When Time Stopped Novels & Stories

Parang may mali, bakit nawala ang mga ingay? "Nawala ang ingay." Sabi ko. Umiling siya at itinayo ako. "Pinatigil ko ang oras." Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Napatingin ako sa paligid at doon ko lang napagtantong totoo nga ang sinasabi niya, nakatigil ang orasan at pati na rin ang tatay nila Creed ay animo'ng isang statwang walang buhay.

Pagkatapos ay pumunta si Esteban sa lugar na ipinagbabawal ng Apocalypse, kung saan matatagpuan ang tunel ng oras. Ang time and space tunnel ay kadalasang binabantayan ng top ten of apocalypse, kaya kapag si Montecillo Sanya, isang estranghero, ay lumitaw dito, agad nitong pinupukaw ang mataas na pagbabantay ng top ten of apocalypse.

tanong ko dahil hindi ko siya maintindihan. "Nothing. What time is it?" tanong niya at tumingin sa relo ko. "7:43 PM na po." "The rain has stopped, but still, we can't walk to the tent kung wala tayong ilaw. Maliligaw lang tayo."

Ang kaninang maingay na paligid ay tila natahimik at tanging ang dagundong na lamang ng dibdib ko ang aking naririnig, pati yata paghinga o pagkurap ay nakalimutan ko na. It's as if... the time stopped, at walang ibang tao roon kundi kaming dalawa na lamang. I wanna run, or hide... or be anywhere but near him... ngunit tila napako na ang mga paa ko sa aking kinatatayuan. I literally froze. Ni hindi ko na maramdaman ang sarili at tila ba nag-aabang na lamang sa susunod na mangyayari. I never thought I'd be like this after all those years of not seeing him... even though I practiced on what to do in case I would run to him.

Time works differently there. Then one ordinary night the air suddenly felt different. A soft glow appeared out of nowhere may bumukas na daan, isang portal na nag-uugnay mismo sa mundo ni Sheara ang babaeng mahal ko. It was unstable could close any second but I did not think twice. I stepped through it hoping against hope that I would find her again. When I walked into my own office weeks later and saw her standing there same eyes same gentle smile same way of looking at things my heart almost stopped. She looked just as I remembered as if no time had passed between us.

Hindi naman mabigat ang trabaho. Mas marami pa nga ang pahinga namin kaysa sa oras ng trabaho. Tulad na lang ngayon. Ang bilis ng oras. Hindi ko man lang na malayan na hapon na pala. Nagpaalam na rin sa akin ni Nica na uuwi na siya. Sabay kaming umalis na dalawa. Pupunta rin kasi ako sa palengke para mamalengke dahil wala ng stocks sa ref ko. Kailangan ko na rin bumili ng mga prutas at gulay.