Wikang Filipino Essay Novels & Stories

Kinalabit ko si Greg. “Ano bang linggwahe ang ginamit niyong salita kanina, at parang kayo lang ang nagkakaintindihan.” Hindi ko talaga mapigilang hindi magtanong kay Greg. “Bisaya ‘yon, iyon ang salita rito sa Cebu, nakakaintindi ako ng bisaya pero hindi ako gaanong marunong gumamit ng salita nila rito. Matagal-tagal na rin kasi akong hindi nagawa rito.

Hindi pa nga kami naghiwalay andami nang abangers. Marahas siyang napairap at tsaka nagmartsa paalis doon. Kung bakit ba kasi ang hilig magpalakad ng chismis ng mga tao? Ang insensitive pa! Can't they just have their own lives and mind their own businesses?! Dahil sa inis, inirapan niya na yata lahat nang nakakasalubong niya. Hanggang sa makarating siya sa classroom ay wala siyang pinansin ni isa sa mga studyante.

“What do you think makes a good citizen of the Philippines?” English ang tanong. Tumigil ang lahat, tahimik. Wala ni isang kaluskos sa paligid. Lahat kami naghihintay ng sagot niya. Pero mas lalo akong kinabahan kasi english. Pero sure naman akong english-era siya kasi anak-mayaman. Tumango si Khaliyah at ilang segundo pa siyang tahimik. Kita sa mukha niya na nag-iisip siya ng maayos. At nang magsimula siyang magsalita, parang huminto ang mundo.

tanong ni Killian matapos niyang kausapin ang head ng lugar na ‘to. Hindi ko kasi talaga maintindihan ang mga sinasabi nila, dahil hindi sila gumagamit ng English, eh. Talagang Spanish ang ginagamit nilang salita. Kaya pinipili ko na lamang na huwag makinig sa kanila, dahil sumasakit lang ang aking ulo. “Yes!” sagot ko kaagad nang makalapit siya sa aking gawi. “May ganito ba sa Pilipinas?”

Hindi ganitong klaseng lalaki ang pinangarap kong mapangasawa. Ang lalaking pangarap kong mapangasawa ay katulad ng tatay ko na mabait, masipag at maalalahanin. Gusto ko iyong ipinapakita sa akin na concern siya sa akin. At lahat ng mga katangian na gusto ko sa lalaking mapapangasawa ko ay wala kay Phil kahit mayaman at guwapo pa siya. Hindi naman kasi ajo naghahangad ng guwapo at mayamang mapapangasawa. Basta ang mahalaga ay ipinapakita at ipinapadama niya sa akin na mahalaga ako sa kanya at mahal niya ako ay sapat na sa akin iyon. At sana ay matagpuan ko ang taong iyon kapag natapos na ang kontrata naming dalawa ni Phil.

Tumatalon na wika niya pagkatapos ay niyakap ako nang mahigpit. Ganito lagi ang eksena naming mag-iina. Kakain si Theo kapag umuuwi ako habang si Tim naman ay nagbabasa ng libro at pinapakain ko after one hour. Marunong silang makaintindi ng tagalog pero hirap sila magsalita. Madaas kasi ay kinakausap ko sila gamit ang Filipino language habang sumasagot nan sila ng wikang Ingles.

Nakipaghabulan na rin si Fily sa aming dalawa, napahiga na lang kami sa sahig ng mapagod kaming tatlo. “I missed this, I can’t wait to feel the warmth of Philippines. I was so scared in accepting this project pero knowing na makakasama ko kaya sa plane and all. It has become exciting, excited na akong bumalik sa Pilipinas,” biglang saad ko sa kanilang dalawa.

Sigaw na masaya! Bakit di nagagawang ma-appreciate ng mga tao ang mga bagay na nasa kanila na. Ang tahimik dito Kuya Manyak. Para nga di ka maging malungkutin. Ang yaman mo. Pero kita ko ngang napakalungkot mo. Why? @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

Epilogue Philippines 3000 “ASULA! ANO BA naman iyang kwento mo? Bakit ganyan? Ang bitter mo naman. Pangit na nga ng kwento mo, mas pinapangit mo pa sa ending.” Reklamo ng kaibigan niyang si Angelie nang matapos nitong basahin ang manuscript niya sa kaniyang laptop.

Alin sa dalawa ang dapat o dapat sabihing Felipena o Felipi? Inisip ng alperes na mabuti na huwag nalang kumibo. Iniwan ang asawa at sumangguni sa mga kasulatang limbag. Ngunit gayon na lamang ang kanyang pagtataka ng matunghayan niya sa lahat ng kasulatan ang salitang Filipinas. At ngayon ay lumalagay na pareho pala silang mali ng kanyang maybahay.