Work Hard In Silence Novels & Stories

Kabanata 19 Takot --- I choose to stay silent rather than to speak. Coz if I speak, I know it will be useless. Wala namang nanakit sa akin. Ako lang ang nasaktan. Totoo naman ang mga sinabi. Ou wala akong pinag-aralan pero araw-araw kumakayod ako para sa mga kapatid ko. Araw-araw lagi ko silang iniisip. Hindi ko na alintana ang hirap basta may makain kami sa pang-araw-araw.

Matagal kaming tahimik. Ang tanging maririnig lang, ‘yung mahinang tunog ng aircon at tiktak ng orasan. I watched her struggle. The flicker of hesitation, the collapse of pride, the way her fingers tightened around the strap of her bag. That’s the thing about power, it isn’t about who speaks louder. It’s about who stays silent longer. Finally, she exhaled, shoulders dropping slightly. “If I agree… you’ll help us?” “Yes.”

“That’s why you’re the best. You wouldn't be called the best if you weren't Phoebe.” I tried to smile back, pero napansin kong parang lalo lang nag-init ang paligid. Parang mas lalo akong sinisinghot ng titig mula sa labas. I forced myself to breathe. Ignore him. Focus. You’re at work. Hours slipped by in that push-and-pull. Silence outside, work inside.

Namuo ang mga luha sa aking mga pilikmata, ngunit buong lakas ko iyong pinigilan. Hindi ako dapat umiyak sa harap nila. Hindi ako dapat magmukhang mahina. Kapag umiyak ako, makakakita sila ng puwang upang mas lalo pang makapasok sa aking buhay. "Ako po... hindi ko po sinasadyang maging bastos, Ginoo. Gusto ko lamang pong bumalik sa trabaho, gaya ng ipinag-uutos ninyo araw-araw—magtrabaho nang walang reklamo at walang masyadong sinasabi."

Tumayo siya, halatang handang lumapit. Pero umiling lang ako. Kinaya ko. Hindi ako sumagot pa. Hindi ko pwedeng patulan. Hindi ko rin pwedeng ipakita na naiiyak na ako. Kailangan kong manatiling kalmado. Kailangan kong manatiling matatag. Pinilit kong hindi pansinin ang nakakapasong tingin ng lalaking sumigaw sa akin. "Miss, kung di mo kayang trabaho mo, umalis ka na lang-"

“Laging magkasama, baka naman…” Napayuko siya agad, nagkunwaring walang naririnig. Pero sa loob-loob niya, may kaba. Hindi niya gustong isipin ng mga tao na ginagamit niya ang trabaho para mapalapit sa boss niya. Binilisan na lang niya ang paglalakad para makabalik agad sa opisina. Hindi na siya nag-abalang makinig pa sa usap-usapan, ang importante busog siya. At alam naman niya ang totoo at alam din ni Lukas ang totoo, bakit makikinig pa siya? Pag-upo niya sa desk, hindi niya mapigilang mapabuntong-hininga. Pero bago pa siya makapag-relax, biglang lumapit si Lukas sa mesa niya.

"Fourth, be quiet. I hate people who are noisy. You should do your work peacefully without making any noises, do you understand?" "Yes." Tango niya. "Fifth, be professional. Don't include your personal issues and problems in work." "Okay…" "And lastly…" Tumigil si Luke sa paglakad at hinarap siya. Seryosong tiningnan siya nito sa mata. "Don't fall in love with me."

Ramdam niya ang presensya nito—ang paglalakad, ang paghinto, ang paghinga. Alam niya kapag hindi ito mapakali. Alam niya kapag iniisip siya. Isang mabagal na ngiti ang sumilay sa labi niya. “She fights even in silence,” bulong niya sa sarili. “Good.” Para kay Miguel, ang paglaban ay hindi hadlang—isa itong paanyaya. Ang mga babaeng madaling sumuko ay madaling pagsawaan. Ngunit si Lea—may apoy. May tapang. May dignidad.