When I Was Younger Novels & Stories

“Gusto mo bang marinig ang isang scandal nung kabataan ko?” Napangiti ako, biglang na-curious. “Siyempre po. Spill the tea.” Natawa siya sa slang. “Tea? Hija, back then, wala pang mga ganon. Pero sige… Isang beses, eighteen ako nun. May ball ulit. May isang binatang mahilig sumayaw, at alam kong hindi siya approved ng pamilya ko. Pero sumayaw pa rin ako with him. One dance. Just one.”

I cried in agony while hugging my self. "You know, when I was younger you're always there for me. Making those silly face just to make me smile, just to make me forget those things that you kept hiding on me. Those bruises, those bloods, your screams, your sobs, I know them all.. but I can't do fucking anything! I was just a child... I can't do anything... I can't even protect you from him. I'm sorry m-mom.." "H-Happy B-Birthday.. I love you.."

Delikado ako sa katawan ko na ito. "When I was younger kasi, mahilig akong pumitas ng mga mangga. Pero nahulog ako sa puno." "Para ka palang unggoy." Natawa ako sa sinabi niya. Totoo naman kasi na mahilig akong mamitas ng mangga noon. Kaya lapitin ako ng aksidente, e. Matigas kasi ang ulo ko.

malambing ngunit may bahid ng lason ang wika niya. Napasinghap ako nang marinig ko ang tawag na 'yon, ang tawag na ginagamit niya sa akin noong kabataan ko. Ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko at ang pag-aalab ng galit na halos magpasabog sa buong pagkatao ko.

I’m not a normal person anymore. Ibinalik ko sa salamin ang aking tingin at pagkatapos ay pinalutang ko iyon sa ere ng may buong tiwala na magagawa ko iyon. Pinapunta ko ito sa akin hanggang sa mahawakan ko iyon. I smirk. This is kinda a cool thing for me. When I was just a kiddo, I used to sing ‘If I have magic’, a barbie song. And now, I’m in the phase of the lyrics where ‘I got magic’.

Siguro kaya rin ako naging spoiled noon. Ang isa sa mga hindi ko malilimutang nagawa niya noon na sobrang tuwang tuwa ako noong ten years old ako. May activity kami nun sa father's day sa isang class ko. To write a letter to our Papas. We have a task that we should receive a reply letter from our fathers after giving them our letter.

Pinilit kong lumangoy paitaas pero patuloy rin akong lumulubog na para bang hinihila ako pababa. Unti-unting nanghihina at nawawalan na ng hininga. All of my life's memories are flooding back in my mind on a sudden. Mula pagkabata hanggang ngayong 18 na ako. Is this the end for me? Is this the sign that I really have no chance to live happily? Suddenly, everything went white.

Tuwing ika-lima ng pebrero ay araw-araw namin 'tong ginagawa. Minsan napapa-isip na lamang ako kung tama ba 'to? Tama bang sakupin ang hindi amin. Naalala ko pa noong bata ako, sa tuwing naglalakbay kami. Halos ang aking mga ngiti ay hindi mapawi. Pinapanuod ko ng malaya ang kalangitan na walang halong problema. Ngunit sa akin paglaki. Napagtanto ko na hindi na ako masaya sa ganitong bagay. Gusto ko ng manatili lamang sa lugar na amin pinagmulan at huwag ng sumakop ulit ng iba.

I will be experiencing how was it to live like a child—bagay na inagaw sa akin ng maagang pagkamatay ng mga magulang ko at nina Tiya Purita. I envisioned the day's activities—a trip to the park, perhaps a visit to the zoo, maybe even a picnic by the lake. The possibilities were endless, each one filled with the promise of laughter, fun, and the simple joy of spending time with the people I loved. The anticipation was almost overwhelming, a giddy excitement that filled me with a sense of childlike wonder.

nangalumbaba ako sa mesa at pinanood siya moving around the kitchen. "Ang bilis lang ng panahon, parang dati I was just this lost fifteen-year-old little girl of our campus, tapos ngayon... Ngayon problemado na ako paano ma s-survive ang college! Samantalang dati, halos iyakan ko mga activities sa high school, may mas ilalala pa pala." I started to rant. I don't feel shy about saying what I want while he's around. Ewan ko ba, pakiramdam ko okay lang.