Why I Hate Math Novels & Stories

Sinamaan niya ako ng tingin dahil sa pagtawa ko. "Yes, that's why I hate my underarm hairs. It's normal but sometimes, nakikiliti ako sa sarili kong buhok sa kili-kili. So, if you will also ask kung bakit walang buhok, I hate it. It tickles."

Pagkabalik namin sa kaniya-kaniyang silid-aralan ay siyang pagpasok din ng bagong propesor namin sa unang asignatura sa mga minor subjects namin upang hasain ang aming sarili sa mga bagay-bagay na mayroon ang mga mundong tao tulad ng matematika na gusto na atang paduguin ang aming mga utak sa hirap at nakakahilong mga formula. "Bakit parang mas mahirap pa ang mga minor subjects natin kaysa sa main subject natin?" Naiiyak na usal ni Sofia na nililigpit na ang mga gamit niya, ganoon din ang ginagawa ko. "Kapag nakuha mo ang formula, madali mo lang ma-sosolve ang tamang sagot para sa given problems," anang ako. "Oo nga kaso ang problema ay hindi ako kasing talino mo," aniya.

bungad agad ni Red kay Lucas. “He did a great job, he didn’t pass,” Lucas chuckled. Napailing si Red, napailing siya dahil expect na niya. Expect na niyang gagawa si Theo ng karantaduhan sa interview. “ikaw ba naman ang magtanong kung dapat ba magaling sa math sa business.” See? Tama si Red, sino bang magtatanong sa gano’ng paraan. Of course, if we talk about business talagang kinakailangan ang konting math. Kahit sa anong kurso naman ‘ata may mga ilang math na subject na nasasama. The fact is…they hated math.

biglang tanong ni Jeremy sa'kin. A-ah h-hindi ko alam, hindi kasi kami nagkausap sa trabaho niya. Para makaiwas lumapit ako sa mga batang naglalaro. “Tita what is your favourite subject?....tanong ni speed sa'kin. Mathematics.... “Oh really? Can we compete later tita. You know they are so boring because they don't like solving problems.”....nakangusong pagsusumbong ni speed. Hindi naman kasi lahat ng tao o bata mahilig sa numbers nagkataon lang na ipinanganak tayong kasama ang mga numero.

Pakiramdam ko palaging may mali sa kaniya, sa mga kilos niya, sa ngiti niya at sa mga sinasabi niya. I hate mind games, you knew that--I hate guessing game... I hate playing detective, I hate complicated things, na mas mahirap pa kaysa mathematical problems. Dati hindi ako naniniwalang mas may mahirap pa sa math, but I guess girls are more complicated than math. I am an engineering student and not a detective. "Ikaw? Paano ka natuto?" "My own," tipid na sagot niya "Hindi ka tinuruan ng tiya mo?"

I wanted to help him. But I didn't know how. - Halos kainin ko na ang ballpen na hawak ko. Kanina ko pa pinag mamasdan ang papel na mayroong sobrang daming math problems. Nakakainis, hindi ko maintindihan. Nag sisisi tuloy ako na STEM ang kinuha ko. Matalino ang tingin ko sa sarili ko pero ewan ko ba kapag dating na sa Mathematics na tatanga ako. "Pano ba 'to, Ivy?" Tanong ko. Halos mangiyak-ngiyak na ko dahil 20 minutes nalang at halos wala pa kong nasasagutan sa quiz.

Kapag nasa bahay ako, patago lang akong nagpipinta. Mas gusto kasi ng parents ko na mag-focus ako sa ibang subjects tulad ng Mathematics and English. Mas kakailanganin ko raw iyon kapag ako na ang nagpatakbo ng family business namin. Pero kahit anong pilit ko, nahihirapan talaga ako sa Math. Nakailang tutor na rin ako pero wala pa ring nagbago. “What’s this?”

Galit ako sa kaniya, hindi lang dahil sinisiraan niya ang best friend ko sa iba, kung hindi dahil hindi niya magawang irespeto ang sarili niyang kapatid sa harapan ng ibang taong dapat ay iginagalang siya. Hindi lang 'yon. I also hated myself. I hated myself for falling in love with a wrong person. Bakit kasi si Lloyd pa? Bakit sa kaniya pa rin tumibok ang puso ko kahit na ramdam kong may pagtingin sa akin si Matthew?! Bakit hindi na lang sa best friend ko? Bakit kasi hindi natuturuan ang puso!

Naiirita na bulyaw ko at pinagkrus ang braso, bumagal naman ang lakad niya kaya naka-relax ang binti ko. Ngunit halatang yamot na yamot siya, “Hirap lang talaga ako sa may math, hindi kaya ng utak ko ang kabisaduhin ang formulas.” I explained and sighed in dismay. “I can understand but it will take me a lot of time. My notes don't help.” “Ah, is that so, you’re dumb.” Nanlaki ang mata ko pero pinanood ko siyang itulak ng bahagya ang salamin niya sa mismong frame no’n sa ibaba.

Galit ako dahil sa dinami-rami ng p'wedeng maging babaero sa mundo, ang ama ko ay isa pa sa kanila. I hate my ignorant mother. She could've done something to stop these mess to happen, I'm sure of that! She was too naive, too stupid. Galit akong hinayaan niyang umabot ang lahat sa ganito. Lastly, I hate myself for not being enough. Hindi kami naging sapat, hindi ako naging sapat kay daddy. Galit ako sa sarili ko dahil kahit ano pa ang gawin ko, wala na akong laban pa. Galit ako na napadpad ako sa isang labanang halata na akong talo. I am not winning over a medal, nor a crown, nor a trophy. I am winning over my father's love. And it's fucking funny because I should not be winning it from the