Work Hard In Silence Novels & Stories

Besides, I want to work alone. I'm not yet done. I just cooked rice. Then, I realized the essence of 'Magnifcent Obsessions' which I've learned yesterday. I could now practice it today. I have done a hard job all. I have to do is not to expect for praise. Besides, I was 'immuned' with commendations. I was rarely appreciated.

Muli kong kinuha ang aking panulat para magtrabaho, ngunit bago ko ito idikit sa papel, isang maikling buntong-hininga ang pinakawalan ko. For years... silence had always been enough in my mansion. Now... For some reason... That silence is no longer felt the same.

Dahil wala akong marinig na sagot sa kaniya ay nagsalita na ako. "Therefore I conclude silence means yes," sabi ko ngunit every words that coming from my mouth has emphasis. Hindi naman kasi sila nagsalita dahil madaling sagutin lang ang tanong ko kung walang katotohanan iyon but then it is hard to speak about truth.

Umupo nang tuwid si Dorothy, malubha ang ipinapakita ng kilos niya. “Ang idle work na sinasabi ko ay parang isang tao na nakatayo sa tuktok ng Mount Everest. Kung nakatayo ka sa paanan ng bundok at sumigaw sa taong ito gamit ang buong boses mo, hindi niya maririnig ang sinasabi mo. Pwede kang sumigaw lang hanggang sa mapaos ka, pero hindi niya pa rin ito maririnig.”

CHAPTER: The Weight of Silence Tahimik ang opisina pagkatapos ng announcement. parang tumatak sa mga empleyado ang mga sinabi ni adrian. Walang nag tangka, walang sumuway, pero bakas sa mukha nila na gusto nilang mag usap, gustong may pag usapan, pero bawal. Hindi yung normal na tahimik— kundi yung klase ng katahimikan na may iniwang bakas sa hangin. Parang may dumaan na bagyo, tapos lahat ng tao nagkukunwaring normal kahit ramdam pa rin ang pinsala.

Hindi agad sumagot si Amanda Sa halip ay bahagya siyang huminga nang malalim isang kilos na halos hindi mapansin kung hindi ka nakatingin nang mabuti. “Silence,” tugon niya, “is not always absence. Sometimes it is restraint. Sometimes it is strategy. And sometimes,” dagdag niya, “it is the only way to survive while the truth is being buried under noise.” May ilang napasinghap ang iba nama’y napahinto sa pagsusulat.

Ngayong malapit na ako sa buhay na pinagarap ko, mas kakayanin ko pa. Napangiti ako. Yes, Cali. That’s the spirit. Be quiet and let them think you just vanished into thin air—brokenhearted, alone, and pitiful. Hustle in silence and let your success scream for you. Kaya mo ito! Kakayanin mo.

Huminga ako nang malalim, pilit ibinalik ang sarili sa realidad. Muli akong bumalik sa trabaho, tinutukan ang laptop, binasa ang emails kahit parang nagdodoble ang linya sa screen dahil sa gulo ng isip ko. Ayaw kong makita ng mga kasamahan ko na wala akong ginagawa. Ayaw kong magmukhang apektado. Ayaw kong magbigay ng kahit katiting na rason para pag-usapan ako.

“Tandaan mo, Lucas… sa mundong ito, kaalaman ang kapangyarihan. At kami ang may hawak ng kapangyarihang iyon. Huwag nating hayaang may makalusot… kahit gaano kaliit.” Sandaling natahimik ang opisina. Tanging mahinang tunog ng aircon at pagpatak ng oras sa relo ang maririnig. Tumagilid si Silas sa upuan, malamig ang tinig nang muling nagsalita.