Work Hard In Silence Novels & Stories

I know for sure that he could ask someone to do it, but he seemed to be the type of person who does not depend on others kung kaya naman niya. Walang nagsasalita sa amin ngunit hindi naman iyon nakakailang. He is just doing his job silently habang ako naman ay tahimik at nakapirmi lang din sa tabi, ayaw kong gumawa ng kahit na ano na maaaring makaistorbo sa kanyang ginagawa. Alam ko ang pakiramdam ng binagsakan ng isang damakmak na gawain.

“Copy. Ready to erase on command.” I grinned. “Then let’s start cracking this velvet cage.” Because the truth is, the bars weren’t made of steel. They were made of silence. And I was about to shatter them with noise. _________ “Alam mo, kahit ilang araw na tayong nagwo-work together ulit, hindi pa rin ako makapaniwala na ikaw ‘to. I mean, d*mn, look at you.”

“I told you to try meditating–” “Do you think hindi ko yan ginawa? I did everything you told me Kristine. Pero pahirap nang pahirap, Kristine. I can’t fucking focus on my job, mainit ang ulo ko sa lahat ng tao–” “I can see that,” pasaring na wika ni Kristine. Umungot si Silas, “Oh, please, Kristine! I need you to help me sleep.” “I am not a psychologist or a psychiatrist, Silas! Iyan ang kailangan mo. Hindi ako, okay?”

“I don't want silence from you.” Hindi niya dinugtungan pa, sa paraan niya ng pagtigil ay alam kong wala ng susunod pa doon, pero ramdam ko—ang mga paparating na araw ay puno ng mga pagsubok sa pagitan ng trabaho at damdamin. Tumagal ang katahimikan pagkatapos ng sinabi niya. Hindi ito mabigat—mas lalo itong parang may himihintay pa, pero alam kong wala na.

Wala naman kaming pansinan sa loob ng sasakyan habang bumabyahe. I'm uncomfortably sitting at my chair, dahil sa panaka-naka nitong pag sulyap saakin. Ayokong maging bastos pero wala naman kasi akong gustong itanong sa kaniya or malaman na detalye ng kaniyang buhay. So why do I have to effort in that case? "Tama nga sila, you are a silent person. Kung hindi mo ta-tapikin hindi magsasalita." wika niya.

“I’m sorry ginabi ako. Ang dami kong tinrabaho.” Mga babae mo? Tinatrabaho mo sila hanggang gabi? Hanggang ganitong oras? “Kumain ka na?” Tumango lamang ako at nag-iwas ng tingin sa kaniya. Nagpatuloy ako sa ginagawa ko. “Why are you silent? Is there any problem? Are you stressed out? I can wash away your stress.” Nanunuyang halik sa aking tainga ang iginawad niya.

“Pero may kaibahan, diba? Fear makes people obey, pero hindi forever. Respect… that’s the one thing money can’t buy.” Tumingin ako sa kanya, matalim, pero hindi ko siya tinaboy. Kasi somewhere deep down, alam kong may tama siya. --- “Stefanie” bulong ko, halos ayaw ko marinig niya. “Yes?” “You’re too loud for someone who’s supposed to be invisible.” Ngumiti siya, malumanay pero may tapang. “And you’re too silent for someone who wants the world to notice him.”

At sa pagitan ng hikbi isa lang ang paulit-ulit sa isip ko: Hindi ko na maibabalik. Hindi ko na maibabalik. Kinabukasan, pumasok pa rin ako sa foundation. Kailangan. Mas madaling magtrabaho kaysa manatili sa apartment kasama ang sariling konsensya. Pero pagpasok ko pa lang— parang nanikip agad ang dibdib ko. Parehong hallway. Parehong opisina. Parehong mundo.

Castrello ngunit hindi ko na siya muling binalingan. Nag patuloy lang ako sa paglalakad ko. Masyadong mainit ang hangin sa loob ng opisina ni Sean, marahil mga demonyita ang naro'n. Isipin nila ang gusto nilang isipin, I know myself better. Sometimes silence is more powerful than having the last words.

"But maybe if you were… I wouldn’t have fought this hard to survive on my own." Naglakad ulit kami, mas mabagal na ngayon, mas malapit. The silence between us wasn’t heavy anymore. It felt comforting. Safe. "I’m proud of you," he said finally. "For surviving. For fighting. For standing here with me today." I smiled, kahit may luha sa mata ko. "I’m proud of me too." And in that moment, I realized — this was what healing looked like. Hindi ito biglaang saya. Hindi ito kasabay ng isang halik o yakap. It was this: quiet understanding, honest words, shared silence.