Why'd You Ask Mga Nobela at Kwento

Bakit nangyari ito ngayon? “Mommy, why? Why did you leave me? Why?” umiiyak na tanong ko. “Bakit? Bakit niyo ako iniwan? Paano na ako? Paano na ako?” umiiyak na tanong ko. “Mag-isa na lang ako, mag-isa na lang ako at ano na ang dapat kong gawin?” umiiyak na tanong ko sa mommy ko na wala ng buhay ngayon.

hinging pasensya ko. "It's okay." Ano ba 'yan bakit ba nagiging awkward na ang atmosphere? Siguro kasi ngayon lang kami nakapag-usap na hindi man lang nagbabangayan o sinusubukang patayin ang isa't-isa. Nahinto ako nang may maisip akong itanong sa kanya. "Ahm, it's okay if I ask you something?" "Sure, what is it?" "That...ahm poem...t-hat one na nakasingit sa libro mo, for whom it is?" Ilang segundo siyang hindi umimik. "It's okay if you don't want to answer it."

At kinakausap ang sarili. What a morning. “What are you doing?” tanong niya. Napakurap ako. “Cooking,” wala sa sarili kong sagot. “I can see that.” Nakikita naman pala niya, e. Bakit kailangan pang magtanong? Obvious na obvious naman ang ginagawa ko. Minsan talaga hindi ko ma-gets ang lalaking 'to. “Then why are you asking?” He glanced at me.

Hindi ko rin alam na umiiyak na pala ako. "Baliw ka ba? Ako dapat ang umiiyak ngayon, ba't ikaw umiiyak?", kunot noo niyang tanong. I sniffed. "Tignan mo nga sarili mo! Ba't mo pinapabayaan sarili mo? Kumakain ka pa ba? Ba't ang payat-payat mo na? Tinatawagan kita pero hindi ka sumasagot!", hikbi kong sabi. "Why would you cry because of that?"

If he'll lock me up, maybe not in this way. Patuloy kaming naglalakad. Hindi naman ako nag-abalang magtanong kahit kating-kati na ang bibig kong tanungin kung ano ang sadya niya sa akin. Sobrang tahimik pa nang paligid. "You must be wondering why I asked for your company..." Was he asking? I thought that was an order. "Yeah" Right! I'll just pretend.

Tanong nito. Nagpakawala ako ng malalim na buntong hininga. I guess hindi uso dito ang salitang katahimikan. "Why do you ask?" Matalim na tanong ko, sa pagbabaka-sakali na maramdaman nitong hindi ako komportable. "Nothing, just curious." Parang wala lang na sagot nito. "Your curiosity can put you into danger." Pananakot ko. Pagak itong natawa.

"Ano iyon?" I cleared my throat and calmed myself. "Did you ever fell in love with someone?" I asked and tumingin siya sa kinatatayuan ko, I know she can't swe me but she can hear where I am. "Why did you ask?" Sagot niya. "Haha, answering my question with question, wala lang, can you please answer it." "Haha, okay, you sounds weird!" She said. "I'm fine. So did you ever fell in love?" I repeated.

"Why did you ask?" "Why did I ask?" ulit pa nito sa kanyang tanong. "I was just worried. Kauuwi ko lang ng bansa nang makalawa. I've heard that you bought your contract back and didn't go on with the commercial. Is there something wrong?"

tanong niya sa akin. "Sa tingin mo, paano ako nakapasok?" balik na tanong ko sa kaniya. "Hindi naman pwedeng nagteleport ako, 'no?" "Who gave you the key?" tanong niya sa akin. "Sino pa ba?" balik na tanong ko ulit sa kaniya. "Why are you answering my question with another question?!" "E, gusto ko, e," sagot ko sa kaniya. Oh, ayan, sinagot ko siya ng hindi tanong. "Bakit ka nakahubad?!"

“Why do you want me to remember you? Is there something I need to know?” Hindi niya alam kung saan niya nakuha ang lakas ng loob para itanong ‘yon sa binatang na sa kanyang harapan. But something inside her is dying for him to answer that question. “How about you?” he asked. “Why do you keep pushing me away? Ayaw mo bang bigyan ng kompletong pamilya ang mga anak natin?”