Why'd You Ask Novels & Stories

Napapaikot nito ang mata ko ng mataas sa maling akala niya. "But why are you asking if it's not you?" aniya sa akin na ikinailing ko na lamang, walang kuwent* kausap isang ito. Huwag nalang Saviah baka masapak mo, nag tanong kana nga itatanong pa sa'yo, pbalik.

aniya habang papalapit ang mga yabag. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. "Why you're here?" Tanong ko. A dumb question of all questions I ever made. "You want me according to my boys," he replied. "Yeah....I mean...it's not me who wanted you. It's the baby," pagdadahilan ko. "Oh really?" He commented. "Did I say that I want you?" I asked. "Hmmm... I guess you're getting forgetful. Would you let me to remind you everything?" He whispered.

Alisin mo ang mga hindi naman importanteng pangyayari sa utak mo at umayos ka! " What do you mean?" Rinig ko ang pagkalito sa boses niya pero hindi ko alam kung paano ko siya sasagutin. "Why are you asking who I am even though, you know?" Hindi ko rin alam! Bigla lang lumabas sa bibig ko!

″ ″ha? ″dahil ba saken kaya bumalik na naman sayo kagabi?″ pagtatanong nya. Ayokong sabihing dahil sa kanya. Dahil baka sisihin nya lang ang sarili nya. Kaya nag isip na lang ako ng tanong. At hindi pinansin yung tanong nya. ″Ikaw bakit hindi ka pumasok?″ ″Binantayan kita. You want to ask me? Anything na gusto mong malaman.″ pagtatanong nya napa tango naman ako. Ayun din naman ang gusto ko. Para mas makilala kopa sya.

Hindi naman siya nagre-reklamo kasi masarap siguro ako mang-hilot. "Would you do this to me if I ask you next time?" I asked her, breaking the silence. She paused for a few seconds before glancing at me. "It depends." She answered. "Ba't may pa it depends, it depends ka pang nalalaman?" Tanong ko. Ako, I did it on my own accord. So why can't she? Why can't she do the same?

Parang may kung anong humarang sa lalamunan ko. Napatawa ako nang pilit. "Anong klaseng tanong iyan?" "The kind of question that needs an honest answer." Umiling ako. "Too late for that." Bahagyang gumuhit ang mapait na ngiti sa labi niya. "Yeah." "I don't miss you, not even an inch... not even a second. Sinabi mo sa akin na kilala mo ako — so why bother asking that question?" Nagtaas ako ng kilay. Muli niyang inayos ang aking buhok.

mahinang usal ko. "Ba't hindi mo ako ginising?" Salubong ang mga kilay kong tanong dito. "Why would I?" balik-tanong nito sa akin. Bakit nga ba? Bumuntong hininga muna ako bago ko inalis ang unan at kumot na nasa ibabaw ko. "Weird at cringe pero kumain ka na ba?" tanong ko na lang dito. As kasama ko s'ya sa iisang bubong, I think wala naman sigurong mali na itanong ko sa kan'ya 'to?

Bulong niya na ikinangiwi ko naman. “Nagtatanong lang ako kung okay ba hitsura ko eh.” Giit ko pa. “Why don't you ask me instead?” tumahimik na lang ako.

Sa senyas niya ay naupo agad ako sa isa pang upuan na kaharap niya lang. “Why didn’t you tell me?” Okay, kumakabog na naman ang dibdib ko. Yung tanong niya kasi ay hindi ko maintindihan. Sa dinami-rami ng puwede niyang itanong sa akin ay iyon pa ang napili niya. Hindi ko alam ang isasagot ko dahil hindi ko naman alam kung ano ang ibig niyang sabihin sa tanong na iyon.

Hindi ko alam kung bakit mayaman ang gusto ng mga magulang ko sa akin pero naiintindihan ko sila. "Why are you here? Where have you been? Why did you left?" My voice went hoarse when I asked her that. Marami akong gustong itanong sa kaniya pero iyan lang muna ang gusto kong itanong. I need to know the reason why she left.