When Time Stopped Novels & Stories

Halos magtagpo ang labi namin. Isang segundo na lang— Pero hindi. Huminto siya. Nanlaki ang mata ko. “Why did you stop?” bulong ko. Huminga siya nang mabigat. “Because if I don’t…” sabi niya, paos, “…I won’t stop.” Tumigil ang mundo ko. At doon— lalo akong lumapit. “Then don’t,” bulong ko. Nanigas siya.

Pinaikot ko muna ang tatlong magnetic rings sa aking mga daliring puno ng alikabok at amoy semento, habang kinakagat ang tip ng toothpick. The clock ticks faster than yesterday. Hindi mo talaga mamalayan ang oras dahil nakakalibang panoorin at bilangin ang mga tao sa baba ng building hanggang sa halos lahat ng ilaw ay namamatay isa-isa. I checked my tiny scurfa diver watch, and guess what? The time is, 0000 meaning in the civilian time conversion table it says, 'it's time to kill!" Excitement and adrenaline starts to consume my veins.

Ang nangyari lang ay talagang umiral sa kanyang isipan sa nakalipas na dalawang taon! Napangiti si Shaun. "Sa katunayan, nangyari na ang dapat mangyari. Mas naiintindihan ko kung paano gumagana ang paglalakbay sa oras." Umorder silang dalawa ng dalawang tasa ng kape. Hinubad ni Shaun ang kanyang oxygen mask. Matapos ang dalawang paghigop ay hindi na niya ito nakayanan at ibinalik ang maskara. Nakaranas lang sila ng space-time reversal. Sa ngayon, hindi sila mabubuhay kung wala ang maskara.

“Hindi ko alam…” Humugot ng lakas ng loob si Luna na tingnan kung saan naroroon ang bomba. Natigilan siya nang makita niya ang pulang ilaw. One second. Isang segundo na lamang at sasabog na ito. “It's not moving…” “Ha?" tanong ni Yael. “The timer. It's not moving. It…It stopped,” halos hindi makapaniwalang turan ni Luna.

Base sa kanya hinuha ay parang nasa panganib ito. Sampung minuto na ang nakalilipas magbuhat nang mag-text si Nigel sa kanya, kaya may bente minutos pa. Panay ang tingin niya sa wall clock at tila nakabantay s'ya sa bawat pag galaw ng malaking kamay nito, ngunit dahil sa kakabantay n'ya ay parang ang tagal tuloy tumakbo ng oras. Nagkaroon tuloy siya ng udyok na gawin na ang dapat niyang gawin kahit hindi pa dapat

Tuloy-tuloy na sana ang pagiging komportable ni Chloe nang may iritableng tunog na naninira ng magandang nangyayari. Putangina naman talaga!!! It didn’t stop and that made Chloe tap me to stop what I was doing with her. Woah! Istorbo! I stopped and pulled out my hard dick* from her. I let her get her phone and answered it. Kung sino man ang istorbo na iyon ay mayayari sa akin kapag walang katinuan ang dahilan ng tawag. I checked the time on the wall clock. Past eleven in the evening.

Ang p***o ay dahan-dahang naisara. Ang ulo ni Romer ay parang binibiyak ng sledgehammer nang magising siya. Ang sikat ng araw ay tumagos sa mga kurtina ng kanilang penthouse bedroom. Amoy pa rin ng alak at sigarilyo ang katawan niya. “Venice…?” ang unang salita niya. Ang boses ay garalgal. Walang sagot. Inabot niya ang kabilang side ng kama. Malamig na. Walang katawan na nakahiga roon.

“Hindi ko alam…” Humugot ng lakas ng loob si Luna na tingnan kung saan naroroon ang bomba. Natigilan siya nang makita niya ang pulang ilaw. One second. Isang segundo na lamang at sasabog na ito. “It's not moving…” “Ha?" tanong ni Yael. “The timer. It's not moving. It…It stopped,” halos hindi makapaniwalang turan ni Luna.

Nyx's Point of View TIME slows down as I watch the hands of the clock move. Kanina pa ako nakatitig sa orasan na nakasabit sa dingding, pero gano’n pa rin. Parang hindi nga humahakbang ang oras. Tanging tik-tak lang ng orasan ang naririnig ko. Hindi pa bumabalik si Maverick simula kanina. Nakaligo na ako, nagbihis, kumain ulit pero wala pa ring bakas ni Maverick.

It was unshakable and undeniable, it was engraved on the deepest of my soul. Time never stopped ticking. It only moved faster and pulled me, unminding whether I was ready or not. Suddenly, the world revolving around me felt different. The cameras were clicking in steady, yet familiar rhythm while the flashes were bursting like the stars that blink on the dark skies. The set rose alive.