Somewhere In My Past Novels & Stories

Nakakapanlumo ang mga nangyayari sa’kin. Pagod na akong maging malungkot gusto ko nang maranasan pa’no sumaya ulit, i want to be happy again but I think of things that make me sad, gusto kong makalimut pero kahit anong gawin ko kahit sa’n ako pumunta i found every piece of him, everything I do it reminds me of him, I cant escape, Im a prisoner of our past, A lifetime prisoner.

The last five years felt blurry and disconnected like pieces of a puzzle. It wasn't the first time I’d heard something similar. Just few days ago, Zeph mentioned that time in the car. I thought that was something I don't have to think of. Still, now hearing Liam bring it up again made me start to wonder. Could there really be something important about what happened five years ago? Did I miss something? Was there a reason they kept referencing it?

sagot niya habang nagyoyosi, “ikaw pa naman ‘yung tao na hindi na mahilig makipagkuwentuhan simula nung yumaman na tayo.” “Kaya samantalahin natin habang nasa mood ako. Magkuwentuhan muna tayo habang wala pa ang mga babaeng hinihintay natin,” udyok ko pa sa kaniya. “Sige ba, ano bang gusto mong pag-usapan natin?” "I wanted to talk about the past," sagot ko habanh pilit na pinapanatili ang boses kong mahinahon. "I’ve been remembering bits and pieces lately, but there are still gaps. I was hoping you could help me fill them in."

I don't know why I'm reacting like this. Umalis ako sa puder ng mga magulang ko para magpakalayo-layo. Sinubukan kong kalimutan ang lahat. Ilang taon kong pinaniwalaang maayos na ako...at nakalimot na sa lahat ng nangyari sa nakaraan. Pero siguro, hindi ko nakumbinsi ng mabuti ang sarili ko. Hindi ko napaghandaan ang araw na ito. At hindi ko rin naman alam na darating ang pagkakataong makakaharap ko sila ulit. Masyado akong nakampante na hindi ako mahahanap ng kahit sino. I thought I hid myself well. But then, the ghost of the past found me.

Sinusubukan kong idetalye sa utak ko ang mga naganap. Kung saan ako galing, saan ako napunta at kung ano ang mga nangyari pang hindi ko na alam kung ano ang kasunod. Huli kong nakita ang sarili sa paglilibot ng aking sarili sa nakalipas sa isang bar. Binasa ko ang mga nakasulat sa itaas ng kinaroroonan kong lugar. HAPPY FEET DISCO BAR! Tama! Iyon ang lugar na pinuntahan ko kagabi dahil sa paghahanap ko ng bagay na pansamantalang makakalimot sa mga nagpapabigat sa loob ko.

“Not while I’m here.” Parang kumirot lalo ang dibdib ko. Gusto kong sumigaw ng totoo. Gusto kong sabihin kung gaano kasakit na muling nagparamdam ang taong iniwan akong basag. Pero hindi ko kaya. Hindi pa ngayon. “I just…” mahina kong sabi, halos pabulong. “…it feels like no matter how much I move on, the past keeps haunting me.”

Lahat bumalik sa isipan ko. I closed my eyes tightly and I held my head so hard. May mga boses akong naririnig sa paligid na hindi ko maintindihan. May mga boses sa utak ko. Hindi ko kaya. Hindi ko kaya ang lahat ng ito. Hindi ko kayang tanggapin lahat-lahat. I remember everything. But right now, I regret that I hoped to remember my past. Sana, sana nanatili na lang akong walang naalala. Yes, I am Maxine.

Walang pag-aalinlangan kong ikinalabit ang gatilyo, kasabay noon ay ang pagbagsak ng aking mga luha at panghihina ng aking mga tuhod. Those scenarios from my past keeps on bugging me but I shouldn't be affected by my past. Humugot ako ng malalim na hininga bago ko tinungo ang kinaroroonan ng tulala pa rin na si Yza na hanggang ngayon ay nakalupasay sa sahig.

"Hindi naman porket malakas ako sa inyo ni Ma'am Maggie, pababayaan ko na lang ang trabaho ko." His face remained serious. "You're afraid, right?" "W-what are you talking about?" "Going back to Manila means going back to the past. And you're afraid." Napamaang ako sa narinig. Anong itong sinasabi ni Sky? "Matagal ko nang nakalimutan ang nakaraan," sagot ko sa kanya. I gave him a small smile. "I'm already healed from my past, remember? You helped me."

Kung hindi niya maalala, sino ang nakakaalam ng totoo? Nakatulala siyang mag-isa sa kotse, nakaparada malapit sa isang club na matagal na niyang hindi binabalikan. Ang mga ilaw nito sa loob ay kumikislap sa madilim na kalsada. And there, like shards of a broken mirror, fragments of the past began to return, mga imahe ng dilim, ang maingay na musika, at ng gabing iyon na hindi niya kayang buuin. Humigpit ang pagkakahawak niya sa manibela. Kung may makakapagbigay ng sagot, ito lang ang lugar na iyon.