Workplace Novels & Stories

Bawat araw ay parang nakasabit sa pagitan ng normalidad at kapahamakan. Sa panglabas na anyo, isa pa rin akong empleyado ng Arizcon Technologies. Gumigising sa umaga. Kaagad na naliligo. Nagsusuot ng corporate attire at sumusunod sa schedule. Umuupo sa harap ng computer. Nakikisalamuha sa mga taong walang ideya kung anong klaseng digmaan ang unti-unti nang umiikot sa paligid nila. Pero sa ilalim ng lahat ng iyon...

Sa umaga naman ay lagi siya nitong dinadaanan sa bahay para sabay silang pumunta ng opisina. Alam niyang lagi siyang laman ng usapan ng iba pang mga empleyado roon dahil lagi siyang nakikitang kasabay ng boss nila. Hindi na lang niya iyon pinapansin. Hindi rin siya masyadong nakikipag-usap sa ibang mga katrabaho dahil alam niyang mangangalap lang ito ng impormasyon tungkol sa kanya.

“Welcome to the Lizares Sugar Corp.” Isa na yata ito sa pinakamasayang araw sa buong buhay ko! Sino ba naman kasi ang hindi magsasaya na mayroon ka ng trabaho na related pa sa kursong natapos mo! Ha? Buong araw ay tinuruan lang ako ng mga ka-opisina ko at makakasama sa I.T. Department sa mga day-to-day gawain sa opisina. Kung ano ‘yong mga basics at kung anu-ano pa. Kung ano ang patakaran ng suweldo, benefits, absences, company policies, rules, at iba pa. Magaan naman sila kasama kaso nga lang, hindi lang talaga pala-kuwento kasi nga maraming trabaho ang nakaabang pero okay na sa akin ‘yon. Hindi rin naman ako pala-kuwento.

Kung may isang taong alam kong abala sa trabaho, siya iyon. Malamang sa mga oras na ito ay nakaupo na siya sa opisina niya sa executive floor, nakatutok sa mga report, meeting schedules, contracts, at kung anu-ano pang bagay na mas mahalaga kaysa panoorin kaming tatlo habang nagkakape. ******************

So mad that all I could think about was pulling her closer—again and again—until mawala na ang boses ng rason sa utak ko. I never do this. Hindi sa opisina. Hindi sa lugar kung saan lahat ay kontrolado ko. Ang opisina ko ay simbolo ng disiplina—negosyo, contracts, meetings. Lugar ng mga taong may silbi sa pag-angat ng kumpanya ko. Walang emosyon. Walang kahinaan. Hindi ko gustong haluan ng kahit na anong kamunduhan ang lugar kung saan dapat ay professional mode lang at walang halong ganitong klase ng activity.

Napatawa nalang siya at bumangon na para maligo. Maya-maya lang ay pumasok ng banyo si Jared at sinabayan siya sa pagligo. Magkasama naman sila na pumasok sa trabaho. Sa iisang company na kasi sila nagtatrabaho dahil pinag collab na nila ang kanilang negosyo. "Good morning ma'am, sir." Bati sa kanila ng mga employee nila. Ngumiti naman sila bilang tugon at dumiretso na sa office nila.

malungkot kong bulong sa sarili ko ngunit agad ko din iyong pinagkibit balikat dahil ako naman ang may gustong pumasok sa isang relasyon na ang tanging pundasyon ay lust. Kapag nasa trabaho kami ay pinilit naming itago ang relasyon namin dalawa dahil ayaw naming makaapekto sa trabaho namin ang kung anong meron kami, we just want to stay professional and private habang nasa loob ng opisina but every other day we usually have sex at sa totoo lang napapadalas ang intimate moment namin kahit sa opisina which is kind of exciting and at the same time nerve wrecking.

Hindi na ito tungkol sa simpleng pormal na email. Hindi na rin tungkol sa tamang paggamit ng mga bantas. May mga salitang nakasulat sa board na pakiramdam ko ay mas pang-“adult” kaysa sa kasalukuyan kong pagkatao: BASIC CONTRACTS PAYROLL SYSTEMS WORKPLACE RULES SAFETY PROTOCOLS Napatitig ako sa nakatala sa whiteboard. Parang gusto kong dahan-dahang umatras at magtago.

Pero ang masaklap ang mga gawain nila sa opisina ay dala dala nila kaya napuyat si Cash kagabi dahil marami itong trabaho na baon sa bahay . ''Cash !'' kumatok muna siya sa kwarto nito .Kahit matalik silang magkaibigan ay hindi nila nakakalimutan ang privacy ng bawat isa dahil para sa kanila respeto ang ganung bagay .

"I'm serious, Nona. Join my company. I'll give you everything Villarreal can't." Hindi ko na napigilang mapatawa. "Everything?" "Yes." Napailing ako. "The one thing I value most in a workplace..." Bahagya akong ngumiti. "is respect." Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha niya. "And I already have that." Eksakto namang may isang malamig na boses ang sumingit sa likuran namin. "I couldn't agree more."