Why'd You Ask Novels & Stories

"Bakit ka mahihiya? May ginawa ka bang masama sa akin para mahiya ka?" "Wala akong ginaw--" "Then what's the reason for all of that? If alam mo naman pa lang wala kang ginawang masama bakit ka mahihiya sa akin?" Tanong niya at uminum na rin ng alak. "At isa pa, mas gusto pa kitang kausap kaysa sa mga taong na sa paligid ko. I was waiting for you to talk to me, but you never did. Hinintay mo pa na ako ang makipag-usap sa'yo para lang makipag-usap ka sa akin. Ni hindi ko naman alam kung bakit ka nahihiya kung alam mo naman pa lang wala kang ginagawa. Weird mo, ah?"

Why is he here? "You're here." Ang kaninang taranta sa mukha niya ay nawala at napalitan ito ng seryosong tingin. "What are you doing here?" he asked me. Nagulat ako sa tanong niya. What? Bakit ako ang tinatanong niya ng ganiyan? Hindi ba ay dapat ako ang magtanong sa kaniya niyan? "What am I doing here? Hindi ba dapat ako ang magtanong sa'yo? What are YOU doing here?" tanong ko at diniinan ang word na 'you'.

nagulat ako sa biglang tanong niya. “W-wala.” nahiya ako sa sagot ko ah. “May nakahalik na ba sayo bukod sakin?” kahit nagtataka ako sa pinagtatatanong niya ay sinagot ko pa rin. “W-wala din.” “Then you're not easy to get. By the way, why did you ask that all of a sudden?” napakagat labi ako sa tanong niya. “Wala lang. Baka kasi iniisip mo ngayon ma easy to get ako kasi, k-kasi ano- kasi n-nahalikan mo na ko.” nahihiyang sabi ko.

Hindi ko tuloy matukoy kung ano ang mood niya ngayon. "Why did you ask?" tanong ko. He just sighed. Lalo lamang akong na-curious ngayon. May gusto ba siyang sabihin sa akin? "Ayaw mo bang sabihin kasi... you don't trust me?" I tried again. "No, that wasn't the case-" "Then, what is it? You can tell me..." pamimilit ko pa. Para saan pa at tinanong niya ako kung hindi niya naman sasabihin sa akin ang dahilan niya?

Halata sa boses nito ang pagkadiri Nangdidiri ka? Bakit ikaw pa kasi ang tumawag? Pwede namang tumawag at sabihin yan mamaya ni Hash ah? "Who are you?". Pang-uulit ko sa tanong ko kanina "Why are you asking? Are you mad or jealous because I'm holding your boyfriend's phone?". Dinig ko ang tawa nito, kung tumawa ito ay nananatili parin ang hinhin sa boses nito

"Don't worry dahil aalis na rin naman ako at—" "Hindi naman siguro yung naging pag-uusap natin ang dahilan kung bakit ka aalis, hindi ba? I mean, hindi naman iyon yung naging last straw mo kung bakit ka aalis?" Umangat ang kilay ko nang dahil sa katanungan niya. "Hindi naman?" patanong kong sagot na ikinahinga niya nang malalim. "Bakit mo naman naitanong?"

At kinakausap ang sarili. What a morning. “What are you doing?” tanong niya. Napakurap ako. “Cooking,” wala sa sarili kong sagot. “I can see that.” Nakikita naman pala niya, e. Bakit kailangan pang magtanong? Obvious na obvious naman ang ginagawa ko. Minsan talaga hindi ko ma-gets ang lalaking 'to. “Then why are you asking?” He glanced at me.

Hindi ko alam kung bakit mayaman ang gusto ng mga magulang ko sa akin pero naiintindihan ko sila. "Why are you here? Where have you been? Why did you left?" My voice went hoarse when I asked her that. Marami akong gustong itanong sa kaniya pero iyan lang muna ang gusto kong itanong. I need to know the reason why she left.

Sumasabog ito sa aking bibig sa ganda ng sagot niya. At least hindi siya nakikipag-date hindi ba? "Then why asked me on a date?" Tinaas ko ang kilay. Pilit kong pinigilan ang sarili na ngumiti sa pamamagitan ng pagnguya. Thoper stopped sipping his coffee then look at me. "Bakit? Babae ba kita?" Asking that in tagalog is more blunt and honest. Mahina akong tumawa. "Why? Am I not just a random girl you had f*ck huh?" I playfully said.

If he'll lock me up, maybe not in this way. Patuloy kaming naglalakad. Hindi naman ako nag-abalang magtanong kahit kating-kati na ang bibig kong tanungin kung ano ang sadya niya sa akin. Sobrang tahimik pa nang paligid. "You must be wondering why I asked for your company..." Was he asking? I thought that was an order. "Yeah" Right! I'll just pretend.