When A Door Closes A Window Opens Novels & Stories

Siya lang ba ang nakakapansin na sa tuwing dadaan sa lugar na iyon, iba ang buga ng hangin pati na rin ang amoy nito na amoy asupre. Kinapa-kapa pa ni Father Mer ang harang na plywood. Pinakikiramdaman kung mainit lang ba isang bahagi nito at sa ibang bahagi naman ay normal lang o mainit ito kahit saan pa hawakan. Sa kaka-kapa, nagulat na lang siya nang biglang bumukas ang isang bahagi ng harang sa bandang kaliwa. Parang lihim na pintuan dala ng wala itong doorknob at hindi agad-agad ito mapapansin nang sinuman. Secret doorway? Bakit kailangan pang isekreto? Bakit hindi na lang gawing totoong pintuan? Napaisip tuloy si Father Mer.

Ang kaibigan ni Catharyn. Aligaga akong tumayo at kinakabahang chine-ck ang mga gamit kung nakalagay ba ang mga ito sa dapat nilang kalagyan at hinanda ang box ng singsing. Nakapatay lahat ng ilaw at tahimik ang paligid nang biglang bumukas ang glass window senyales na nakapasok na si Catharyn. Dali dali akong lumuhod at nang maramdaman kong malapit na siya ay pumalakpak ako ng dalawang beses at biglang may nagbukas ng ilaw.

Ngunit hindi n'ya din pwedeng buksan ang kan'yang bintana dahil pinapaulanan s'ya ng mga ito ng bala at alam n'yang hinihintay lamang nila ang pagbukas n'ya ng bintana para mabaril s'ya sa loob. He keeps on driving and the enemy keeps on banging his car side by side and at the back. Kumuha s'ya ng magandang tyempo at binuksan ang bintana at binaril ang isa na nasa kaliwa n'ya. Sapol ito sa ulo na s'yang ikinawala ng buhay nito. Mabilis ding nagpaulan ng bala ang mga kalaban. Nasa parte na sila ng daan na bihira na lamang ang dumadaan.

Hindi niya alam ang dahilan kung sa sitwasyon niya ba o sa liriko ng kanta na sakto sa sitwasyon niya ngayon. "Tap on my window, knock on my door, I... want to make you feel beautiful, I know I tend to get so insecure, It doesn't matter anymore, It's not always rainbows and butterflies, It's compromise that moves us along yeah... My heart is full, and my door's always open, You can come anytime you want yeah..."

Kasabay nito, may narinig siyang pag-click sa labas—ang tunog ng pagbubukas ng sliding door. Nanginig ang mga binti ni Caroline. Mahigpit niyang kinagat ang kanyang labi, itinaas ang lampara sa itaas ng kanyang ulo. Sa susunod na sandali, bumukas ang sliding door. Tumama ang liwanag ng buwan sa loob ng kwarto, at naramdaman ni Caroline ang malamig na ihip ng hangin. Isang matangkad na pigura ang pumasok sa kwarto. Pikit-matang kinabahan si Caroline, at ibinato niya ang lampara sa taong pumasok ng buong lakas niya.

Nang hinatak niya ang pinto, nataranta siya dahil hindi na ito mabuksan. "Anong nangyayari?" Bahagya siyang nalito at hinila ulit ang pinto. Na-realize niya na hindi ito mabubuksan kahit anong gawin niya. Nanlaki ang mga mata at malamig siyang pinawisan. Mayamaya'y naalala niya na parang may nag-click na takong kanina sa sahig at sinundan ng mahinang bagsak ng door panels sa labas. Hindi niya 'yon pinansin, kaya heto huli na para nalaman niyang may nag-prank sa kanya.

Naabutan kong hawak pa rin ni Moiselle ang door knob sabay ngisi sa akin, yung ngising may sasabihin or gagawin siyang kalokohan. "Ang pag-ibig ay parang pinto, hindi mo malalaman kung sino ang kumakatok kung hindi mo ito bubuksan. Lumabas ka at harapin ang katotohanan. Kung hindi, mas lalakas ang katok at masasaktan ka sa sobrang ingay nito o 'di kaya'y biglang mawala ng katok upang makaramdam ka ng pagsisisi. At mapapasabi ka na lang na sana binuksan ko na lang iyon bago huli na ang lahat," aniya at lumabas na. Iniwan naman niya akong nakatulala sa pintuan.

Maging ang pinto ay nakalilito: madali itong mabuksan mula sa labas, pero ang paglabas ay ibang usapan—isang one-way ticket na magtataas ng pader at magbabalik ng sinumang pumasok. Ito ay isang walang lusot na setup na parang "pagong sa garapon". Pero bakit nga ba si Irina, sa lahat ng tao, ang pumasok sa kanyang kwarto nang hindi iniimbitahan? Ano ang nasa isip niya? Paano niya nagawang pumasok nang wala siya? Muli, nabigo siya sa kanyang mga inaasahan.

"Hangga't nasa paligid ka mananatili akong stress!" Umirap pang muli si Rain bago humawak sa may doorhandle ng pinto nang hindi na'to nililingon pa, isang pihit doon at laking-gulat niya nang gumalaw ang pinto at biglang bumukas. It's open! Did he leave the door open for her?

Narinig ko yung paghinga niya bago buksan ang pinto. Narinig ko yung halos imperceptible na pag-atras niya, as if he wanted to look back… pero hindi niya nagawa. At pagkatapos… Click. The door closed. At sa pagkalapat na ‘yon ng pinto, parang may bahagi ng sarili ko na sumama sa kanya palabas at hindi ko alam kung babalik pa.