Novel & Cerita Wikang Filipino Talumpati

Dahil sa mundong itong lamang sila nagkakaroon ng Kalayaan. Tama. Nagtatalik sila dito. Oo. At kapag ginagawa nila ang ganoong bagay ay para bagang walang kahit anong puwang ang takot at kalungkutan. Pati na rin ang pangungulila. “Kailangan kong gawin iyon. Para hindi siya makahalata,” aniyang tumawa ng mahina.

May lambing na sabi nito. I sighed. "Fine. Why did you call?" Tinignan ko ang asawang kong seryosong nakatingin at nakikinig sa usapan namin ni Alex. He wanted to put it on the loudspeaker but I refused. " I already told you." Sabi nito. "Alex." May banta sa tono ko. I heard him chuckled. "Fine fine. I'm here in the Philippines. And I'm just wondering if you are free today? Just want to hangout and catch up with my best friend after you rejected me." May tampo sa boses nito.

Sumandal ako sa kahoy na nasa aking likuran at pinagkrus ang magkabila kong braso "Kilala mo ako, hindi ba? dahil kung hindi, ay hindi mo ako tatakbuhan na parang daga na inuusig ng pusa." Mahinahong saad ko ngunit napatadyak ako sa lupa nang makuha nitong tumawa ng malakas. "Sino ba ang hindi makakakilala sa iyo binibini? Anak ka ni Don Rafael, ang isa sa pinakamayang tao sa Pampanga. Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng Vergara."

naiilang na talaga ko. "I see..." "Ano’ng I see?" "Strong imagination is a must if you want to be a writer. Or kung hindi mo naman kaagad mapagana ang imagination mo, pwede ring iyong mga napagdaanan mo o ng ibang tao ang ilapat mo sa pagsusulat. Although hindi naman tayo dapat palaging magrely ng result sa mga experiences but as they say experience is the best teacher. What I’m trying to say is, you failed in using your imagination dahil hindi nga well detailed. Parang mga wild beast lang sa gubat itong mga characters mo kung mag-ano, eh. Punitan ng damit at iyon na kaagad. Tipong minadali. You also failed using experience since wala ka pa naman talagang...alam mo na ‘yon!"

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.

Nag-angat naman ito ng tingin saka tumango. Ngumiti naman ako sa galak saka mabilis na umayos ng upo na parang bata na babasahan ng kwento ng magulang, bago matulog. "Ang dami mo kasing favorite dati. Tulad na lamang ng Filipino style spaghetti, egg tart, nilagang baboy, sinigang, tinola, adobo, fruit salad, sa prutas naman favorite mo ang apple, orange, at grapes. Favorite mo rin ang kutsinta at kahit anong luto sa kamoteng Kahoy"

At may pagtatakang naka ukit sa mga mata. "Hindi maari ang isang dating binukot ay hindi marunong mag sulat." Saad niya, kaya napa kamot na lang ako sa batok ko. Paano ko naman malalaman aber? Nakaka inis huh! Hindi kaya uso iyan sa modern. Ang alam ko lang dati ay babayin lang ang language na meron ang pilipinas before the spiniards came. Marami pa pala. At isa na doon ang badlit na old script ng mga Cebuano or cebuana o mga kabisayaan. Agad naman akong napa isip ng mga palusot. (P.S ngayon ko lang din na discover yan guys kaya patawarin niyo ako sa sinaad ko sa previous chaps. Ang buong akala ko din kasi baybayin lang old script sa pilipinas. Marami pa palang iba.)

Wika nito. Hindi ko na sinagot ang sinabi niya at nagsimula na kaming naglakad papunta sa entrance. ------------------------- Hello po sa inyong lahat, humihingi po ako ng pasensiya kung hindi ganon kaganda ang English ko dito sa story. Dahil tagalog na storya po talaga ito, filipino po ako at sana'y kahit paano ay napasaya ko kayo.

So, unfair. Nagpalakpakan naman ang lahat na nandidito at kasama na ako doon. Nakaka-proud na maging kambal ng daot na ito. "Marci, ano ang panghalip?" Napuno ng tawanan sa loob bagay na ikinangiwi ko. So pinoy! Pinagtatawanan ang sariling wika. Don't they know that the Filipino subject is not as easy as they used to think it is?

Nasabi ko na lang dahil mas marami pa ang maling nasulat kaysa mga sagot. Excited naman siyang tumango. "Ilista mo 'to ah, utang ko sa'yo 'to." Tumango na lang ako at hinayaan siyang magsulat, at ganoon na lang ang gulat ko nang matapos siya at mahaba rin ang kanya at walang makikitang bakas ng kamalian. Sobrang fluent din niya sa English na para bang iyon na talaga ang kanyang pananalita! Tumitigil lang siya mga ilang minuto saka tuloy-tuloy na ulit ang pagsusulat niya.