Novel & Cerita Work Hard In Silence

Ximena Pakiramdam ko, parang milagro na nakalusot ako kahit ramdam ko pa rin ‘yung tensyon na parang static sa hangin. Basta na lang niya ako pinalabas ng opisina, walang dagdag na sermon, kaya diretso na rin ako sa desk ko at nagtrabaho.

Alam nilang mas makabubuti ang manatiling tahimik. “I have worked tirelessly to build this company,” patuloy ko, binibigyang-diin ang bawat salita. “And I will not tolerate anyone trying to bring it down.” Naramdaman ko ang bigat ng bawat salitang binitiwan ko. May ilan sa kanila na mukhang gustong magsalita, pero pinipigilan ang sarili. Alam nila kung ano ang kaya kong gawin, at ayokong subukan nila ang mga limitasyon ko.

At pag dumating, parang nagyeyelo ka. Una kong napansin yung katahimikan sa office ni Adrian. Hindi yung usual na productive silence—yung sanay na ako, puno ng tension at strategy, yung bawat segundo may iniisip. Iba ’to. Mabigat. Intimate. Parang hindi dapat may ibang tao.

Mas lamang ito sakanya sa maraming bagay pero tila mas gusto nitong mas angat pa ito at ayaw malamangan ng kong sino. But she choose to keep her silence hindi na niya nais gatungan ang mga ginagawa nito sakanya. Mas pinili niyang ituon ang atensiyon sa mga bagay na alam niyang may kabuluhan kaysa makipag away dito. Total naman, wala namang masamang gawain ang nagtatagal. Kaya hangga't maari hindi na siya gumagawa ng bagay na ikinaiinis pang lalo nito sakanya. "Alam mo gutom lang 'yan, mabuting kumain na muna na tayo at medyo tinatamaan na ako nang gutom." she said, at binawi ang tingin kina Beatrice.

She bit her lower lip, stopping herself from smiling. “Eat,” he stated, taking the empty plate before her. “You should eat too,” she replied and took a bite. They both ate quietly. Tanging tunog lang ng kubyertos ang maririnig. Hindi na nang usisa pa si Sierra kay Cohen. Alam naman niyang pribado ang mga bagay-bagay patungkol sa trabaho mi Cohen. “You are quiet,” he uttered which made Sierra lift her gaze. Her eyes narrowed, “What?”

tanong niya bigla, diretso. Nagulat si Akihiro. “What do you mean?” “I mean... beyond being your secretary. Beyond the job. Ano talaga ang alam mo sa’kin?” Tahimik ito sandali. “I know you’re competent. Observant. You’re not easily shaken. You handle pressure better than most people I’ve met.” “That’s work.” “And you carry silence like a weapon. But sometimes, you let it slip... like when you smile after a long day. Or when you bring me coffee the exact way I like it—without waiting for me to ask twice.”

he's a playboy for sure, panigurado tatak na sa utak niya ang katagang 'Silence means yes' i sighed. Bubuka na sana ang bibig ko nang may makitang kamay sa may balikat ni Andrew. Nilakbay ko kung kanino ba ang kamay na 'yon at nakitang kay Immanuel iyon- na ngayon ay madilim na ang tingin sa akin at mas lalong nandilim nang pinukol niya 'yon kay Andrew. “I don’t promote relationships between co-workers,” he said, voice cold enough to shiver my spine. “They compromise effectiveness. Personal drama spills into work.”

muling tanong niya. Tila binalot ng lamig ang buong sistema ko. Parang yelo na ang boses niya. Hindi ako makapagsalita. Para akong tatakasan na ng lakas. Patuloy ako sa pag-iyak. Siguro iniisip niya, napaka-kapal ng mukha ko. Kung umiyak ako sa harapan niya, parang ako pa ang biktima. "S-Silence means yes," his voice cracked. "Putangina."

sigaw niya saakin Marahan kong ipinikit ang aking mga mata. CONCENTRATE CALCIFER! KAYA MO YAN!! Ilang minuto na akong nakapikit pero pota walang nangyayari. "Tangina ayaw naman eh!" "Kasi you're not focusing! Now focus before you wake up!" sigaw niya Pota kaya ayoko sa babae, bossy masyado! Sinubukan ko pero wala pa din, hindi tumatalab.

Wala ka dito para mag-daydream! Huminga ako ng malalim, pilit na ibinabalik ang sarili sa realidad. Kailangan ko mag-concentrate, trabaho to, hindi pwedeng maging malisyosa. Pero grabe naman, sana ilayo ako sa tukso! Ayokong magkasala.