Novel & Cerita When I Was Younger

Young as I was, I even thought it's okay. Naniwala akong ibabalik din ni Tita Pots sa akin ang lahat pagtuntong ko sa eksaktong edad. Hah! Sinamantala lang nila ang kawalan ko ng alam at pagiging menor de edad. It was that moment when I felt something snap inside my head. Nilingon ko si Tita Pots. Ang lahat ng lumabas sa bibig ko ng mga sandaling 'yon ay parang hindi dumaan sa utak ko. Kusa silang nakawala, para bang mga bakang pinakawalan sa kural mula sa mahabang pagkakakulong.

Bumalik sa isip ko ang nakaraan… ~~ Flashback ~~ “Si Isa na walang nanay, walang tatay, anak ng ano? Ano? Ano?” Tuksong kanta ng mga bata habang nagtatawanan sa paligid. Tahimik lang akong kumakain ng lunch box ko. I was seven years old that time. Hindi ko sila pinansin, umaasa akong mapapagod din sila sa kakatawa at pang-aasar. Sanay na ako.

Nababaliw nanaman ako. While doing it, I remember about the old days. Yung mga araw na kakaibang-kakaiba talaga ang itsura ko sa kung anong itsura meron ako ngayon. Natatawa talaga ako sa itsura ko dati. Minsan napapamura pa ako na parang isang teenager kapag naaalala ko ang lahat nang yun. Mukha kasi akong manang mag-ayos noon. Daig ko pa nga ang suman sa itsura ko noon na mukhang ibinalot na ang katawan tulad ng sa kakanin.

sabi ko at itinuon na ang paningin sa bintana. When I was young, I used to laughed every minute, seconds or even an hour. Pero bakit ngayon? Bakit ngayon ay hindi matapos-tapos ang pag-iyak ko. Bakit ang lahat ng saya ko ay pinalitan ng lungkot?

Kumapit siya sa braso ko at hinila ako kasama niya. Napilitan akong sumama sa kaniya, hindi naman siya mukhang masamang tao at saka curious akong makita kung anong itsura ng high school dito. But it was embarrassing that I was still in high school despite my age, I should have been in college two years ago. I repeated my third grade because I remember hating school that time, I was always scared to be left alone by my parents and would cry a river. Everytime, my parents would fall for it and will allow me to stay at home.

(Grandpa) (Grandma) Naglaro lang kaming apat parang bumalik kami nung teenager year na wala pa masyadong iniisip na problema. May bumabalik na alaala habang naglalaro kaming apat nabaling naman ang tingin ko sa kaibigan ko na si V.

Wala na akong balita sa kanila, at gano’n din sila sa akin. When I reached the age of maturity when I finally became of legal age I made a decision for myself. I wanted to live alone and become independent. I didn’t want to rely on anyone, not even on the family who had taken care of me for years. I told myself that I didn’t want to be a burden to anyone, that standing on my own would be better. That’s how I thought back then, and truthfully, that’s still a part of how I think now.

Para sa kaniya'y ayos lang ang pagdurugo ng pisikal na katawan, kaysa ang pagdurugo ng puso sa mga salitang hindi na mababawi pa kailan man. "I was 12 years old when I started to lose my innocence." Pagod na marahil ang mga luha niya sa pagtulo at ang mga mata'y natuyo. Agad namang gumuhit sa kaniyang ala-ala ang poot ng nakaraan. Hinding-hindi niya malilimutan ang mga pangyayaring nagdulot sa kaniya ng kadiliman.

And hȇck, I will never want to see Dad to act like me. At isa pa, ang bata ko pa para ihalintulad ni Bella sa mga matatanda na feeling teenager. LOUD MUSIC, crowded place, hips swaying vigorously that will throw you to the corner of the room if you’re drunk and couldn’t gather the strength—I will never get tired of this easy-go-lucky life. I started having this kind of night life when I turned fifteen.

Para silang mga nakawala sa halwa para magsaya ngayong gabi. Naaalala ko tuloy noon, mahilig na naman talaga akong gumimick, lalo na noong college. Naalala ko, palagi akong pinagsasabihan nila Mom at Dad tungkol doon, pero hindi ko naman sila pinapakinggan—ganon naman talaga kapag teenager, hindi ba?