When Time Stopped Novels & Stories

Kinuha ko ang di kahabaang sanga ng kahoy na naapakan ko at nagsilbi itong tagasangga sa mga naglalaking dahon. “Sh*t!” i said. “Keep Quiet!”saad naman niya na hindi ito tumitingin sa akin. Tumahimik nalang din ako at pinagpatuloy ang paglalakad ng nagsign of stop siya. Tumigil ako sa paglalakad and asked him what's going on and he answered me that he hears something around. Pinakiramdaman ko rin ang paligid mayroon ngang tila naglalakad o mga kaluskos ng sino mang nilalang. Pinatay niya ang kanyang flashlight at kinuha ang kanyang baril. I off my flashlight too.

dismayadong sabi ko habang ito naman ay may malaking ngisi. "What?" "Why did you s-stop?" mahinang sabi ko ngunit alam kong narinig nito. May ngisi itong tumingin sa relo at pinakita sa akin. "It's already time, they might waiting for us now." Sinamaan ko ito nang tingin.

STELLA LUNA The strange thing about happiness—when people are genuinely happy, they rarely notice how quickly time passes because their hearts are too busy living in the moment instead of counting the seconds. But when someone starts caring too much, overthinking too much, or fearing the possibility of losing what they have, time suddenly feels painfully slow. Every minute becomes noticeable, every silence feels longer, and every passing second carries the weight of uncertainty. It is as if happiness allows people to forget time exists, while fear and attachment force them to become aware of every moment slipping away.

When you are happy, time flies so fast, and when you are sad, it will fly slowly. Is it possible to stop the clock’s hand itself? Is it possible that time will stop until you fully enjoy every moment with the one you love? It’s been one week since I am staying in Clinton’s pad. Marami na rin kaming nagawa sa loob ng isang linggo. Nakapaglibot na rin kami sa iba’t ibang lugar at mas naging malapit na rin kami sa isa't-isa. Sa loob ng isang linggo ay mukhang mas nakilala ko pa siya at hindi ko rin maipagkakaila na sa maiksing panahon ay unti-unti na akong nahuhulog sa kaniya.

Inangat ko ang espada ko sa gulat, at sa isang segundo lang, bumangga ang sandata niya sa akin. Pakiramdam ko, parang nasa death battle ako bigla. Humakbang siya palapit, pilit akong pinapaurong. Mas malakas siya, mas sanay, at mas mukhang killer. Pero puta, ayoko pang mamatay! Ginamit ko ang natitira kong lakas at tinapakan ang paa niya. Napatigil siya. Sinamantala ko ang moment na ‘yon para umatras at mabilis na sumigaw, “TIME OUT!”

Way to go Snow. "Ms. Snow?" Are you okay?" Mrs. Johnson asked. I feel so sick. My head was swirling and slowly, my vision blurred. Then someone cleared their throat. "Time." Biglang panimula ni Eion. "What really is the cause of the changes in this world is time." He completed it. I gave him a small smile to continue, feeling so weak to get my pride and dignity together, and started to bicker at him for helping me.

Dahil sa masakit pa rin daw ang katawan niya ay time freeze daw muna ako sa i**t. *** “Time freeze?” naalala kong tanong ko sa kanya kanina ng marinig ko iyon dahil parang bago sa pandinig ko. “Oo, time freeze. Yung kapag naglalaro tapos bigla kang tinawag or bigla kang may naalala para hindi ka ma-out sabihin mo lang time freeze. Ayun safe ka na or excuse ka muna for a moment,” paliwanag niyang ngingisi ngisi.

Maybe it's already happening, we're not just aware of it. So we must prepare. ******************* Jeselle's POV Oh kay bilis lumipas ng mga araw. Para itong buhangin sa loob ng hourglass na unti-unting bumabagsak, at hindi na lang natin namamalayan na naubos na pala ito. Time. Time is very mysterious and unpredictable. It heals anything. It breaks anything. It fixes anything. It improves anything. We can't see it, but we can tell what it is.

Isang minuto lang. Pagliko niya sa next road, wala na ang itim na van. Paalala ito na nagsisimula na ang laro. *** Pagdating niya sa Timeless Essence, dere-deretso siya sa office. Hindi siya lumingon sa mga tao. Ayaw niya ng small talk. Ayaw niya ng mga bulungan. Pagbukas niya ng pinto… napa-freeze siya. Walang bulaklak.