The House At The End Of Time Novels & Stories

Nyx’s recorder. ​He arrived too late. Or maybe just in time to hear the end of it. ​"Atticus," I whispered, stepping into the room. ​He didn't look at me. ​The paramedic looked up, shaking his head. He checked the time on his watch. ​"Time of death... 4:15 PM." ​My world stopped. ​Atticus slowly turned his head towards the paramedic. Then he turned to me. ​His eyes. ​The warmth was gone. The love was gone. The playfulness from the night market, the tenderness from the Sinigang... all gone.

“Napaka-impossible naman ng world peace tita.” “Tomorrow, I’ll train you, hindi ka dito mag e ensayo, homeschooled ka kaya hindi pwedeng dito sa bahay, dadalhin kita sa headquarters doon ko hahasain ang kakayanan mo, after your classes you should become Mist, or should I say Agent Mist,” sabi niya. “Tita…”

(6:56 pm) Lewis: Oo para hindi sayang sa gas. (6:57 pm) Justin: Kayong bahala. How 'bout u, baby girl? (6:57 pm) Me: Pupunta na lang din ako dyan. (6:57 pm) Justin: Okay. Just let me know kapag malapit na kayo. Abangan namin kayo sa labas. (6:58 pm) Me: Sige. See you

Williams. I was in deep awe when I saw the exquisite place. The floor is carpeted and it has white and black exterior. Likely for a man. May gray couch naman sa harap ng pintuan. Marami ba ang pumupunta dito para lagyan ng upuan sa labas? Lumapit ako sa pinto at pinindot ang intercom. Minutes passed ay wala pa ring sumasagot kaya inulit ko ang pagpindot. My forehead creases. Tulog pa ba?

Nang bigo akong makahuli ay nagpasya akong tumayo at dumiretso sa bahay ko. Pagdating ko sa Bag End house ko ay mabilis kong kinuha ang susi na nakatago sa ilalim ng statua ng smurf ko. Home! Sigaw ng maingay kong utak bago ko masiglang binuksan ang pinto at tuluyang pumasok. Agad kong tinungo ang kwarto ko. Walang alikabok sa loob dahil sa automatic dust vaccumm na naka-install sa buong loob ng bahay ko.

(Prisoner of Time) Ang malamig na liwanag ng bukang-liwayway ay sumisilip sa mga bitak ng abandonadong safehouse, ngunit para kay Ryella, ang mundo ay nababalutan ng pulang babala. Sa bawat kurap ng kanyang mga mata, isang timer ang tumatakbo sa kanyang paningin—71:59:58. Tatlong araw. Tatlong araw bago siya maging abo, o bago niya tuluyang iwan si Vladimir para sa isang kalayaang amoy kamatayan.

"I'm only like this when we're together. Siya lang ang nakakakita ng ganito kong side." "You're really inlove my son." parang proud pa si tita habang sinasabi yon. Nagpatuloy pa ang aming kentuhan hanggang sa sumapit ang 11 ng gabi kaya nagpaalam na akong uuwi n. Gusto pa nilang dun na lang daw ako matulog pero tumanggi ko dahil walang kasama sa condo si Shella. Bukas pa siya uuwi sa Batangas.

Paano siya ngumingiwi sa sakit pero ngumingiti pa rin kapag sila ang kaharap—parang ang ngiti niya ang tanging sandata niya laban sa mundo. Ang mommy nila ang naging buong mundo nila. At ngayon… Binuksan niya ang notebook. At nagsimula silang magsulat. MISSION: FIND THE TRUTH TIME: LUNCH BREAK DESTINATION: RODRIQUE CORPORATION RETURN BEFORE DISMISSAL Tahimik silang tumingin sa kanilang plano. Parang hindi sila naniniwala na ginagawa nila ito. Tatlong bata.

Kinuha ko ang cellphone ko at pinakita ang picture ng sketch ng dream house ko. Napatingin ako sakanya at nakatitig lang siya do'n. May dream house is just simple, its a two-story house. Have a large veranda that connects to master bedroom so I can star gaze like this how we do right now. And a wide backyard. "This is so beautiful." komento niya. "Of course I want a best for my future," nakangiti kong saad. Lumapit siya sa'kin at hinalikan ang noo ko.

At the beginning when you fall in love, there's hope. It's all sweetness and light and loveliness...and anticipation. Hope drives us to ridiculous extremes, sometimes. It's more like every electron in every atom in the universe paused, breathed in deeply, assessed the situation, and then reversed its course, spinning backward, or the other way, which was the right way all along. And afterward, the universe was exactly the same, but infinitely more right.