Why I Hate Math Novels & Stories

"I hate the day you came in my life, because you gave me a new reason to live with." I stilled. W-what? "I hate your smiles, because it's making me feel something deep inside me. I hate it because it haunted my sleep. I hate it because, my brian don't function well if I wont see it." Tumitig ako sa kanyang mga mata, at parang nilulunod ako niyon. My heart is hammering loudly in my chest. Can he hear it. "I hate hearing your voice, because you made me crave for it every single day."

Naintriga ako kung anong nangyayari kaya lumapit ako para makita kung ano ang pinagtitinginan ng mga tao pero ilang segundo lang ay pinagsisihan ko iyon. ‘Matheo…’ Isip ko habang tinitingan ang mga taong naglalakad papasok ng building. Kumabog ang puso ko hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa galit na muli na namang lumitaw. No, it’s not anger anymore, it’s loathing and hatred. The feeling felt so overwhelming na hindi ko mapigilang maikuyom ang kamay ko.

I hate it. 'Kung marunong ka lang sanang magtimpi, e 'di nasa mundong iyon ka pa,' my subconscious mind said. Well, what can I do? I am a short-temperd badass brat who hates stupidity. It's an innate trait I inherited from my parents. So, I can do nothing about it. At isa pa, gusto ko rin ang ganitong ugali. People tend to avoid me, which is quite good, kasi ayaw ko ng maingay.

Napabuntong-hininga ako bago ibinaba ang aking bag sa sofa. “Hindi na-solve ito ni Papa?” kunot-noong tanong ko. Hindi man nakapagtapos si Papa sa kurso niyang engineering noong kolehiyo, pero magaling naman siya mag-solve ng mga math equations. Siya nga ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay paborito ko pa rin ang subject na math. Nang tingnan ko ang pinapasagutang assignment sa kanila ay ilang minuto ko pa na-figure out kung paano ito i-solve.

Kahit na ilang beses ko na naman iyong narinig at alam na alam ko na, masakit pa rin. “I just w-want to… help.” “And that's why I hated you more.” His voice broke. “I hated that I thought you understood me. I hated you for deciding for what's best for me and my mother kahit wala naman kayong papel sa buhay namin! And I hated you even more because… I know to myself that even if I loathe you… you're still my peace. Galit na galit ako sa iyo dahil alam ko sa sarili kong ikaw lang din ang makakapawi ng galit na binuo at inalagaan ko!”

Please forgive me. Matapos kong i-send ang message ko ay kaagad akong suminghap at pumikit ng mariin. Ramdam ko na ang pagbabadyang tumulo ng mga luha ko kaya tuminghala ako. I hate my birthday. I hate this day.

Gusto kong umiyak sa saya na nakita ko ulit s'ya matapos ang sampung taong paghihintay. She looks so much better... All I want to do is to hug her and ask why didn't she come back when I learned that she was mad at me. She was freaking mad at me for I don't know reason! I hate myself! I hate that I hurt her! Kahit hindi ko alam kung bakit ko s'ya nasaktan, galit pa rin ako sa sarili ko at mas nagalit ako sa sarili ko dahil gusto kong magpakaselfish, makuha lang ulit s'ya.

Nagugulat ako dahil kakain na dapat ako ngunit madaming lumalapit sa'kin para magpaturo sa accounting. "Hindi ako magaling sa math." Pagkaklarong sambit ko sa kanila. "Hindi kami naniniwala Calohi naka-perfect ka nga sa accounting." Sagot naman ng kaklase kong babae. Napapakamot na lang ako sa'kin ulo. Wala na akong takas sa kanila. Kailangan ko na lang sigurong turuan sila. Ayoko kasi sana magturo kasi baka mali ako. Baka kasi natiyempuhan ko lang, kung bakit ako naka-perfect. Hirap na hirap nga akong i-balance iyon, kaya hindi ko inaasahan na ma-pe-perfect ko ang score. Hindi din kalaunan ay natapos na ako sa kanilang pagtuturo. Medyo nahirapan ako dahil yung iba ay matagal makuha ang turo

Tanong niya habang unti-unting pinapakawalan ang mga petals sa harapan naming dalawa. "Yes," "Why?" "I just love them, I know why." "Hmm, okay. But do you wanna know why I don't love roses?" I am not interested. Pero kahit wala naman akong kainteinterest na malaman 'yun ay nanatili nalamang akong tahimik. "Because they are harmful." "I can't love something that will hurt me, I want something harmless. The one that I could play with, the one that I could manipulate."

Nang makalabas siya ay nakagat ko ang ibabang labi at habang kumakain ay naluha ako, nasapo ko ang mukha sa sobrang pagkadismaya sa sarili. Bakit ba ako ganito? It's not like I want it pero I hate my mindset. It's better to keep on disappointing them so they won't expect anything from me, it's better to be crazy as fuck rather than being nice and then when you did something they would tell how disappointed they are from me.