Novel & Cerita When I Was Younger

Tsaka aanga-anga din ako nung mga panahong yun. You can't blame me though. I'm so young pa nun at paniwalang-paniwala ako sa kanyang ipapakuha niya ako sa van. Lintek lang diba? But I'm thankful din naman kasi kalaunan spoiled ako sa kanya. Ako lang din ang batang nakakalapit sa kanya. Feeling gold ako nung mga panahong yun ano.

That was I've gone through my adolescence. Hindi ko alam na mas ga-grabe pa iyon noong tumungtong ako ng first year college. Kasabay ng mga itinatagong lihim na unti-unting isiniwalat sa akin ni mommy.

“I know a quiet spot.” Hindi nagtagal, huminto kami sa isang pamilyar na dalampasigan—malayo sa kabihasnan, tago, at tahimik. Tahimik akong bumaba. Niyakap ako ng hangin habang pinagmamasdan ko ang madilim na dagat na walang ibang ingay kundi ang paulit-ulit na hampas ng alon sa buhangin. “I used to come here when I was young,” mahina kong sabi habang pinagmamasdan ang malayo. “It was the only place that felt like peace.”

Amulet Ever since, I love mountains, forests, and lakes. As I recall, I have experienced getting lost in the deep forest. That's when I was only just ten years old. Iyon yung araw na isinama ako ni Uncle sa kagubatan. Nagpumilit ako noon na isama niya. When I was in the forest, my heart feels like I am breathing, and it feels I'm home.

"At ako na ang maghuhugis, mukhang bagsak ka sa art class mo nung kinder ka. Kawawa ka naman." "Maybe you were a fat kid when you were younger. The only thing that works properly is your mouth." "Mag-aaway tayo ulit?" Tinaasan ko siya ng kilay. Mabilis niya akong inakbayan at nakibasa sa libro ko na para bang interesante din iyon para sa kanya. Maybe it is.... We spent the whole afternoon talking about Time Warps until we get home and he wished that he could go back to the time when he was younger.

pabulong kong kanta habang maingat na humahakbang. Ngunit tila ba sadyang traydor ang kapalaran at ang aking sariling mga paa ngayong araw. Sa huling dalawang baitang na lamang ng hagdan—dahil na rin sa bahagyang madulas pa ang aking talampakan—biglang napilipit ang aking kaliwang bukong-bukong. "Ay, pootek!" BLAAAAG!

Madalas ako rito, kapag natatapos sa pagtitinda ng turon, banana cue, at kung anu-ano pa. Labing-dalawang taong gulang pa lamang ako, ay ginagawa ko na ang bagay na iyon. Sa murang edad, ay namulat na ako sa realidad ng buhay, dahil sa maagang pagkaulila sa aming ama. At no’ng mga panahon na iyon ay nagdadalang tao pa ang aking ina, mula sa aming bunso na si Maro.

I said while reminiscing the past, my past with Astrid on my high school and college years. I admit those years are the good memories, my good old times. Ang alam ko lang ay masaya kami noon, yes just like her ay seloso rin ako. Ang malimit naming pinag-aawayan noon ay ang mga modeling gigs niya na nagpapakita ng balat. Maliit na away ay pinapalaki namin. It was immature of us but once upon a time it made me so happy and contented with my life.

Simula Last Word Nanginginig ang aking buong katawan habang pa-ika-ikang naglalakad palayo sa mansyon kung saan minsan kong tinuring na isang paraiso. Wala ring tigil ang pagpatak ng dugo sa aking mga binti at ang dugo na nagmumula sa aking ulo. Kumapit ako nang mahigpit sa isang malaking puno at doon ay sumandal matapos makaramdam nang matinding hilo. Nanlalabo ang mga matang tinuon ko ang tingin sa unahan.

Is this the end of my life? No... gusto ko pang mabuhay! Gusto kong sumigaw pero parang unti-unti na akong bumibigay... Then, the first flashback had led me back to the time when I was so young. Karga-karga ako noon ng aking ama sa kanyang mga balikat. We were at the park and I was happily shouting while gripping his hair around. Tawa ako nang tawa habang kunwari siyang lumilipad na parang si Superman.