Novel & Cerita White Tree

It was like a greenhouse. Pumasok kami at kita ko ang isang mataas na puno sa gitna. "What'sh the name of that tree?" tanong naman ni Emery. The tree was stunning, it was like a glorious evening sky with dashes of pink and purple. "Old Wisteria," sabi naman ni Travis. "Yes. Its an Old Wisteria," sabi naman ni Tristan Napangiti naman si Tristan nang makitang naglalaglagan ang mga bulaklak ng Wisteria tree.

Hindi nga lang ito bahay eh, mansyon na ito dahil sa laki. A white modern mansion surrounded by tall green trees. Apat na palapag ang taas nito. Malayo rin ito sa main road at mula sa taas ay ramdam ko na agad ang pagkapayapa ng buong lugar. May rooftop ang mansyon kung saan mag-la-landing ang helicopter na sinasakyan namin.

Sa itaas, malapit sa net na hindi niya alam kung para saan, nakalambitin ang matatabang orchids na may matitingkad at magagandang kulay. May duyan siyang natanaw, at bumagal ang kaniyang paglalakad nang makita na sa itaas ng pinagtatalian ng duyan ay isang magarang tree house. Malaki iyon kumpara sa mga nakita na niyang tree house. Sinusuportahan din iyon ng mga kahoy sa ilalim para hindi agarang bumigay.

I whistle once again, this time way louder than the first one. The sounds of crows just filled the forest again. I whistled again, and this time, I gave my best to make it loud. It echoed in the forest. Nalamangan ng pangatlo kong sipol ang ingay ng uwak. Just like earlier, the wolf didn’t show up. I was about to leave the place when I heard a low whimper behind the dead tree on the ground. Is anyone there? I heard another whimper. It was like the thing behind the tree was in pain.

“M-Ma’am, mag-ingat po kayo! Bago pa lang po kayong magkakilala ni Whitey!” Tumango ako at saka sumakay na sa kabayo. Huminga muna ako ng malalim at saka ko pinatakbo ang kabayo. Muntik pa akong mahulog dahil sa bilis ng kanyang takbo ngunit nakontrol ko naman siya kalaunan. “Whitey, ang ganda na ng lupain!” nasabi ko habang tinitingnan ang buong lupain. May pinatayo na bagong gazebo na may maraming bulaklak. Kadalasan ay rosas.

"Kung sakaling 'di ko afford bumili ng bahay, magtatanim nalang ako nito tapos gagawin kong tirahan." Mas lalo akong natawa dahil sa seryosong mukha niya, hindi talaga mabiro. Sandali lang yung naging tawa ko dahil baka bumulagta nalang ako dito at hindi na makakauwi pa. Pumikit siya at dinama ang preskong ihip ng hangin. "It's called angel oak tree, for thousands of years, trees around the world have been visited, worshipped, and celebrated. In my case, I only came her to mourn. Hoping to feel the presence of my Mom."

Hawak ko sa tinigilan namin na malaking puno. "Oak tree," maikli na sagot ng babae at tumabi sa akin. Nakalabas na kami sa gubat pero ang lupain na ito parang pag-aari pa rin ng may-ari ng bahay. Walang kahit isang tao na makikita at iisang klase ng puno lang ang mga nakatanim. The environments here are pure green, dark green grass, big oak trees, and the wild woods for background.

"Wow! Just wow! Ang ganda! This place looks unreal!" bulalas ko habang hinahangaan ang nakamamanghang tanawin. Before us is a very long breadth of immaculate turquoise water. Napakapino at napakaputi ng buhangin na wala ni isang bakas ng kahit isang maliit na b****a mula sa kinatatayuan namin. Along the way are all sorts of trees that give a mysterious path to the water. White glitters are everywhere. The sun is kissing the white sand, its light seething into the cracks and folds of the leaves from the trees.

"Good. Kung hindi ako nagkakamali, may malaking punong-kahoy sa unahan dalawang daan metro ang layo mula sa bahay." Meron nga, isa itong Indian-Almond tree o talisay. Malaki ito at kulay ginto at kahel ang mga dahon dahil buwan ng June ngayon. Ngayon lang niya napagmasdan ito ng maiigi ngayon kasama niya ang asawa. Masyado kasing focus ang kaniyang atensyon sa bahay at kay Audric. "Isang Indian-Almond tree..." "Yeah. Punta tayo roon." Suhestyon nito na ikinatuwa ni Ffion.

Ang matinding sakit na nararamdaman sa kanyang puso ay nagpawalang-salita sa kanya. Gayunpaman, bumalik sa katahimikan ang paligid. Binuhos ni Joan ang kanyang pag-asa kay Antonio. Bago paman siya magsalita, nakita niya ang pagkamuhi sa mga mata ng lalaki. Para bang isang malamig na tubig ang bumuhos sa kanya. Sa Tree Village, na nasa dulong bahagi ng White House, nakarating si Thessa. Naabutan niya sa William na naglilinis na ng lugar.