Novel & Cerita Why'd You Ask

Sambit ko kay Zuck at ibinalik sa kanya ang newspaper, kita ko ang pag-igting ng panga ni Zuck na parang nainis sa aking sinabi. "Did you do it?" Tanong ni Zuck pero imbes na sagutin ito ay inismiran ko lamang ito at bumalik sa pag-aayos sa aking gamit. "Did you fvcking do it, Ashton?" Muling tanong ni Zuck at hindi ko maiwasang malalim na mapabuntong-hininga na lamang. "Why would I do it, Zuck? Ano naman ang rason ko para patayin ito?" Tugon ko sa kanya na hindi ito tinatapunan ng tingin.

Baka kasi ginagawa niya lang akong panakip butas. Natahimik naman agad siya sa biglaan kong tanong. Tumingin pa muna siya sa akin bago pinahid ang labi gamit ang tissue. "Why did you ask?" balik niyang tanong sakin. Gaano ba kahirap sagutin ng 'okay lang' ang tanong ko? Gusto laging may pa follow up na tanong din siya! "Wala lang naman. Gusto ko lang malaman kung okay kayo or what. Hindi naman sa nanghihimasok ako, but we're friends right?" iyon na lang ang tangi kong panlaban.

Probably, yes. "Did I allow you to ask any questions? At tsaka, bakit kita tatanungin sa gusto kong mangyari? Nakakalimutan mo ba kung sinong kausap mo? Or do you want me to say it again whom you are talking to?" his cold voice make me shiver. Why are you acting this way? Did I do something wrong?

Tanong ko sa kanya. "Why did you leave?" Tanong nito sa akin. Gusto ko naman sampalin ito ngayon. Nababaliw ba ito at nagtatanong ito sa akin kung bakit ako umalis? Nagka-amnesia lang? "You chased me out in case you forgot." Malamig na sagot ko sa kanya. Isang malaking kabobohan ang tanong niya. Engot ba siya para magtanong ng ganoon sa akin?

Napakibit-balikat pa nga ako. "Hindi ko alam, Irene. I can't tell you, okay? Bakit mo ba ako tinatanong, huh?" napapakamot sa ulo na tanong niya sa akin. Naiinis tuloy ako sa mga katanungan niyang 'yon sa akin kung matatagalan ba ako at anong oras ako uuwi. Kailangan ba niyang tanungin ako? It's not mandated to ask me, right?

She responds. "Why didn't you ask me?" She frowned and looked up. "I... I don't want to ask anything from you." Kumunot ang noo ni Liam sa kanyang narinig. "Didn't you tell me not to ask anything from you?" Liam gritted his teeth. "It's just a small matter. I don't mind if you say so."

Bulong niya na ikinangiwi ko naman. “Nagtatanong lang ako kung okay ba hitsura ko eh.” Giit ko pa. “Why don't you ask me instead?” tumahimik na lang ako.

"What's wrong with you?" "What's wrong with me? Talaga ba, Gray?" Muli ay hinampas niya sa akin ang bag. "Ako talaga ang kailangan mong tanungin? Why don't you ask your whole damn self? What is wrong with you? Pumatay ka na naman daw!" "Who told you? Si Nate?" sambit ko matapos ay sumimsim ako mula sa kopita ng tsaa. "What will you do if I said yes? Mabubuhay mo ba sila?"

tanong niya pagkaraan ng ilang sandali. Natigilan ako. I analyze his question carefully. He didn't ask why I was crying. He asked if I feel better. Hindi siya nang uusisa, bagkus, mas inalala niya pa ang nararamdaman ko. It felt so strange, yet comforting. Because the first thing that I would usually ask someone when I saw them crying is the reason behind that.

” Hindi ko mawari kung nang-aasar, kalmado o galit ba siya pero ramdam kong may pagkapikon sa boses niya habang nagtatanong. “Why are you asking?” “Magkano ang singsing na nasa my day mo? Did you ask him? How much?” “What? Ang dami mo namang tanong. Ano ka ba namin para alam mo lahat ng bagay na ’yan?” “Because I want to surpass his proposal to you,” he said coldly.