Wikang Filipino Background の小説・ストーリー

Kaya dapat siya na isang Pilipino ay dapat ipagtanggol ang Wikang Filipino. “Ano na, asawa ko? Natigil ka na riyan?” nakangising sabi ni John na animo’y sinasabing talo siya at panalo ‘to. Itinaas niya muna ang kanyang kilay at hinawi ang mahaba niyang buhok papunta sa kanyang mukha. “Hay naku, maliit na bagay! Siyempre alam ko ‘yan, ako pa ba asawa ko? Best in Filipino ata ‘to noong Elementary at High School ako. Pinapatawa lang kaya kita. Masyado mo namang tinotoo.”

Parang gusto kong magmakaawa na huwag na lang. Gusto kong sabihin na ayos lang ang lahat. Hindi mahalaga sa akin ang anumang pangarap ko. Mag-aaral na lang ako ng medisina at magmakaawa kay papa na panatilihin ako sa Pilipinas. Gagawin ko iyon kahit pa matindi ang hinanakit ko rito. Hinintay ko ang kahit ano'ng senyales mula sa kaniya na gusto niyang manatili ngunit hindi iyon nangyari.

Tanda iyon ng pagiging miyembro nila ng Wolves Organization. “My wife is from the Philippines kaya impusible na hindi namin alam ang inyong lengwahe. But that is not the main point, gusto kong tanungin kayo kung mayroon bang nangyayaring gulo o pagulo dito ngayon sa Philipines underworld? Kung meron magsalita kayo para masulusyunan agad,”

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

Samantalang kung si Papa ang titingnan ko ay hindi siya kakikitaan ng pagmamahal sa sariling asawa. Ayon sa kwento ni Mama sa'kin noon, arranged marriage daw ang nangyari sa kanila. Galing kasi sa kilala at mayamang angkan sa Pilipinas. My mother is a Filipino and my father is a Japanese. Nagpakasal ang mga ito dahil na rin sa kagustuhan ng kani-kanilang mga magulang. At dahil na rin sa kagustuhan ni Mama ay sa Pilipinas nila napagdesisyonan na tumira. Kung kaya't kung titingnan si Papa ay mahahalatang banyaga ito. Pero kapag magsalita na siya ng Tagalog ay diretso na ang dila na akala mo'y isang tunay na Pinoy. Nag-aral kasi siyang magsalita ng Tagalog kung kaya't gan'on siya kahusay.

Ang lalaki na nagngangalang Killion ang unang nakabawi sa pagkabigla. "You speak tagalog?" Ani ng binata na may pagkagulat pa rin ang boses. Tumango ako at ngumiti. "Oo, my mother is a Filipina," imporma ko sa mga ito. Napaigtad ako nang bigla na lang tumili ang babae at niyakap ako. "Oh my G! Ang saya naman ng araw na ito. A Filipina! Matagal-tagal na rin mula ng makauwi ako sa Pilipinas. Since my parent's death, hindi na ako umuwi!" She exclaimed.

tanong ko sa kanya. "Hindi naman…nag try lang ako kung nagustuhan mo ba ang pagbigkas ko, you know nasanay ako na Filipino ang salita kasi yun ang kalakihan ko simula nung naisipan nina mom and dad na mamalagi na sa Pilipinas after nilang akong pinanganak. It's really hard for my dad dahil lahat kailangan niyang mag-adjust," paliwanag ni Cloud.

matagal-tagal na din silang hindi nagkita. Mga binata palang sila ay magkakilala na sila, isang amerikano si Gregore. Ayon sa kwento nito ay magbabakasyon lang dapat ito sa Pilipinas pero nagustuhan nito ang mamalagi sa bansa kaya kumuha ito ng konting units sa university na pinag-aaralan nya noong college para may rason ito sa mga magulang na tumagal sa Pilipinas... naging mag classmate sila. Sya ang naging unang kaibigan nito, cya din ang nagturo na managalog dito.

Ang kimkimin ang lahat ng masasakit niyang salita. Noong bata pa lang ako, ramdam kong malayo ang loob sa akin ni Papa. Iba ang pakikitungo niya sa akin. Pero palagi pa rin akong nagpapakitang-gilas para lang makuha ang loob niya. Sumasali ako sa mga school activities, contest, sports, at nag-aaral ako nang mabuti para mataas ang gradong makuha ko. Pero ang lahat ng iyon, balewala lang sa kan’ya. Balewala ang lahat ng paghihirap ko. Walang kuwenta ang mga parangal na natanggap ko.

At sa accent nito ay inisip niyang English lang ang salitang alam nito gamitin. “Marunong ako mag-Tagalog syempre…” Napahagikhik si Raffy. “Tagalog kami mag-usap lagi nina Mommy at Daddy.” Nilingon niya ang mga magulang na magkasayaw. “And I grew up in the Philippines with all the people who took care of me were all Filipinos.”