When A Door Closes A Window Opens Mga Nobela at Kwento

May mga tao kaming naririnig kasabay ng TV na nakabukas. Hindi namin sila makita sa pwesto namin pero tanaw namin ang isang pintuan! We are sure na palabas ang pintuan dahil nakikita namin sa glass window malapit sa pintuan ang labas at gabing gabi na. "We ran fast to the door. Don’t look back, no matter what happens,” bulong ni Andrea. Hindi pa ako handa pero nang buksan ni Andrea ang pintuan at tumakbo na siya patungo sa pintuan, mabilis akong sumunod.

Nasa ganoong sitwasyon si Liberty nang may mag-doorbell sa kanyang apartment. Dahil sa mga insidente na gawa ng magaling niyang asawa, hindi na kaagad siya nagbubukas ng pinto dahil sa trauma na naranasan. Natuto na siyang gamitin ang peephole na nakalagay sa kanyang pinto. Nang mamukhaan niya ang taong nasa labas ng pinto, hindi maiwasan ni Liberty na huwag pangunutan ng noo bago ito pagbuksan.

Pumunta din ako sa kabilang gilid when I saw a window but it's also lock. "Adrienne?" My eyes widened when I hear Emrys's voice. "Is that you?" He slowly opened it. "Emrys!" When I shouted.. tuloyan na siyang pumasok at sa kasamaang palad ay binitawan niya ang door knob dahilan na ma lock ulit 'yong pinto. "Hala!" Naka harap ako sa Pinto. "You shouldn't have closed it!" Hindi ko mapigilang magalit. Tanga ba siya? Alam niya naman sigurong sira itong pintuan diba? "Ang tanga tanga mo!" Tinulak ko siya.

Sa madilim na silid, maririnig ang pantay niyang paghinga. Sa labas, isang maitim na anino ang biglang tumalon sa balkonahe. Pagkatapos noon, marahang binuksan ng taong iyon ang glass door gamit ang isang kasangkapan. Isang napakahinang “click” ng lock ang umalingawngaw sa katahimikan, ngunit hindi iyon sapat upang magising si Katreese. Dahan-dahang pumasok sa loob ang pigura.

Sana rin ay tumigil na ang ulan at hangin para maayos siyang makalabas bukas. Sumilip muna siya sa bintana para tingnan ang kalagayan ng panahon. Nagulat siya nang hampasin ng hangin ang sliding window na buksan niya. Sumisipol ang hangin at malakas talaga ang ulan. Nasa gitna sila ng bukid kaya baka biglang liparin ng hangin ang bubong doon. Napasigaw na siya nang may humampas na sanga sa bintana. “Yna! Are you okay?! Open the door!”

Daig pa nga niya ang seesaw kung manimbang sa nararamdaman niya, tumataas at bumababa. Ang sabi niyang huwag ng pagbuksan ng pinto si Midnight ay hindi rin naman nangyari. May nagtulak din sa kanya na pagbuksan ito, dahil alam niyang hindi rin ito lalayas doon. Mas makulit pa ito sa fungus.

Nakatayo silang dalawa sa gitna ng tahimik at malawak na sala ng Villa Amante. Ang tanging naririnig lamang nila ay ang mahinang paghampas ng mga alon mula sa dalampasigan sa labas ng mga glass sliding doors at ang mabilis na pagtibok ng kanilang mga puso.

Ngunit walang sumagot. Mas lalo siyang kinabahan. Sa isang iglap, binuksan niya ang pinto—wala na sila. Napanganga si Drick. Agad niyang nilibot ang paningin sa buong banyo, hinanap ang kahit anong bakas. Ang sliding glass window… bukas. Ang kurtina… lumilipad pa sa hangin, na parang may dumaan lang ilang segundo ang nakalilipas.

Magd-doorbell pa sana ako para pagbuksan ako ng gate ngunit nang makitang bukas na naman pala ang gate at hindi naka-lock, hindi na ako nagdoorbell pa at dire-diretso nang pumasok sa loob. Bukas din ang pintuan sa loob ng bahay kaya’t hindi ako nahirapan sa pagpasok. Halos nakapatay ang ilaw sa buong bahay at tanging ang ilaw lang sa kusina ang bukas at maging ang ilang lampshade. Sa tagal kong tumira rito sa bahay na ‘to, ngayon ko lang ‘to nadatnan nang ganitong karumi.

Then she saw his silhouette walking towards the door on the left. Narinig niya ang pagbukas ng pinto kasunod ay ang pagbukas ng ilaw sa loob niyon. At dahil binuksan nito ng malaki ang pinto ng banyo, tumatanglaw ang ilaw niyon sa kabuonan ng kuwarto.