When Time Stopped Novels & Stories

Kinuha ko ang di kahabaang sanga ng kahoy na naapakan ko at nagsilbi itong tagasangga sa mga naglalaking dahon. “Sh*t!” i said. “Keep Quiet!”saad naman niya na hindi ito tumitingin sa akin. Tumahimik nalang din ako at pinagpatuloy ang paglalakad ng nagsign of stop siya. Tumigil ako sa paglalakad and asked him what's going on and he answered me that he hears something around. Pinakiramdaman ko rin ang paligid mayroon ngang tila naglalakad o mga kaluskos ng sino mang nilalang. Pinatay niya ang kanyang flashlight at kinuha ang kanyang baril. I off my flashlight too.

dismayadong sabi ko habang ito naman ay may malaking ngisi. "What?" "Why did you s-stop?" mahinang sabi ko ngunit alam kong narinig nito. May ngisi itong tumingin sa relo at pinakita sa akin. "It's already time, they might waiting for us now." Sinamaan ko ito nang tingin.

STELLA LUNA The strange thing about happiness—when people are genuinely happy, they rarely notice how quickly time passes because their hearts are too busy living in the moment instead of counting the seconds. But when someone starts caring too much, overthinking too much, or fearing the possibility of losing what they have, time suddenly feels painfully slow. Every minute becomes noticeable, every silence feels longer, and every passing second carries the weight of uncertainty. It is as if happiness allows people to forget time exists, while fear and attachment force them to become aware of every moment slipping away.

When you are happy, time flies so fast, and when you are sad, it will fly slowly. Is it possible to stop the clock’s hand itself? Is it possible that time will stop until you fully enjoy every moment with the one you love? It’s been one week since I am staying in Clinton’s pad. Marami na rin kaming nagawa sa loob ng isang linggo. Nakapaglibot na rin kami sa iba’t ibang lugar at mas naging malapit na rin kami sa isa't-isa. Sa loob ng isang linggo ay mukhang mas nakilala ko pa siya at hindi ko rin maipagkakaila na sa maiksing panahon ay unti-unti na akong nahuhulog sa kaniya.

Nanlaki ang mata ko sa binalita ni Ate. I didn't move. Na-estatwa ako sa kinatatayuan ko at pilit na pinoproseso ang sinabi niya. It's like time has stopped at a crucial moment and that crucial moment is where happiness dwells, not the painful type of crucial moment. Sa pagtigil ng oras, unti-unting nalaman ang katotohanang sa kabila ng katuwaan, mayroong kapighatian.

Habang pinagmamasdan ang mga alon na marahang sumasayaw sa ilalim ng liwanag ng buwan. --- Tahimik. Pero hindi awkward. --- Parang pareho naming sinusubukang pahabain ang gabi. Dahil alam naming pareho ang katotohanan. Malapit nang matapos ang lahat. Malapit nang umalis si Mr. Stranger. At hindi namin alam kung ano ang mangyayari pagkatapos. "Do you ever wish you could stop time?" Mahina kong tanong.

Inangat ko ang espada ko sa gulat, at sa isang segundo lang, bumangga ang sandata niya sa akin. Pakiramdam ko, parang nasa death battle ako bigla. Humakbang siya palapit, pilit akong pinapaurong. Mas malakas siya, mas sanay, at mas mukhang killer. Pero puta, ayoko pang mamatay! Ginamit ko ang natitira kong lakas at tinapakan ang paa niya. Napatigil siya. Sinamantala ko ang moment na ‘yon para umatras at mabilis na sumigaw, “TIME OUT!”

Isang minuto lang. Pagliko niya sa next road, wala na ang itim na van. Paalala ito na nagsisimula na ang laro. *** Pagdating niya sa Timeless Essence, dere-deretso siya sa office. Hindi siya lumingon sa mga tao. Ayaw niya ng small talk. Ayaw niya ng mga bulungan. Pagbukas niya ng pinto… napa-freeze siya. Walang bulaklak.

Parang may mali, bakit nawala ang mga ingay? "Nawala ang ingay." Sabi ko. Umiling siya at itinayo ako. "Pinatigil ko ang oras." Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Napatingin ako sa paligid at doon ko lang napagtantong totoo nga ang sinasabi niya, nakatigil ang orasan at pati na rin ang tatay nila Creed ay animo'ng isang statwang walang buhay.

Pagkatapos ay pumunta si Esteban sa lugar na ipinagbabawal ng Apocalypse, kung saan matatagpuan ang tunel ng oras. Ang time and space tunnel ay kadalasang binabantayan ng top ten of apocalypse, kaya kapag si Montecillo Sanya, isang estranghero, ay lumitaw dito, agad nitong pinupukaw ang mataas na pagbabantay ng top ten of apocalypse.