Work Hard In Silence Novels & Stories

sagot ni Cearina, pero sa kanyang puso, nag-aalala siya kung paano niya matatapos ang lahat ng ito, lalo na sa presensya ni Ezekiel na tila walang pakialam. Sa mga susunod na oras, nagtrabaho sila sa kanilang mga desks. Ang tanging tunog sa opisina ay ang pag-click ng mga keyboard at ang mga boses ng kanilang mga kasamahan. Sa bawat pagkakataon na si Ezekiel ay lumingon sa kanyang desk, tila may pangalang itinataas sa kanyang isip. Pero ayaw niyang magpakita ng kahinaan, kaya’t nagpatuloy siya sa kanyang trabaho.

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

At sa sumunod na oras, nag-usap silang dalawa—hindi tungkol sa fashion, hindi tungkol sa trabaho, kundi tungkol sa buhay. Ikinuwento ni Anikha ang kabataan niya sa Provence, kung paano siya pinilit ng ina niyang maging pianist ngunit mas pinili niya ang mundo ng paglalathala. Sinabi niyang mahirap tumindig sa isang industriyang dinodomina ng mga lalaki, at kung paanong sa bawat tagumpay, may kapalit na katahimikan. “Strength,” aniya, “is often just silence dressed in armor.”

“Um... saka ko na lang iisipin yan. Saka, bakit ba? Siya naman ang nagsimula, eh. Hindi mo kasi alam, nang magising ako, sinabi ko sa sarili ko na hindi na ako magpapa-api pa kina Tita Dolor at Maureen. Lalaban na ako. Siyempre, ganun din sa ibang tao, no.” Matapos makapaghapunan ay naligo na si Alfea. Napapabuntong-hininga na lang siya habang pinagmamasdan ang hubad niyang katawan na halos buto’t balat na sa harapan ng salamin. Sa loob kasi ng halos anim na taon na pagkaka-coma ay hindi siya nakakain. _‘Pangako, magpapataba at magpapalakas ako para sa sarili ko at sa mga pangarap ko.’_

Nandilim ang mga mata ni Sierra dahil sa kanyang narinig at saka ngumiti, “Kung makapagsabi kang hindi bagay sa akin ang design ay parang nakita mo na ang mga gawa ko. Nakita mo na ba lahat ng gawa ko? Minsan ba nagkaroon ka ng atensyong alamin ang tungkol sa pag-aaral at sa araw-araw kong buhay?” “It's not needed for me to pay attention to it,” sagot nito sa malamig at may pagkadiin na pananalita, at ang huling sinabi niya ay hindi kaaya-aya. “It's already obvious that you are not fit for it. If you want to go outside to work, it's better that you become my secretary. You don't have to think of trying for other jobs.”

Hindi ko alam kung aware siyang nagagawa niya rin 'yon sa akin pero hindi, parang ibang tao ang kaharap ko ngayon. “I can’t have someone on my team na hindi kayang tumayo para sa sarili niya, Irene. You think being quiet and keeping it all in makes you strong? It doesn’t. It just makes you a target.” Nanatali pa rin akong tahimik. Nakakagulat ang mga sinasabi niya ngayon. “You think staying silent will make people stop? No. It just tells them they can do worse next time. Mas lalala pa.”

--- Bumalik ako sa trabaho. Tahimik ang buong mansyon. Tanging tunog ng mop na sumasayad sa sahig ng living room ang naririnig. Abala ako sa paglinis, pilit inuubos ang sarili sa gawain para hindi na mag-isip pa. Hanggang sa— “Still working hard, I see.” Napahinto ako. Unti-unti akong tumayo at napalingon. Nandoon si Sir Luiz, nakatayo sa may hagdan, nakatingin sa akin.

sambit niya na may bigat ang bawat salitang binitiwan niya. Nagtagpo ang mga tingin nila… isang sulyap na walang galaw at walang salita. Pero ang hangin sa pagitan nila ay mabigat na halos matunaw sa tensyon. Walang sinoman ang naglakas-loob magsalita. Two men who understood exactly what it meant to wield power in silence. Two men who had witnessed how loyalty is weaponized and how betrayal leaves scars deeper than gunshots.

Baguhan pa lang ako rito, at kahit may ilang kababayan din akong nagtatrabaho sa opisina, wala ni isa ang lumapit o nakipag-usap. Parang hindi kami iisang lahi. I just sighed and ignored it. I was used to this kind of silence anyway. The feeling of being new. Out of place. Invisible. I lowered my head and started working, letting the familiar rhythm of typing drown out the weight of my thoughts. Hours passed quickly. When the clock struck four, I finally stood up, stretching my stiff shoulders. Tapos na rin ako sa mga kailangan kong gawin for the day.

“Salamat, Elena. Ang tapang mo ang nagbibigay sa akin ng lakas para maging totoo sa iyo.” Sa mga sumunod na oras, nagpatuloy sila sa trabaho, ngunit may bagong dinamika. Ang bawat pagtingin, bawat ngiti, at bawat simpleng touch ay may kasamang silent understanding at paglapit ng puso. Hindi na lang ito basta trabaho—ang bawat sandali ay may halong anticipation, curiosity, at excitement.