally decided to leave. Alas quatro na ng hapon nang makaalis kami sa kanila at bumyahe na pauwi gamit ang kotse ko. Pero dahil gusto na naman ng kambal na mag-uwi kami ng fast food, dumaan na lamang kami sa drive thru. "Hmm! Yummy!" I heard Matt shouted. "Hmm? Kumakain na pala kayo, ah? Akala ko ba dadalhin natin sa house?" I chuckled also when I saw how Feli showed me a peace sign as I looked at the rearview mirror.

The memories we made here almost a year ago flashed through my mind like a rapid river flow. Nang maalala ko ang huling tapak ko rito, naisip ko na malayo na pala ang nadaanan namin ni Ruan. Hindi ko akalain na naharap namin ang mga dahilan kung bakit kinailangan naming umalis sa lugar na 'to dati. I guess, we made it. We climbed our tallest mountains and we successfully saw the view that was waiting for us. Ito na 'yon. Nagbalik na kami ngunit ngayon ay kasama na ang mga anak namin at si Nanay. Kumpleto na kami.

ani nito Kaya ang ginawa ko mas mabilis pa sa pakikipag karera ko ang aking ginawa. Napahiyaw pa itong si Steve ng palabas na kami. Kita ko kasing pasara na ulit itong sasakyan kaya halos paliparin ko na ito. Saktong lumusot kami bago ito nagsara ng tuluyan. Nakahinga kami ng maayos ni Steve ng makalabas ang sasakyan namin sa creeping gate na yun.

sagot ni Frederick. Tumigil ang sinasakyan naming jeep dahil sa traffic. Agad kaming bumaba at patakbong pumasok sa isang eskinita kung saan marami kaming nasasalubong at nakakasabay na mga tao. Hindi kami nagpahalata na may tinataguan kaming kalaban. Pumasok kami sa isang bahay na gawa sa cemento. Nabungaran namin ang isang malinis at maayos na sala. May isang babae ang nakatalikod at may kausap sa cellphone.

Tumango lang ako at umayos ng upo ng kumuha siya ng platito, kutsara, at kutsilyo. He sliced the cake into thin slices and handed me the small plate. We ate the cake peacefully—at the same time talking a little bit. I feel at ease when he compliments the cake I made. He was really happy… I can see it through his eyes. I love how he was happy eating the cake I made. He loved it. I was sure of it. We slept together at 12 am because of some chikas we shared tonight on his birthday. Magkatabi kaming natulog. But we still knew our limit. May harang pa rin naman sa pagitan namin eh. No worries at all.

Kung siguro ay hindi ito soundproof ay baka may nagreklamo na sa ingay naming dalawa. Parang mawawalan na ako ng boses sa kakasigaw ko. Mabuti na lang talaga at maayos na ang lahat sa aming dalawa kaya nagagawa na namin ito. Ganito rin kami magcelebrate ng success naming dalawa sa misyon namin. Mabilis lang namin itong natapos dahil talagang nagtulungan kami. Nagkaroon rin kami ng pagkakataon para mas makilala pa namin ang isa’t isa. *****