Novel & Cerita Work Hard In Silence

Habang inililipat namin ang mga gamit, parang nararamdaman ko na nasa gitna ako ng isang silent battle. Si Dylan, todo effort na i-impress ako, parang ang dali-dali niyang buhatin ang mabibigat na gamit, at lagi niyang sinisiguro na hindi ako ang gagawa ng mabibigat na trabaho. Si Trevor naman, tahimik lang pero efficient, tumutulong sa mga kapatid ko na ayusin ang mga gamit nang walang reklamo.

Sandali siyang tumigil, pinanood lang ito kung paano ito humihinga nang mahinahon, kung paanong bawat kilos nito ay parang nagpapakalma rin sa kanya. At sa gitna ng katahimikan, parehong malinaw sa kanila na may nagbabago. Hindi na ito ‘yung dating Thorin na laging malamig. Hindi na rin si Felicity ‘yung tahimik na umaasa lang. Ngayon, pareho silang nakatingin sa iisang direksyon pero hindi pa rin sigurado kung kailan sila lalapit. “Sometimes silence isn’t empty,” naalala ni Felicity bago tuluyang mahimbing. “Sometimes, it’s full of things we’re both too scared to say.”

Kunware pa siyang nagpipili ng mga snacks niya. “Oh? No. I don't work with so much noise. I work in silent. Hindi kagaya sa pagsunog sa resort.” Napapabuntong hininga ako habang kinukuha ang mga ibibigay ko sa dalawang naiwan doon.

Yung tipong kailangan mong matutong mabuhay sa tabi ng taong hindi mo maintindihan, pero gusto mo parin subukang intindihin. I’m learning to live with someone whose silence said more than words ever could. And right now, his silence was loud. Too loud.

Ximena Pakiramdam ko, parang milagro na nakalusot ako kahit ramdam ko pa rin ‘yung tensyon na parang static sa hangin. Basta na lang niya ako pinalabas ng opisina, walang dagdag na sermon, kaya diretso na rin ako sa desk ko at nagtrabaho.

Alam nilang mas makabubuti ang manatiling tahimik. “I have worked tirelessly to build this company,” patuloy ko, binibigyang-diin ang bawat salita. “And I will not tolerate anyone trying to bring it down.” Naramdaman ko ang bigat ng bawat salitang binitiwan ko. May ilan sa kanila na mukhang gustong magsalita, pero pinipigilan ang sarili. Alam nila kung ano ang kaya kong gawin, at ayokong subukan nila ang mga limitasyon ko.

At pag dumating, parang nagyeyelo ka. Una kong napansin yung katahimikan sa office ni Adrian. Hindi yung usual na productive silence—yung sanay na ako, puno ng tension at strategy, yung bawat segundo may iniisip. Iba ’to. Mabigat. Intimate. Parang hindi dapat may ibang tao.

She bit her lower lip, stopping herself from smiling. “Eat,” he stated, taking the empty plate before her. “You should eat too,” she replied and took a bite. They both ate quietly. Tanging tunog lang ng kubyertos ang maririnig. Hindi na nang usisa pa si Sierra kay Cohen. Alam naman niyang pribado ang mga bagay-bagay patungkol sa trabaho mi Cohen. “You are quiet,” he uttered which made Sierra lift her gaze. Her eyes narrowed, “What?”

tanong niya bigla, diretso. Nagulat si Akihiro. “What do you mean?” “I mean... beyond being your secretary. Beyond the job. Ano talaga ang alam mo sa’kin?” Tahimik ito sandali. “I know you’re competent. Observant. You’re not easily shaken. You handle pressure better than most people I’ve met.” “That’s work.” “And you carry silence like a weapon. But sometimes, you let it slip... like when you smile after a long day. Or when you bring me coffee the exact way I like it—without waiting for me to ask twice.”

sagot nito. Pinikit ko ang mata ko at alam kong bumalik na sa lahat ulit. - Never mistake my silence for Weakness. No One plan a Murder out Loud.