When A Door Closes A Window Opens Mga Nobela at Kwento

NAALIMPUNGATAN si Amber nang makaramdam ng malamig na hangin na bumalot sa kanyang katawan. Pagdilat niya, napansin niyang bukas ang sliding door ng kanyang silid. Sinasayaw ng hangin ang mahabang kurtina. Kitang-kita naman mula sa kanyang pwesto ang bilog at maliwanag na buwan. Nagtataka siya kung bakit nakabukas iyon. Pagkakaalam niya ay hindi naman siya nagbubukas ng sliding door lalo na’t gabi.

"Hala!" Mabuti na lang at ang pintuan lang doon ang glass at hindi ang dingding. Naglakas-loob siyang buksan ang glass door upang hatakin sa labas ang wooden sliding door na nakalimutan na naman niyang isara kagabi. Nakahinga siya nang maluwag nang mai-lock niya ang sliding door, pati na ang glass door. Malalaki ang bintana doon ngunit natatakpan ng makapal na kurtinang kulay gray kaya hindi niya gaanong maaninag ang kidlat na galing sa labas.

Kahit na nakakaramdam pa din ako ng ilang dahil ang glass door ng silid ni Boss L ay salamin na one way see through view, ibig sabihin- kapag nasa loob ka ng silid nito ay nakikita nito ang nasa labas kaya kitang kita nya kung sino ang labas pasok ng kanyang opisina at kapag nasa labas ka naman ng silid nito ay hindi mo makikita o maaaninag man lang kung ano ang nasa loob ng silid nito.

Dali-dali siyang tumalon at mabuti na lamang hindi pa nito tuluyang nabubuksan ang pintuan kaya ginamit na niya ang kanyang buong lakas upang maisarado ang pinto, at nagwagi nga siya. Bumalik ulit siya sa pagtungtong at sinubukan niya ulit na buksan ang sliding door habang sinisira naman ng mga ito ang pinto para makapasok sila sa loob. Biglang tumahimik sa labas ng pinto kaya nagtaka si Athana. Sumuko na rin siya sa pagbukas ng sliding door dahil hindi niya talaga ito magawang buksan. Nagpanic na siya roon sa loob ng banyo dahil hindi puwedeng mahuli siya ng mga ito, dahil baka magtaka ang kanyang mga anak kapag hindi siya nakauwi.

Ngunit ang bagay na mas lalong kinakatakutan ko ay kung paano ang bagay na matatagpuan ko ngayong araw na ito, ganun rin kabilis na mawawala. "Hindi na lang sana ako nagtungo rito." The fact that I'm aware of anything that will happen. Pero, nandito parin ako sinusubukang baguhin ang bagay na matagal nang nakatadhana sa akin. Iyon ang kanina ko pa binubulong sa sarili ko. When one door of happiness closes, another opens, but often we look so long at the closed door that we do not see the one that has been opened for us. —

Hindi pala ito glass windows kung hindi glass doors. Namangha ako sa aking nakita kung kaya't binuksan ko ang glass door at lumabas upang makita sa malapitan ang mga nagagandahan at mabeberdeng halaman. Nagpalinga-linga ako sa magkabilang parte ng garden at natutok ang aking paningin sa kaliwang walling na may isang napakalaking portrait na nakasabit.

I still need to open the window widely. Kaya naman, sinubukan kong abutin ang window controller. Fortunately, naabot ko naman ito kaya dali-daling inikot ko ito nang inikot pero imbes na bumukas ito, naipit lang lalo ang kamay ko. Kabobohan, Jef!

Kanina pa siya basang basa sa ulan at ayaw niyang abutan siya ng pagtila ng ulan na nasa labas pa rin. Parang magnanakaw si Anya na binasag ang sining Window para lang makapasok. Nakuha niyang magtagumpay sa pagpasok kahit na walang nagbukas ng pinto. Hindi naman maririnig ni Jarren ang ingay na likha ng pagkabasag dahil tulog na ito gawa ng sobrang dami nang nainom. Kaya naman ang naabutan ni Anya ay ang natutulog nang si Jarren.

"Then you may hold the door, and the door you, and may you go between wall and wall till day dawns." What a dance the attorney had that night! He had never had such a waltz before, and he never wished to have such a dance again. Sometimes he was in front Of the door, and sometimes the door was in front Of him, and it went from one side Of the porch to the Other, till the attorney was well-nigh beaten to death, At first he began to abuse the Master-maid, and then to beg and pray, but the door did not care for anything but keeping him where he was till break Of day.

At hindi naman ako nabigo dahil mabilis nitong binuksan ang pintuan ta pumasok. Mabilis na nilibot niya ng tingin ang kabuuan ng silid, marahil ay hinahanap ng mga mata niya ang kinaroroonan ko. Pero pasensyahan na lang kami at nasa likuran na niya ako ngayon. Malakas kong inihambalos sa ulo niya ang hawak-hawak kong kahoy at nang bumagsak ito sa sahig ay mabilis akong lumabas ng silid at isinarado ang pintuan. Ang tanging paraan lamang na maaaring mabuksan ang pintuan ay galing mismo rito sa labas. Kaya alam kong hindi na niya ako masusundan pa. Narinig ko pa ang pagpupumilit niyang mabuksan ang pintuan galing mismo sa loob.