Why'd You Ask Novels & Stories

Hindi ko tuloy matukoy kung ano ang mood niya ngayon. "Why did you ask?" tanong ko. He just sighed. Lalo lamang akong na-curious ngayon. May gusto ba siyang sabihin sa akin? "Ayaw mo bang sabihin kasi... you don't trust me?" I tried again. "No, that wasn't the case-" "Then, what is it? You can tell me..." pamimilit ko pa. Para saan pa at tinanong niya ako kung hindi niya naman sasabihin sa akin ang dahilan niya?

Halata sa boses nito ang pagkadiri Nangdidiri ka? Bakit ikaw pa kasi ang tumawag? Pwede namang tumawag at sabihin yan mamaya ni Hash ah? "Who are you?". Pang-uulit ko sa tanong ko kanina "Why are you asking? Are you mad or jealous because I'm holding your boyfriend's phone?". Dinig ko ang tawa nito, kung tumawa ito ay nananatili parin ang hinhin sa boses nito

"Don't worry dahil aalis na rin naman ako at—" "Hindi naman siguro yung naging pag-uusap natin ang dahilan kung bakit ka aalis, hindi ba? I mean, hindi naman iyon yung naging last straw mo kung bakit ka aalis?" Umangat ang kilay ko nang dahil sa katanungan niya. "Hindi naman?" patanong kong sagot na ikinahinga niya nang malalim. "Bakit mo naman naitanong?"

Nagulat ako sa kanyang ginawa at sisitahin na sana siya nang apakan nito agad ang sigarilyo. Niyakap ko ang unan at naglakad patungong single couch. Doon ako naupo at hinarap siya. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Ngunit base sa mukha niya ay alam kong marami siyang baon na katanungan. “Why did you do that?” he asked. “Bakit mo sinira ang kasal ko? Sa tingin mo hindi kita mahahanap?”

“Do you really want to hear why I gave it to him?” “Vy dumayete, ya by zadal etot vopros, yesli by ne khotel uslyshat' otvet?” masungit nitong balik tanong. “Of course, I wanna know.” [translation: “Do you think I’d ask that question if I don’t want to hear the answer?] She chukled. “Okay then.”

he asks. I laugh. "What the fuck?" I reply. Sa dami ba’t ganyan ang tanong. Ang bobo lang. “Why?” I shook my head. “Ang bobo ng tanong mo. Let’s change the topic. I remembered when I was drunk natanong ko ito sa iyo. Have you ever lost someone?” "Why?" I shake my head. "That's a dumb question. Let's change the topic. I remember when I was drunk, I asked you this. Have you ever lost someone?"

"Never mi-" "What if I said yes, anong gagawin mo?" "Bakit ka naman magseselos, hindi naman totoong tayo?" "Bakit ka pa nagtatanong? Kung hindi ka rin naman naniniwala sa sasabihin ko?" "Bakit sasagutin ng ng tanong ang isa pang tanong? Baliw ka talaga." "The don't ask, kung ayaw mong marinig ang isasagot ko sa iyo. Oo nga pala, come with me tomorrow."

May nakikita din ako na hindi pa nakikita ng iba. "Can I ask you something?" Bigla niyang tanong. "Depende kung anong tanong iyan." Mabilis kong sagot. "Why did you leave that night?" Nawala agad ang ngiti ko. Isang simpleng tanong lang naman iyon. Isa pa, ang gabi na iyon ay isang pagkakamali lang, kaya hindi ko rin alam ang sagot sa tanong na iyon. Hindi ko inaasahang iyon ang itatanong niya. Pagkatapos ng mga araw na nagdaan, iyon pa rin pala ang gusto niyang malaman.

He sighed, "What is it? You're already asking. Why are you being friendly and speaking to me anyway? Bakit mo iniiwasan ang mga tawag ko?" Oop. He’s quite right about that. Well anyways, I still have to ask him this. "Bakit ka andito sa taas at hindi nakikipag mingle sa relatives mo?" "Can I ask a question too? Why are you being so nosy? Pake mo ba." He fired back. "You keep on asking me questions. First, tinanong mo rin ako bakit strawberry lang gusto ko. Can't you keep your mouth shut? Or hobby mo lang na mangialam sa buhay ng iba?"

Kung ibabalibag niya ako, he could do it with ease! “Why did you go out?” he asked with his deep and raspy voice. Halatang nagpipigil parin ng gait. I shifted on my seat. “Uhmm… I was bored. Na-curious lang ako sa labas.” “And you choose to talk to that man?” The way he ask question, para akong may ginawang krimen! At galit na galit siya sa ginawa kong iyon. “I was just asking him a question…”