Where Words Fail Music Speaks Mga Nobela at Kwento

Sabi ko sa sarili ko at saka sinimulang mag luto. Kailangan ko talaga ma impress si Mrs. Finx nito if not forever makakatanggap ng bashful words ang kapatid ko, agad kong inon ang play music ko para mag patugtog, hindi kasi ako kuntento ng tahimik ang lugar kapag nagluluto ko, nagiging mas okay kasi ang mood ko kapag may music, mas lalo kapag naiinitan ng moist ng niluluto mas maganda may music para na fe freshen up.

Nakahinga naman ako nang maluwag dahil sa pwede kong iliko-liko ang usapan namin para hindi mapunta sa mga libro na nasa cabinet ang kanyang atensiyon. "Talaga? Anong title?" "My Wordsmith. Ang ganda at the same time ang sakit ng kanta. Iyon kasi ang time na nagkahiwalay sila." "Ah, gano'n pala. Nagkabalikan naman sila. Iyon ang mahalaga."

Sa ganitong pamaraan ko nililibang ang sarili ko habang nag-iisip ng plano para sa mga balak o sadya kong papatayin. Hindi ko mapigilan na sumabay sa lyrics nito nang mapunta na sa chorus, napapasayaw pa ang ulo ko sa kanta. Malakas ang music dahil inilagay ko ito sa speaker na kabibili ko lang rin na talaga namang na-enjoy ko.

LUCAS’ POINT OF VIEW (before the kiss) OUR professor just announce that we will be having a festival at may audition for musical play. Music... Isang dekada na pala ang nakakaraan mula nung huli kong pag kanta. I lost my voice because of a curse from the black witch. Since then, hindi na ako makakanta. No melody in my voice. Everytime I try to sing, parang binabasa ko lang ang lyrics dahil wala talagang tono na lumalabas. “Cheer up,” Finn pat my shoulder. “Mahanap ko lang talaga yung itim na pusa na yun.”

Napangiti ulit si River at inumpisahan nang magstrum sa hawak niyang gitara. Sometimes I wonder How I'd ever make it through, Through this world without having you I just wouldn't have a clue 'Cause sometimes it seems Like this world's closing in on me, And there's no way of breaking free And then I see you reach for me Napatanga ako dahil sa ganda at lamig ng boses niya. Hindi ko akalain na magaling pala siyang kumanta. Sometimes I want to give up I want to give in, I want to quit the fight

Matagal na rin nang huli siyang makahawak ng mga instrumento magmula nang mapadpad siya sa panahong ito. “When words fail, music speaks,” muling aniya nang isa-isa niyang maisalin ang bawat salitang iyon sa wikang Ingles. Napangiti siya nang magawa na niyang makaintindi ng kahit kakarampot na wikang Espanyol, hindi na siguro sayang ang pagbabasa niya ng ilang mga libro dito kung ganoon.

May mahinang tugtog ng gitara na nagmumula sa isang speaker sa di-kalayuan. Umupo kami at isinilbi ang aming hapunan. Tahimik ang paligid, tanging ang tunog ng mga alon at ang banayad na musika ang naririnig. Pagkatapos naming kumain ng dessert, uminom si Ephraim ng kaunting tubig at seryosong tumingin sa akin. Inabot niya ang dalawa kong kamay sa ibabaw ng lamesa.

“You’re insufferable.” Ngumisi siya, marahan, halos pabulong. “And yet, you’re still here.” Muling nagtagpo ang kanilang mga mata. Ilang segundo ng katahimikan—ngunit punô ng hindi maipaliwanag na tensyon. Sa likod ng mga ngiti at ng musika, may isang bagay na unti-unting gumigising sa pagitan nila—isang bagay na hindi na kayang itago sa likod ng mga pormal na salita at ritwal ng lipunan.

"Sa tingin ko nahuhulog na ako at mas lalo pang mahuhulog sayo." Napahinto ako sa pagsasayaw sa narinig. Mas bumagal ang musika na pinapakinggan namin. Wala akong ibang nakikita kundi ang naguguluhan mukha ni William habang nakatitig sa akin. Pareho na kaming huminto sa pagsasayaw. "C-Can you catch me if I fall?”

sabi niya at naramdaman kong hindi na semento ang dinadaanan namin kung hindi puro maliliit bato. Kahit malakas ang music, dinig na dinig ko pa rin ang tunog ng gulong ng sasakyan habang pinaparaanan niya ang mga maliliit na mga bato. Nakakangilo, pero mas nangibabaw para sa akin ang lyrics ng kanta. “Ngayong nandiyan ka na 'di magmamadali, ikaw lang ang katabi hanggang sa ang buhok ay pumuti.”