Work Hard In Silence Novels & Stories

“I don't want silence from you.” Hindi niya dinugtungan pa, sa paraan niya ng pagtigil ay alam kong wala ng susunod pa doon, pero ramdam ko—ang mga paparating na araw ay puno ng mga pagsubok sa pagitan ng trabaho at damdamin. Tumagal ang katahimikan pagkatapos ng sinabi niya. Hindi ito mabigat—mas lalo itong parang may himihintay pa, pero alam kong wala na.

“I’m sorry ginabi ako. Ang dami kong tinrabaho.” Mga babae mo? Tinatrabaho mo sila hanggang gabi? Hanggang ganitong oras? “Kumain ka na?” Tumango lamang ako at nag-iwas ng tingin sa kaniya. Nagpatuloy ako sa ginagawa ko. “Why are you silent? Is there any problem? Are you stressed out? I can wash away your stress.” Nanunuyang halik sa aking tainga ang iginawad niya.

“Pero may kaibahan, diba? Fear makes people obey, pero hindi forever. Respect… that’s the one thing money can’t buy.” Tumingin ako sa kanya, matalim, pero hindi ko siya tinaboy. Kasi somewhere deep down, alam kong may tama siya. --- “Stefanie” bulong ko, halos ayaw ko marinig niya. “Yes?” “You’re too loud for someone who’s supposed to be invisible.” Ngumiti siya, malumanay pero may tapang. “And you’re too silent for someone who wants the world to notice him.”

Alam ko naman na namumula na ako lalo at ramdam ko na ang init ng muo kong mukha. “Silence means yes. Mukhang kailangan ko ng maghanda para sa panibagong apo nito,” panunukso niya sa akin. Sukat sa narinig kong ‘yon, binaba ko ang aking palasd na nakatakip sa aking mukha. Napasimangot ako pero hindi ko mapigilan ang mapangiti.

Castrello ngunit hindi ko na siya muling binalingan. Nag patuloy lang ako sa paglalakad ko. Masyadong mainit ang hangin sa loob ng opisina ni Sean, marahil mga demonyita ang naro'n. Isipin nila ang gusto nilang isipin, I know myself better. Sometimes silence is more powerful than having the last words.

"But maybe if you were… I wouldn’t have fought this hard to survive on my own." Naglakad ulit kami, mas mabagal na ngayon, mas malapit. The silence between us wasn’t heavy anymore. It felt comforting. Safe. "I’m proud of you," he said finally. "For surviving. For fighting. For standing here with me today." I smiled, kahit may luha sa mata ko. "I’m proud of me too." And in that moment, I realized — this was what healing looked like. Hindi ito biglaang saya. Hindi ito kasabay ng isang halik o yakap. It was this: quiet understanding, honest words, shared silence.

Tahimik silang nagtagal sa silid. Si Thara ay nakapikit, pilit kinokontrol ang pag-iyak, ang pagnanais na sumigaw, at ang selos na bumabalot sa kanya. Si Zaire naman ay nakatayo sa tabi niya. Silence does not wound. Instead, it grants Thara the space to process everything.

“Why do you always brag my looks to everyone?” “Don't you like it?” Hindi naman sa ayaw ko. Na-we-weirdo-han lang talaga ako. Sa ibang bagay siguro sanay na ako pero kapag gano'n nahihirapan pa ako na tanggapin na may lalaking nagagandahan sa akin. Matagal na panahon din akong nakulong sa mundo kung saan isa akong babaeng walang pangalan. “Your silence means yes. I'll try to tone it down a bit.”

Wala naman kaming pansinan sa loob ng sasakyan habang bumabyahe. I'm uncomfortably sitting at my chair, dahil sa panaka-naka nitong pag sulyap saakin. Ayokong maging bastos pero wala naman kasi akong gustong itanong sa kaniya or malaman na detalye ng kaniyang buhay. So why do I have to effort in that case? "Tama nga sila, you are a silent person. Kung hindi mo ta-tapikin hindi magsasalita." wika niya.

Pero kahit anong pilit kong magtrabaho, hindi ako makafocus. Naririnig ko ang paghinga niya, ang bawat tik-tak ng keyboard niya, ang tunog ng stapler, ng ballpen—lahat. Every sound she makes cuts deeper than silence. Ang hirap pala ng ganito. ‘Yung nandyan na nga siya, pero hindi mo naman siya maabot. ‘Yung pwede mo siyang lapitan, pero hindi mo siya pwedeng hawakan.