When A Door Closes A Window Opens Novels & Stories

"I have to escaped..." Pilit niyang binubuksan ang sliding window na nasa sala. Mukhang mas madali lang kasi ang bintana kaysa pintuan. Hindi din niya pweding sirain ito dahil baka makatawag siya ng pansin sa mga dumukot sa kanya at paniguradong malalagot siya. She was in the middle of trying to unlocked the window when someone cleared a throat from behind. "Escaping?"

He doesn't know that my son is not a fan of clowns. Mabuti nalang at na-activate ni Gaden and double lock nang glass door doon bago niya iniwan si Aaden. But still that guy almost did, nabuksan niya na ang isang door and he's trying to open the main door and that's the time Aaden noticed it and cried.

Kaya nga mas lalong lumakas ang kutob niya na may itinatago ito. Sa pangalawang pagkakataon, sinubukan niya iyong buksan. Nagulat siya nang magawang mapihit ang door knob. Nakabukas ang pinto. Bumilis ang tibok ng puso niya. Sisilip lang naman siya pero bakit parang ang laking kasalanan ng gagawin niya? Pero kapag hindi siya pumasok, baka hindi na siya magkaroon ng ibang pagkakataon. Wala naman siyang kukunin. Sisilip lang siya.

“Pinipili ko ang pangalawa.” After saying that, the manager immediately closed the door and locked it from the inside. At this moment, all the curtains in the room were drawn. Only the bathroom light was on, letting in some light. But the whole room was still extremely dark. A night breeze blew up, causing the curtains to flutter and roll up, making the atmosphere even more eerie and cold.

Ang hangin ay malamig, at ang katahimikan ay napakabigat na tila ba kahit ang mga pader ay natatakot huminga. Sa bintana ay nakapwesto ang kanyang dalawang tauhan, mga aninong handang kumilos sa kanyang utos. Dahan dahan niyang ipinatong ang kanyang kamay sa doorknob. At marahan niya itong pinihit. Ang pinto ay bumukas nang walang kahit anong tunog, parang isang lihim na matagal nang naghihintay na mabunyag.

Napatigil ako nang mapansin na hindi ko rin mabuksan ang mga ito. Kinuha ko ang isang vase at hinagis sa glass window pero hindi man lang nag-crack ang salamin! I can't believe this! Bakit ngayon ko lang ito napansin? Sarado at hindi mabuksan ang lahat ng bintana sa loob ng kuwarto! Para bang sinadyang gawin ito para makulong sa loob ang isang tao!

Nakapagtataka? Hindi man niya maintindihan pero parang may napansin siyang kakaiba sa kilos ng matanda. Para kasing hindi ito mapakali ng mga oras na iyon at napansin rin niyang panay ang tingin nito sa likuran. Bahagya lang nitong ibinukas ang sliding door at tila humarang pa ito sa kanyang daraanan. Kaya ng malingat ito tuloy- tuloy na siyang pumasok.

Wala akong ibang makausap kaya sarili ko na lamang ang kinakausap ko. Lumingon ako sa aking kanang tagiliran kung saan ko narinig ang tila pagbubukas ng pintuan. Napakunot ako ng noo nang makita kong may isang silid sa gilid ng batong pader at ito ang biglang bumukas kahit na wala namang taong nagbubukas. Wala rin namang hangin na maaaring magtulak sa pintuan kaya bakit bigla itong bumukas? Lalo tuloy akobg ninerbyos at nanayo ang aking mga balahibo. Mukhang may multo pa yata sa loob ng kuwebang ito.

Sabi ni Circe, "May mekanismo sa pinto. Hindi mo ito kayang buksan." Mabilis na umurong si Romeo sa gilid. Lumapit si Circe sa pintuan at huminga. Tapos, sa kanyang isipan, binilang niya ang pattern ng Eight Trigram at sinimulang pindutin ang ilang buttons sa pinto nang maayos. Nang pindutin ni Circe ang huling button, umugong ang pintuan at ito'y nagbukas.