Work Hard In Silence Novels & Stories

"Fourth, be quiet. I hate people who are noisy. You should do your work peacefully without making any noises, do you understand?" "Yes." Tango niya. "Fifth, be professional. Don't include your personal issues and problems in work." "Okay…" "And lastly…" Tumigil si Luke sa paglakad at hinarap siya. Seryosong tiningnan siya nito sa mata. "Don't fall in love with me."

Gusto mong mag-reach out pero natatakot ka sa pwedeng marinig, no? Napapikit ako sandali, trying to push the thoughts away. I have work to do, meetings to attend, and deadlines waiting. Pero kahit anong pilit kong ibalik ang sarili sa realidad, iba ang bigat sa dibdib ko. Something was wrong. And this silence—it was speaking louder than words. Habang tulala pa rin ako dito sa opisina, biglang nag-vibrate ang cellphone ko at agad ko itong kinuha, expecting na baka si Struve na… pero natigilan ako nang makita ang pangalan sa screen.

Matagal kaming tahimik. Ang tanging maririnig lang, ‘yung mahinang tunog ng aircon at tiktak ng orasan. I watched her struggle. The flicker of hesitation, the collapse of pride, the way her fingers tightened around the strap of her bag. That’s the thing about power, it isn’t about who speaks louder. It’s about who stays silent longer. Finally, she exhaled, shoulders dropping slightly. “If I agree… you’ll help us?” “Yes.”

“That’s why you’re the best. You wouldn't be called the best if you weren't Phoebe.” I tried to smile back, pero napansin kong parang lalo lang nag-init ang paligid. Parang mas lalo akong sinisinghot ng titig mula sa labas. I forced myself to breathe. Ignore him. Focus. You’re at work. Hours slipped by in that push-and-pull. Silence outside, work inside.

Pero kahit anong pilit kong magtrabaho, hindi ako makafocus. Naririnig ko ang paghinga niya, ang bawat tik-tak ng keyboard niya, ang tunog ng stapler, ng ballpen—lahat. Every sound she makes cuts deeper than silence. Ang hirap pala ng ganito. ‘Yung nandyan na nga siya, pero hindi mo naman siya maabot. ‘Yung pwede mo siyang lapitan, pero hindi mo siya pwedeng hawakan.

I said coldy and stared at the screen of my laptop,wala naman talaga akong ginagawa I saw how she roam her eyes around trying to see who's also using a cellphone,ng mapagtanto niyang siya ang tinutukoy ko ay ngumuso siya I was taken back at how she pouted those fucking lips "Fuck"I whispered through my breath and look away Umalis ako ng lecture hall at bumalik sa opisina ko,naabutan ko doon si Silas na nakatanga habang nakatingin sa mga nagkalat na papel "Magtatawag ako ng mag sosor--"I did not finish his sentence "I can do it alone,get out of my office"I said coldy Pero matigas ang ulo ni Silas he fucking bring a girl in my office that I fucking hate,no one dares to enter my office even a f

Namuo ang mga luha sa aking mga pilikmata, ngunit buong lakas ko iyong pinigilan. Hindi ako dapat umiyak sa harap nila. Hindi ako dapat magmukhang mahina. Kapag umiyak ako, makakakita sila ng puwang upang mas lalo pang makapasok sa aking buhay. "Ako po... hindi ko po sinasadyang maging bastos, Ginoo. Gusto ko lamang pong bumalik sa trabaho, gaya ng ipinag-uutos ninyo araw-araw—magtrabaho nang walang reklamo at walang masyadong sinasabi."

"If you really love a person but you can't be together for some reason..you just need to pretend that you accept your fate infront of people who force you to go on a separate ways, but you have to do a lot of effort to be with that person again" "All I trying to say is.. fight in silent" "Hindi mo kailangang tanggapin ang sa tingin mong itinadhana sainyo..kung kailangan mong labanan,labanan mo" "Don't just sit here and let them win... Earned yourself again Luther..at siguraduhing sa susunod na magtagpo ulit kayo... Wala ng hadlang" Napabuntong hininga ako at muling tumingin sa labas kung saan malawak na taniman ang nakikita ko

Tumayo siya, halatang handang lumapit. Pero umiling lang ako. Kinaya ko. Hindi ako sumagot pa. Hindi ko pwedeng patulan. Hindi ko rin pwedeng ipakita na naiiyak na ako. Kailangan kong manatiling kalmado. Kailangan kong manatiling matatag. Pinilit kong hindi pansinin ang nakakapasong tingin ng lalaking sumigaw sa akin. "Miss, kung di mo kayang trabaho mo, umalis ka na lang-"

“Laging magkasama, baka naman…” Napayuko siya agad, nagkunwaring walang naririnig. Pero sa loob-loob niya, may kaba. Hindi niya gustong isipin ng mga tao na ginagamit niya ang trabaho para mapalapit sa boss niya. Binilisan na lang niya ang paglalakad para makabalik agad sa opisina. Hindi na siya nag-abalang makinig pa sa usap-usapan, ang importante busog siya. At alam naman niya ang totoo at alam din ni Lukas ang totoo, bakit makikinig pa siya? Pag-upo niya sa desk, hindi niya mapigilang mapabuntong-hininga. Pero bago pa siya makapag-relax, biglang lumapit si Lukas sa mesa niya.