When A Door Closes A Window Opens Novels & Stories

Then, he went to the kitchen to get some water when suddenly, he noticed that the sliding door was opened. Hindi niya pa maiwasang mapatiim-bagang. Sino ang nakalimot na isara ang pintong iyon? Mahigpit niyang bilin na walang iiwang bukas na pinto kahit pa may mga bantay sa buong solar ng bahay niya.

Nakaupo ako, kamay sa ten and two sa wheel na hindi naman umiikot, at pinabayaan kong tumayo siya sa labas sa cold at sabihin yun sa closed window, kasi may part sa akin na hindi pa ready hayaan siyang pumasok sa same air as me. Huminto siya isang foot mula sa door. Hindi niya hinawakan yung handle. Hindi niya tinap yung glass. Nakatayo lang, hands loose sa sides, pinababayaan akong mag-decide—yung paraan niya lagi—at God, ang hirap tanggapin kung gaano ko na yun kinakailangan in six days. Inilunsad ko yung window halfway. Hindi yung door. Yung window lang. Ilang inches na cold between us.

Nagsitanguan naman ang mga ito. Kapagkuwan ay binuksan nang isang tauhan ang swing style na gate na gawa sa steel. Palagay niya ay sampung metro lang ang layo nang nilakad nila para marating ang isang malaking double door na pinto. Matapos buksan ay pumasok na sila. Sinalubong sila nang maikling hallway pero ramdam mo ang karangyaan lalo na sa mga paintings na nakasabit sa magkabilang dingding. Hindi na bago sa kanya ito, but he still amaze on how appealing the entrance is. Sinundan nila ang tauhan nito pero natigilan siya nang makita kung ano ang nasa pinakadulo ng hallway na 'yon. Lorenzo and Zahra wedding picture frame.

Mahigpit kong hinawakan ang baso ng tubig na hawak ko at dahan-dahang hinawakan ang doorknob. Hindi maganda ang kutob ko. Alam kong sa oras na buksan ko ang pintuan na 'to ay pagsisihan ko anuman ang makikita ng mga mata ko. Nagpakawala muna ako ng isang mabigat na buntong-hininga bago dahan-dahang pihitin ang doorknob. Pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto ay laking gulat ko dahil sa bumungad sa akin.

Kung ang taong humawak sa pangalawang pagkakataon, ang resulta ay isang kalunus-lunos na kamatayan. Bukod dito, ang pintuan ng kwarto ay naka-install nang kabaligtaran sa average na pinto. Kahit na sino ay kayang kaya pasukin ito, dahil kailangan lang ng isang tulak para makapasok. Kung ang tao ay nais na lumabas ng silid ito ay magiging imposible. Ito ay tulad ng paghuli ng isda na may isang bitag.

naiinis na bulong niya sa sarili. Hangga’t hindi niya binubuksan ang pintuan ay palakas nang palakas ang ginagawa nitong pagkatok. Sa labis na inis ay inilang hakbang lang niya ang papunta sa pintuan, pagkatapos ay padabog iyong binuksan. "Ano ba?! Gagawin mo pa talaga akong tagabukas?! Pwede ka namang pumasok na la—"

“Sorry for waiting ma'am but before I open this door can you see yourself?” Tanong ni Claire at itinuro ang babae sa glass door na nasa harapan nito. “See yourself? That is the b*tch you we're talking about now get in,” Pagkasabi ni Claire niyon ay agad niyang binuksan ang pinto at itinulak ang babae papasok sa loob pagkatapos muling sinara ang pintuan. Narinig pa niya ang pagsigaw nito pero kilala niya ito hindi na niya bubuksan ang pinto alam niyang laki sa yaman ang babae.

‎At sa likod ng pinto— ‎ang mga aninong matagal nang sumusunod ay tuluyan nang dumating. ‎Pero hindi na sila pareho ng dati. ‎Dahil sa gitna ng pagkawala ng lahat— ‎natagpuan nila ang isa’t isa. ‎At iyon— ‎ang bagay na hindi kayang wasakin ng kahit sinong gustong sumubok. ‎Dahan-dahang umikot ang doorknob. ‎Click. ‎At sa pagbukas nito— ‎hindi lang panganib ang pumasok.

Pumatak ang usok mula sa panel—nag-blink ng pula ang buong door system—then. CLICK. Ang buong vault door, unti-unting bumukas, parang monster na hinayaang magising mula sa pagkakatulog. Pagkabukas ng pinto, unti-unting lumamig ang hangin na parang may biglang pumasok na bigat sa kwarto. Madilim sa loob, pero may isang liwanag mula sa overhead light—spotlight, nakatutok sa gitna ng silid.

Napa atras siya at binitawan ang hawak na pintuan. Ang pintuan ay sinara at nilock mula sa labas, na nagdulot ng pakiramdam ng pagkakulong at pagkakait ng kalayaan sa dalaga. Ang tunog ng pag-lock ng pinto ay tila ba'y isang malakas na pahayag na siya ay hindi makakalabas ng kuwarto nang walang pahintulot. Ayaw niyang may mangyari sa pamilya niya!