Where Words Fail Music Speaks นิยาย & เรื่องราว

Anyaya nito. Kumunot ang noo ko. "Nasaan ang music?" He chuckled and showed me his iPod and put one earpiece on my ear and the other one on his and start to dance. (Music) If there were no words No way to speak I would still hear you If there were no tears No way to feel inside I'd still feel for you I just close my eyes and rested on his chest. (Music) And even if the sun refused to shine Even if romance ran out of rhyme

Dahil pareho lang ang pakiramdam kapag ilang araw ka ng gutom at marami ka pang pasa sa katawan. Napakadilim ng mundo. Para kang nasa loob ng lumang sementeryo na nababalutan ng kinakalawang na bakal hanggang itaas at walang daan palabas. Wala kang karamay kundi mga tanong na walang sagot. Mga dasal na parang walang nakakarinig. At ang musika ko ay iyak din ng mga batang gaya ko.

[Our hearts have been to battle Our souls have been to war We've lost the will to carry on, we don't believe no more] Napasinghap na lang ako. Mukhang hindi pala ako makakapagrelax. Everytime na nakikinig ako ng musika, kahit anong klase ng kanta, happy or sad ay kusa ko na lang nararamdaman ang lungkot at sakit na namamayani sa sistema ko. Tanging ang musika lamang ang nagpapaalala sakin na nakakulong pa rin pala ako sa nakaraan.

Sabay hakbang ko palayo. -- Pumasok na akong kotse at pinaandar ito. I turn the wireless on, and the music of fixing the broken heart by Indecent Obsession is being played. I smirked and shook my head while listening to it. Hindi rin ako nakatiis at pinatay ito. Mas mabuting wala akong marinig ngayon para makapag-isip akong mabuti. I can't manage to present myself elegantly at their wedding. It's not right for me to be there.

sambit ko habang pinagmamasdan ang dugo na umaagos papunta sa palad ko. "Minsan pag nahihirapan na ako ay gusto ko na lang maglaho sa mundo." Hindi pa ako nakuntento sa hiwa at itinapat ko ulit ang gunting sa aking pulso. Isa pa sanang hiwa ang gagawin ko ngunit napatigil ako nang tumunog ang ringtone ng cellphone ko. A music played. Natulala ako habang nakikinig. Don't give up It's just the weight of the world

Ba't sabay pa kami mag salita. I'm afraid you'd turn away. ~ ♪ ♭ ♬ But I'll say anyway. ~ ♬ ♬ ♪ "Ganan pala music taste mo." Saad n'ya bago ako dahan dahang ibinaba.Tagal din namin sa position na yun ah.Buti nakaya n'ya 'ko. "Bakit? Ano ba yung sa'yo?" Kala mo talaga nakikinig ng music eh.Ganda kaya ng music taste ko.

At saka siya tumugtog. Sa isang iglap, parang nawala ang lahat ng iba pang ingay sa mundo. Ang mga daliri niya dumadaloy sa mga keys na may kakaibang lambing at lalim. Napahinto ako sa paghinga. Hindi ko pa siya naririnig tumugtog nang ganito. Hindi ko pa nakikita ang ganitong bahagi niya. Ang musika ay may lungkot, may bigat, may ganda na parang hinugot mula sa pinakaloob-looban niya.

Hindi ko ito makalimutan. Para makatulog ako, nakikinig ako ng music sa aking cellphone. Naka-earphone naman ako para hindi maistorbo si Taylor. Sa FM radio, pinatugtog ng DJ ang kantang 'Alone Again Naturally.' Akmang-akma sa aking kalagayan ngayon ang lyrics ng kanta. 'It seems to me that There are more hearts broken in the world That can't be mended Left unattended' sabi sa kanta. Ako yun! Broken hearted na naman!

"Ang musika ay palaging ang ating wika, ang ating tool. Ngunit kailangan nating humanap ng mga bagong paraan upang maabot ang mga tao, lalo na sa mga henerasyon na lumaki sa digital age." Si Melody, na nagmula sa isang virtual concert tour, ay naglahad ng kanyang ideya. "Kailangan nating gamitin ang technology," sabi niya. "Virtual reality concerts, interactive online music education platforms, at AI-powered tools na makakatulong sa atin na maabot ang mas maraming bata sa mga liblib na lugar. Ang musika ay unibersal, at ang teknolohiya ay ang ating tulay."

Hindi niya alam kung ano ang susunod na mangyayari. Nang hindi na makatiis sa kahihiyan ng katahimikan, binuhay ni Mr. Montello ang malalakas na speakers sa silid. Nagpatugtog ng mabigat at seksi na musika, ang tunog ay tumunog sa paligid ng silid na tila nagdulot ng dagdag na kaba kay Serenity. Ang musika ay nagbigay ng isang hindi komportableng pakiramdam sa kanyang dibdib, halos nagpaparamdam ng pagkakasala sa kanyang pag-aalinlangan.