Where Your Eyes Linger Mga Nobela at Kwento

Nakatitig siya sa akin habang dahan-dahan akong isinasayaw. His eyes are different from what I’ve used to see. It is more soft but also like a fire giving me warmth. This moment, I couldn’t ask anything for more. I only think about the two of us and his eyes burning with fire. You, I, and your eyes. That’s all running inside my mind right now.

Nilakasan niya ang loob at tumitig sa itim na itim nitong mga mata kahit pa pakiramdam niya ay nalulunod siya at hindi makahinga sa nababasa niyang mga emosyon dito. Halo-halong mga emosyon ang nakikita niya dito, may galit, may sobrang muhi, may selos at may iba pang emosyong hindi niya kayang bigyan ng pangalan. Ngayon na talaga siya naniniwala sa kasabihang, ‘Eyes is the window to the soul’ pero imbes na magsalita ay tumalikod ito at tuloy-tuloy na lumabas ng receiving area. Doon naman siya biglang napansin ni Max na napatigil pa sa pakikipag-asaran sa matanda.

Ngayon ay nanatili pa rin ako sa office ni Adam na nakatunganga at tila hindi nagtatrabaho,nakakaboring but at the same time masaya dahil nakakapag pahinga ang isip ko. Lumingon ako kay Adam dahil kanina pa ito nakaharap sa loptop niya at pansin ko rin na kanina niya pa hinihilot ang balikat niya. Tumayo naman ako sa kinauupuan ko upang sana lumapit kay Adam ngunit agad akong nahinto nang mag angat ng tingin sa akin si Adam at tinaasan ako ng kilay. "Saan ka pupunta?"He asked.

"Renren." Nanatili ang mga mata ko sa kanya kahit nasa iba na ang tingin niya. Dati sa akin lang ang mga tingin at ngiti niya, ngayon nasa iba na ang atensyon niya. I bit my tongue. I can feel my eyes waters. I need to go out of here. It's suffocating me.

Ang nakikita ng mga mata ko ay kakahuyan at nagtataasang damo. Ilang minuto akong nagmasid sa paligid bago ako nagpasyang umalis nang wala naman akong nakita na kakaiba sa lugar na iyon. Habang pabalik ako sa nilikuan kong kanto ay napansin ko ang isang maliit na daanan. Kanina ay hindi ko ito napansin dahil sa kabilang side ako nakatingin.

Seryoso ba silang may pating dito kapag gumalaw ako? Biglang tumahimik ang lugar at parang may bandang tumugtug mula sa aking likuran. Gusto kong lumingon para tingnan kung ano 'yon ngunit may parte sa'kin na hayaan nalang at pakinggan ang musika habang dinadamdam ang simoy ng hangin at ang karagatan. “Look into my eyes, You will see, what you mean to me, Search your heart, search your soul

We can't predict how long we're going to live. "So this is where you usually stay?" Isang malalim na baritonong tono sumalubong sa tunog ng kuliling. I lazily opened my eyes not wanting to make an eye contact. Hindi ko ata kakayanin ang mabangis niyang itsura. I also can't see him in the eye now that I have cleared my mind with regards to my feelings to him. Ramdam ko ang kaniyang mainit na katawan ng maupo siya sa tabi ko.

O 'di kaya a hide and seek, medyo maliit nga lang ang kwarto na 'to. At sa ilang minutong pagtitig ko sa mga mata niya, maraming mga scenario ang pumasok sa isip ko. I can't blink my eyes dahil ayokong mawala sa concentration. Parang nakikita ko ang nakaraan na meron sa mata niya. Parang... may bumabalik na alalaala sa akin. Parang,kilala ko na siya noon. And about her eyes, mukhang ibinalik ako sa nakaraan. Ang nakaraan na matagal ko nang nakalimutan.

Di ba at mas maigi nang matapos ito ng maaga ng hindi siya masaktan balang-araw? The darkness of Daniel's eyes are invading. Studying her every expressions, her eyes and emotions. Hindi ito gumalaw nang abutin niya ang namumula nitong làbi. Nanatili ang pananantiya sa mga mata nito kahit pa napansin niya ang kaunting gulat doon.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.