Work Hard In Silence Novels & Stories

CHAPTER: The Weight of Silence Tahimik ang opisina pagkatapos ng announcement. parang tumatak sa mga empleyado ang mga sinabi ni adrian. Walang nag tangka, walang sumuway, pero bakas sa mukha nila na gusto nilang mag usap, gustong may pag usapan, pero bawal. Hindi yung normal na tahimik— kundi yung klase ng katahimikan na may iniwang bakas sa hangin. Parang may dumaan na bagyo, tapos lahat ng tao nagkukunwaring normal kahit ramdam pa rin ang pinsala.

Ngayong malapit na ako sa buhay na pinagarap ko, mas kakayanin ko pa. Napangiti ako. Yes, Cali. That’s the spirit. Be quiet and let them think you just vanished into thin air—brokenhearted, alone, and pitiful. Hustle in silence and let your success scream for you. Kaya mo ito! Kakayanin mo.

Huminga ako nang malalim, pilit ibinalik ang sarili sa realidad. Muli akong bumalik sa trabaho, tinutukan ang laptop, binasa ang emails kahit parang nagdodoble ang linya sa screen dahil sa gulo ng isip ko. Ayaw kong makita ng mga kasamahan ko na wala akong ginagawa. Ayaw kong magmukhang apektado. Ayaw kong magbigay ng kahit katiting na rason para pag-usapan ako.

“Tandaan mo, Lucas… sa mundong ito, kaalaman ang kapangyarihan. At kami ang may hawak ng kapangyarihang iyon. Huwag nating hayaang may makalusot… kahit gaano kaliit.” Sandaling natahimik ang opisina. Tanging mahinang tunog ng aircon at pagpatak ng oras sa relo ang maririnig. Tumagilid si Silas sa upuan, malamig ang tinig nang muling nagsalita.

Kahit na magandang sign ito, hindi pa rin ako kumportable dahil boss ko siya. “Bababa na po ako,” saad ko bago tumalikod sa kaniya. Pinilig ko ang ulo ko dahil sa katangahan. Kailangan kong mag-focus sa ginagawa! Hindi puwede ito. Hindi pwedeng palagi na lang akong nagiging anga-anga sa harap ni Mr. Silvano!

silence means yes. "Sab, im sorry if i am a failure to you. Hindi ko naman sinadya na matanggal sa trabaho. kaso, kasi--- hirap na hirap na ako sa boss ko. akala ko kaya ko pang tagalan hanggang sa maka birthday su Seve kaso sumabog na ako, e. nasagot ko 'yung boss ko. nangatwiran ako kaya nga lang ay tinanggal nya ako. pasensya ka na kung naglihim ako sa 'yo. ayoko kasing ma-disappoint ka. but--- dont worry, tuloy pa rin ang binyag at birthday ni seve." he said with sadness in his eyes. i Hate seeing and hearing Nikko Like this. parang may kung anong kumirot sa aking dibdib.

Kahit pa sa mga pagkakataong hindi ko alam kung meron pa kaming kami. Naupo ako sa gilid ng kama, tangan ang singsing sa palad ko, at saka marahang isinara ang aking mga mata. I remembered his voice. His touch. His silence. And suddenly, the silence felt louder than it should. Sa loob ng isang linggo, wala akong ginawa kundi pumasok sa trabaho, kumain ng mag-isa, at tumahimik sa gitna ng ingay ng sariling isip.

"He loves to work in silence and then he will shocked all of us of his success. Like what he was doing in his company right now. He's working so hard than the usual, and now we know the reason why." Tumingin ito sa akin at saka ngumiti. Mas humigpit naman ang kapit ni Thauce sa kamay ko. "Hmm. But the CEO was so motivated. Is your wife pregnant? mukhang kaya rin sobra ang pagtatrabaho lalo."

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, at doon ko nakita na may pinipigilan siyang words, o maybe isang truth na sobrang bigat bitawan. Hindi ko alam kung ako ang unang magsasalita… o hahayaan ko siyang mauna. At doon nagsimula ang mas mabigat na silence, ‘yung uri ng katahimikan na halos marinig mo ang sariling heartbeat.

Walang malinaw na paninira. Sa unang tingin, mukhang gumana. Corporate silence. Calculated doubt. Controlled chaos. Ang klase ng gulo na sanay siyang likhain—iyong hindi agad sumisigaw, pero dahan-dahang pumapasok sa bitak ng reputasyon ng kalaban.