When Time Stopped Novels & Stories

Napailing- iling na lang ako sa naisip bago muling itinuon ang atensyon kay Miel. “No, I mean, paano kapag nalaman mong naririto ako sa future time?” “What do you mean?” “Galing ako sa taong 2021.” Napahagalpak ito ng tawa. Sabi ko na, hindi ito maniniwala. “Are you for real? 2021? It means, wala pa ako sa mundo?” tumango-tango ako kaya napatigil ito sa pagtawa. “S-Seryoso ka ba?” iniwas ko ang aking paningin bago sumagot.

Hindi pa ako naging ganito kanino man maliban sa pamilya ko. I used to not care about the time but she changed that. I used to wish that time would go fast whenever I interact with someone but when it comes to Leana, I want the clock to stop. Heto ako at parang walang silbi ang pinapanood dahil si Leana lang din naman ang nasa isip ko.

Bago pa man ako makatakbo palayo o makabuo ng matinong pag-iisip, ang boses niya — awtoritario pero puno ng hiwaga — ang pumigil sa akin. “STOP.” Natigilan ako sa kinatatayuan ko, at nagwala ang puso ko, kumakabog na parang nag-audition para maging lead drummer ng isang rock band. Isang salita lang niya — “Stop.” — pero tumilapon na ang utak ko kung saan-saan. Totoo ba ‘to? Interesado ba talaga siya o baka lumabas ako na may nakadikit na tissue sa sapatos?

Halos hindi ko marinig ang sarili kong boses. Tahimik siya. Pagkatapos ay tumango. At parang may kung anong nabasag sa loob ko. Hindi ko alam kung gaano katagal akong walang sinabi. Ilang segundo siguro. O isang minuto. Pakiramdam ko kasi tumigil ang oras. Napatingin ako kay Adrian. "Bakit?" Ngumiti siya. Hindi masaya. Hindi rin galit.

“Bakit hindi ko pa narinig iyan?” Umupo si Dorothy at sinabing, “Ang Hourglass of Time ay isang time-attribute formation. Maaari nitong baguhin ang bilis ng oras at maaaring pabagalin ang oras sa loob ng formation. Maaari mong ilagay ang iyong master sa formation, at ito ay lubos na makakabawas sa pagkonsumo ng kanyang life force.

paalala ni Red Hindi na ako nagsayang ng oras tumakbo ako papalapit sa abandonadong building. Napatigil ako bigla sa pagtakbo ng may marinig ingay sa di kalayuan. Kung hindi magkakamali isa yung timebomb. Ilang sandali pa yumanig ang buong paligid kasabay ng malakas na pagsabog bumukas ang mga ilang sa loob ng building.

“Good. Gawin na nating panghabambuhay iyan.” Biglang naalarma si Jade nang bumagal ang kanilang galaw. At nakaramdam siya ng kaba nang huminto sila sa mismong kalagitnaan. "Oh, god! Anong nangyari? Nagkaroon ba ng malfunction?" "I asked God to stop the time." "Ha? Gan'on ka ka-close sa kanya?" He smiled. "Nagdududa ka pa ba? God gave me a second life and even the woman I loved."

Isang social gathering na balak niyang tapusin nang maayos at walang drama. Ngunit sa isang iglap, parang may pumindot ng mute sa mundo. Nawala ang lahat ng tunog. Nakatigil ang oras. Tumama ang paningin niya sa isang pamilyar na side profile—isang anyong kahit limang taon na ang lumipas, kabisado pa rin ng mga mata niya. Isang segundo lang iyon. Isang iglap. Pero sapat para mawalan siya ng hininga.

Hindi nagbago ang expression niya. Mas nakakakilabot iyon. Yumuko ako para kunin ang phone ko, pero the moment my fingers touched the screen, natigilan ako. 8:47 PM. Hindi gumagalaw ang oras. Hindi nagbi-blink ang colon. Hindi bumababa ang notifications. Kahit iyong maliit na patak ng ulan sa screen ko, nakatigil. Perfectly round. Parang may nag-pause sa buong gabi.

LITERAL na masira ang time bomb sa loob ng Phoenix. Tuluyan ng sinilip ni Yuri ang pangatlong card. "What if I can not find the clock?" Pangalawang card ang sinilip ni Andromeda. "Then, you should stop what you are doing right now and listen. You might heard the hand of the clock ticking." Tinitigan ni Yuri ang bata. "What if the clock isn't ticking?" "All you have to do is to stop. Totally stop from moving. Let someone to break the clock. Don't force yourself. You might get tired and when you're tired, you wouldn't be able to move at all." Sinilip ni Andromeda ang pangatlong card.