Novel & Cerita Kalikasan Ng Wikang Filipino

sabi niya. “And if you want to say you’re okay, you can say ‘Okay lang ako.’” “O-kay lang a-ko,” ulit ko. Parang bata akong natututo ulit magsalita. “This is fun!” sabi ko. “Filipino language very warm.” “Yes,” sagot niya. “Because Filipinos are warm.” Tumango ako habang nakatingin sa paligid. May staff na dumaan at ngumiti sa akin.

nakangiting sabat ni Karen. No’ng una kaming magkakilala ay English-speaking ‘yan, Cebuana kasi eh — they only used either English or Cebuano dialect in Cebu. Mabuti na lang at sa paglipas ng panahon ay gumaling din siyang mag-Tagalog.

“O, ano pa’ng itinatayo-tayo mo riyan? Alis na!” Tumango si Mama kay Roan at bahagyang ngumiti. Mayroon pang isinenyas na sila lang naman ang nagkakaintindihan dahil hindi ako marunong ng sign language. At wala akong balak aralin iyon. Ngumiti naman si Roan at tuluyan nang umalis si Mama. “Elyne, hindi ka ba nakokonsensya? Masakit ang mga binitiwan mong salita sa Mama mo,” seryosong sabi ni Roan.

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

Kinalabit ko si Greg. “Ano bang linggwahe ang ginamit niyong salita kanina, at parang kayo lang ang nagkakaintindihan.” Hindi ko talaga mapigilang hindi magtanong kay Greg. “Bisaya ‘yon, iyon ang salita rito sa Cebu, nakakaintindi ako ng bisaya pero hindi ako gaanong marunong gumamit ng salita nila rito. Matagal-tagal na rin kasi akong hindi nagawa rito.

'Nice Province same as in Manila but a little bit weird' "Oh Pao unsa ka?" Ayan na naman sila sa weird nilang salita. 'Hayss kailangan ko yata magpaturo magsalita ng Cebuano o di kaya bumili ng dictionary about the languages' "Palitan og utanon si papa" sabi niya pero di na lang ako nakinig bala dumugo ilong ko rito. "unsang utanon?" "Yung pang sapsuy po" buti na lang nagtagalog na siya.

“Promise.” Hindi niya maiwasang matuwa dahil sa galing ng anak sa wika nila. Kahit pa lumaki ito sa America ay hindi nakalimutan ni Selene na ituro rito ang wikang alam rin ni Selene. Hindi naman iyon naging mahirap dahil halos lahat ng nakakasalamuha ni Kiel ay mga Pilipino katulad ni Zefron.

seryoso niyang wika “Ano ang sabi mo?” kunot noo kong muling bigkas. “Teka lang, ano ang gagawin mo? Saan ito? Saan mo ako dadalhin?” yamot kong wika at hindi maiwasan na kabahan dahil ang tinatahak naming daan ay hindi ito ang way pauwi sa bahay. Kasalungat iyun kaya naman, kaagad akong nakaramdam ng pagpapanic “Teka lang, teka lang, ano ito? Saan mo ako dadalhin? Mr. Fulgencio,kung ano man ang iniisip mo, huwag mo nang ituloy ha?” kinakabahan kong bigkas.

Ano na lang ang itatawag ko po sa 'yo n'yan kung hindi na 'yon ang itatawag ko sa 'yo? He took a deep breath. Nakikiliti ako sa kanyang hininga na tumatama sa batok ko. "Pangalan ko na lang ang itatawag mo, okay? Wala na 'yung pagtawag mo ng "sir" at "po'' sa akin. 'Pag tayong dalawa lang ang magkasama ay hindi mo itatawag 'yon sa akin, Shaina. 'Pag nand'yan si Manong Caloy ay 'yon pa rin ang tawag mo sa akin," paliwanag nga niya sa akin.