When I Was Younger Mga Nobela at Kwento

Sabi ni Kuya Carlo habang buhat-buhat parin ako. Sa Edad kong nuebe (9) ay mulat na ako sa makasalanang mundo. Kung titignan ay wala akong kaalam-alam dahil inusenti ang mukha ko at hindi ako palasalita. Pero dahil sa mga nasaksihan kong ginagawa ng mga taong mas nakakatanda sa akin ay sobrang daming tanong na nabuo sa isipan ko.

When I was really young, like grade-school, I never understood why all of the other children were so happy and carefree. 'Yong kasama nila parents nila at nag-eenjoy. Habang ako mukmok sa gilid at nag-iisip, bakit hindi kami gano'n? And everyone else seemed great at making friends and enjoyed being a child, but I couldn’t enjoy anything. I felt an overwhelming sense of sadness even at a young age. Nothing was enjoyable, I couldn’t make or keep friends, I was constantly doubting myself and worrying about every little thing. I questioned my existence on a daily basis, I just couldn’t be happy, but was too young to understand what depression was.

Bawat kalansing ng mga bakal sa paligid ay nagpapabalik sa akin sa isang gabing pilit kong ibinabaon sa limot, ngunit laging humuhukay pabalik sa aking mga panaginip. Dalawampu’t siyam na taong gulang na ako ngayon. Sa loob ng labimpitong taon, binuo ko ang aking katawan, ang aking isipan, at ang aking pagkatao sa paligid ng isang layunin: ang pananahimik at subukan mabuhay. Pero habang papalapit ako sa dulo ng pasilyong ito, muling bumabalik ang pakiramdam ng pagiging isang batang labindalawang taong gulang. Ang pakiramdam ng maliliit na kamay na nanginginig, ang amoy ng ulan sa kalsada, at ang nakapapangilabot na tunog ng isang bala ng baril na bumaon sa puso ni Kuya Warren na habang buhay

Nasanay ako na palagi syang nandyan kaya simula nang mawala sila ni Tatay ay hindi ko alam kung paano alagaan ang sarili ko. "Tay, eighteen na ako." Unang salita palang parang gripo nang binuksan ang mga luha ko. Pero umiiyak man nagawa ko pa ring ibuka ang bibig ko para simulan ang kantang paborito namin pakinggan ni Tatay noon. 🎶🎶Back when I was a child Before life removed all the innocence My father would lift me high And dance with my mother and me and then🎼🎼🎼

I was into books, while the boys around my age were into hunting pretty faces of women around the campus. Hindi ako makapaniwala na I was only experiencing it at my current age of twenty-eight. It admit it felt awkward, but it awakened a different feeling especially at that time that my mind needed a strong distraction mula sa mga kabi-kabilang mga problema na kasalukuyan kong hinahanap ng solusyon.

"Tapos tuwang tuwa ka kapag umuuwi ako galing Maynila." "Dati pa po yun, nung maliit pa ako." Di ko mapigilang sabihin. Kapag naalala ko kasi ang kakulitan ko nung maliit ako at katakawan sa chocolate, nahihiya at natatawa na lang ako. Yun yung mga panahon na wala pa akong muwang sa mundo. "Eh ngayon ba? Iba ka na?" Tanong pa nya. "Malaki na po ako ngayon, hindi na ako kagaya nung maliit pa." Sabi ko.

Sa pagtingin ko sa paligid, mapait akong napangiti. I was in my comfort zone. Everything around me is what makes me happy. Twenty-two years old na ako pero para kay mommy and daddy, I was still the little girl they use to cuddle. Magiging masaya ba sila sa oras na malaman nila ang totoo? Magiging maayos pa rin ba ang pamilya namin if I disappoint them? Nagsimulang mamuo ang luha sa aking mga mata. Ayoko nang makita si Uncle Vlad, pero ayoko ring ma-disappoint sa akin si dad.

Simple lang iyon para sa ibang tao pero para sa’kin, parang isa iyong pangarap na dati ay hanggang isip ko lang kayang abutin. Noong bata pa ako, wala akong ibang ginawa kundi mag-aral nang mag-aral. Habang ang ibang mga bata ay naglalaro, tumatawa, at gumagawa ng masasayang alaala, ako ay nakaupo sa isang sulok habang nakatutok sa libro. Parang masyado akong nagmadaling tumanda noon. Pero ngayon... Pakiramdam ko ay unti-unting nabubuhay ang inner child ko.

"hhmmpp.. Nag-ingay ako kahit na alam kong useless dahil itinali din nila ang panyo sa bibig ko. Hindi ko alam kung anong nangyari pero para akong bumalik sa nakaraan, nanginginig ang katawan ko habang paulit ulit na naaalala ang mga nangyari nung fourteen years old ako. Para akong mababaliw habang pilit na kinakalas ang tali sa aking kamay

Sa bawat pag-atras ko, mas lalong ipinipilit na maramdaman ko ang bigat ng desisyon. Sa huli, tiniyak niyang magkakaroon ako ng dugo sa aking mga kamay—anumang paraan. Pagsapit ko ng labingpitong taong gulang, malalim na ang pagkakalubog ko. Sinimulan niya akong tawaging “mini him.” Isang bansag na gumulo sa aking pagkatao. Bahagi sa akin ang nasusuka sa tuwing naririnig ko iyon. Ngunit may bahagi ring lihim na natatakot—dahil baka totoo.