Where Words Fail Music Speaks の小説・ストーリー

Ilang sandali pa ay napuno na ng napakagandang tunog ng piano ang buong silid. ~In a world filled with words, I found my muse, Every syllable you speak, I can't refuse. Lines intertwine like our hearts in the night, With every beat, you turn darkness to light. Lyrical love, it's a rhythm divine, Let's dance to the beat, your heart next to mine.~

Yes, she is a nobody, neither someone whose opinion matters, but definitely she knows when to speak, "Kaya ng musikang patunayan na hindi nito kaylangan ng balatkayo upang maimpluwensyahan ang mga taong nakikinig dito. Dahil yung ibang malalalim na musika at may totoong saysay ay karaniwang matatagpuan sa mga taong may mas sensitibong karanasan at kaluluwa. I still believe in the idea that heart and soul make music timeless, not pretty faces." Sumaktong bumukas ang pintuan sa floor kung saan ang mga ito patungo. Hindi na muling nagsalita pa ang lalaking may pulang buhok at nauna ng lumabas, ngunit panandalian namang huminto sa gilid niya ang lalaking blonde at hinarang ang kamay sa bukana ng

Turan pa niya at ilang saglit lang ay narinig ko na nga ang tugtog after niya mabilisang e-on ang speaker niya. Shit! Dahil paborito ko rin ang kantang iyon. And when the music started ay binalot kami ng katahimikan habang puno ng damdaming nakikinig sa kanta. [ What day is it? And in what month? This clock never seemed so alive I can't keep up And I can't back down I've been losing so much time ]

I hold my breath and bite my tongue and I felt a sharp pain inside me. Tumugtog ang banda sa saliw ng malamyos na musika. The girl's eyes were peachy and her voice was tender and so soft that it could melt a person's heart. Her singing voice is truly exquisite. Hindi ko maitatanggi na may koneksyon silang dalawa dahil pareho sila singer. Nag sikip ang d****b ko sa isiping 'yon, mabilis akong nagbaba ng tingin. Again I had to endure the pain of my body that being torn apart.

Sana hindi magulo ang paligid. Maraming sana na namahay sa aking puso ng ilang taon, sana na hinihiling kong magkatotoo ngayon hindi lang dahil sa may munting anghel na kumokonekta sa amin, kung hindi dahil sa kagustuhan kong maibalik sa dati ang aming pagsasamahan. “We’re here…” he almost whispered as the music faded away.

Mayamaya pa ay maririnig na ang rock music habang patuloy lang ang di-gaanong kabilisan na pagpapatakbo niya ng kaniyang sasakyan. May paminsan-minsang sinasabayan niya ang music at napapagalaw ang kaniyang ulo, balikat at leeg dahil sa naririnig na musika. Akala nga niya ay nagtagumpay na siyang talunin ang nasa isipan. Nagkamali pala siya dahil ang sumunod na kanta ay labis na bumihag sa puso niya.

Naging malabo ang paligid, naglaho ang mundo, at ang natira ay isang sayaw para sa aming dalawa—kung saan kahit ang pinakabanayad na hawak ay nag-aapoy ng pananabik. Nang tumigil ang musika, halos ikinabigla ko ang biglang katahimikan. Ang matinding magnetismo sa pagitan namin ay nag-iwan ng hingal at pagkahilo. Sa loob ng isang kisapmata, nanatili kaming magkalapit, nakababad sa afterglow ng isang sayaw na sobrang lalim para ilarawan.

Gamit ang mga matatamis na salita ay tuluyang naglaho ang galit ko sa kanya bagkus ay napalitan ito ng mga nakakabaliw na ungol at halinghing ng tuluyan niyang ipakilala sa akin ang bagong mundo na tanging kaming dalawa lang ang nakakaalam. Sa saliw ng musika ay halos iisa lang ang galaw ng aming mga katawan. Para kaming magkasintahan na kay tagal na nanabik sa isa’t-isa dahil tila iisa ang aming hangarin at iyon ay ang marating ang r***k ng pagnanasa.”

He strummed the strings and a beautiful but sad melody came through. “Bakit nakaka-depress ‘yang tinutugtog mo?” He turned where the voice came from and saw someone leaning on the door frame. He did not bother answering and kept on playing. She creased her brows. “Music should be uplifting, not depressing. ‘Wag ka nang tumugtog kung nakakalungkot lang din naman tutugtugin mo.” He shrugged. “I want things out of my mind, and reading doesn’t keep me distracted.”

"Totoo ang mga sinabi ko. . .Gusto kita. Sinubukan kong pigilan at sinubukan kitang iwasan. . ." "Kung itutulak mo ako, itulak mo na ako ngayon pa lang. . .Dahil kapag bumaba pa rito ang labi ko, kahit itulak mo pa ako ay hinding-hindi na ako papatinag sa ‘yo." "Get it and kill yourself in front of me." "Pick your head up Princess, your crown is falling." "The best music in the word is our own heart beat. . .Because God composed it."