Wisdom In A Sentence 소설 & 이야기

May tao namang mabait tingnan, ngunit walang kasing itim ang budhi. Base lang iyon sa kanyang pananaw, ang pinupunto lang niya'y huwag magsihatol sa anyo. Kilalanin munang mabuti bago ipagkalat ang maling chismis na siyang naging mitsa pa ng pag-aaway at hindi pagkakaintindihan, lalo na sa bagong henerasyon ngayon.

Naayos ko na pala pati files ng ibang department. Napabuntong-hininga ako. “Mas madaling ayusin ang papel kaysa buhay.” “True.” Sumandal siya sa upuan. “Pero minsan, kapag masyado mong inayos yung papel, hindi mo na napapansin na ikaw na pala yung nakatupi.” Napatingin ako sa kanya. “Akala ko lunch break philosopher ka lang.” “May overtime rate ang wisdom.”

I smiled and gently patted the back of his head. "I am but you're still my son. Marami ka pang matututunan sa mundo. All you have to do is too think more wiser. Mag-mature ka at pag-isipan mo muna ang mga desisyon sa utak mo bago mo gawin." Wika ko.

"Because nice days shouldn't end too fast, you know." Saglit na natahimik si Graziel. Napakasimple ng sinabi ng bata. Ngunit tila may bigat itong dumapo sa puso niya. Akalain mong masasabi pa yon ng bata. Ang liit pa nito pero yong takbo ng utak nito mas may sagad pa sa utak niya eh. Ang daming words of wisdom na bitbit. Hindi naman talaga maibabalik ang oras. Kung masyadong nagmamadali ang isang araw, wala kang magagawa kundi tanggapin na matatapos din ito.

Siguro kasi mas mataas ang IQ niya kahit sa mga mas matanda sa kaniya. Magandang bagay kung iisipin, pero hindi sa lahat ng pagkakataon. Minsan nakakalimutan niyang mas bata siya sa kausap, minsan hindi niya namamalayan na nakakasakit na pala siya. Matalino siya at mas gustong ginagawa ang mga bagay-bagay nang mag-isa. Sa sobrang talino niya minsan nakakalimutan niyang kailangan niya pa ring makisalamuha sa ibang tao.

“Ito ang pagkakataon mo para itama ang mga pagkakamali mo.” Natahimik ako sa sinabi niya. Parang may biglang gumaan sa dibdib ko. “Kung karma man ito,” dugtong niya, “hindi ito parusa. Kundi pagsubok kung paano ka magiging mas mabuting lalaki.” Napabuntong-hininga ako at bahagyang napangiti. “Mom… minsan ang wise mo talaga.” Bahagya siyang natawa. “Syempre. Nanay mo ako.”

And since life poses an endless series of problems, life is always difficult and is full of pain as well as joy. Most of us are not wise. Fearing the pain involved, almost all of us, attempt to avoid problems. We procrastinate, hoping that they will go away. We ignore them, forget them, pretend they do not exist. We attempt to get out them rather than suffer through them. Only promblems can make us stronger. It is reason that wise people learn no to dread but actually to welcome problems and actually to welcome the pain of problems.

"Sabi nila pag matalino ka, panget ka." "Ang alam ko kapag maganda, sobrang bobo naman." "Pandak." "Kung pandak na sa tingin mo ang 5'4, edi wow." "Kawawa ka naman, umaasa ka lang sa heels. Sana ten inches na ang ginamit mo. Pero pangit ka pa rin." "What is the use of beauty if your brain is empty." "Then What is the use of knowledge, if your face is damage?"

Hindi ko alam kung saan niya napupulot ang wisdom niya ngayon, but it's a big help. "Hay, bakit na ba ako napunta sa ganitong topic? Bakit mga gano'n na lang ang mga iniisip ko? Baka naman talaga business lang ang pakay ng babaeng 'yun at ako lang ang nagbibigay ng malisya? Ewan," kaswal kong wika at napalunok ng aking laway. Tumawa na rin ako kahit pa alam niyang pinipilit ko lang na gawin ito para gumaan ang loob ko.

Pagkatapos ay marahang ipinatong ang kamay sa balikat ni Eloise. “May punto ka,” mahinahon nitong sabi. “Pero para mabasag ang mga pader na ginawa niya sa paligid ng sarili niya, kailangan mo ng love, patience at wisdom. Sobrang dami na niyang pinagdaanan.” Marahang hinaplos nito ang balikat niya. “Kung dinala ka niya rito, may nararamdaman siya. Kung wala, nasa penthouse ka lang sana o sa ibang property. Hindi ka niya dadalhin dito.”