Novel & Cerita Worst Fears

Kundi dahil sa mga panahong wala itong kahit anong alaala na masasandalan, pinili nitong maging mabuting tao kahit wala itong garantiya na ganoon nga ang dating sarili nito. At para kay Mara, may halaga iyon. Makalipas ang ilang minuto, gumalaw si Adrian. Akala niya ay natutulog pa rin ito. Ngunit bigla itong nagsalita. "Are you awake?" "Yes." Tahimik. "I meant what I said." "About what?" "Being afraid." "I know." "Sometimes I think the worst thing that can happen isn't remembering." Mara waited.

That's absurd! Gusto nilang pangunahan ang desisyon ko. At ang ipinantatakot nila sa akin ay ang letseng mamanahin ko. Sorry sila dahil hindi na ako ang Harve na kilala nilang takot mawalan ng mamanahin at posisyon. To hell with that.

"Honey. Let's go.." I shook my head while throwing daggers at Great, "Serves you right! Hindi bagay sayo pangalan mo! Dapat 'Worst' kasi wala kang kwentang tao! Napakasama ng ugali mo!" Kung matalim ang tingin ko sa kanya, mas matalim na ang binibigay niyang tingin sa akin ngayon. I don't easily get scared but the way he looked at me gave me warning signals to stop and just run. It honestly gave me chills. Siguro nasobrahan ako sa mga sinabi ko. I'm not a bad person and I don't really says mean things to people, pero dahil sa sobrang galit ko, nawalan na ng preno ang bibig ko at kung anu-ano na lang ang lumabas dito. Now, I feel guilty.

Na parang naglaho na lang lahat ng mga pangako namin sa isa't isa na parang bula. Ngunit sa kabila ng lahat ng sakit at pighating nararamdaman naming dalawa ngayon ay alam kong alam niyang ito ang mas makakabuti para sa amin. Na ito ang mas makakabuti para sa lahat. This is the only way. Alam kong naiintindihan niya ako, lahat ng mga sinabi ko. It's just that, he's afraid. Afraid of being left behind. Afraid of being alone and fucked up. And most especially, afraid of losing me.

maktol ko namang wika sa kanya. “Eh, paano naman ang business natin doon, hindi natin ito ma-manage kapag patuloy natin iniisip ang mga fear natin.” aniya hindi ko naman mapigilang maisip sa kanyang sinabi, dahil tama naman siya. kung patuloy akong magpapadaig sa aking takot na makita ang taong dahilan ng paglayo ko. “Sige, kailan ba tayo uuwi,” ani ko. bigla naman siyang nagulat sa aking sinabi.

"Ano?" "You've done nothing wrong to me. In fact, I don't think that I really hated you, it wasn't hate... It was fear, rather. Now that everything just fell into place, I feel nothing. I lived those 5 years with the fear that Zane will leave me and Shane for you sa oras na magkita kayo ulit. Bakit? Kasi sa limang taon na 'yun ay hindi ka niya nakalimutan... Sa limang taon na 'yun ay ikaw pa rin ang mahal niya. He love you so much to such extent that it became my greatest fear sa oras na magkita kayo ulit." Napalunok ako ng laway.

anas nitong pinilit ibuka ang bibig. Habang tumatagal mas lalo ko pang nakilala ang amo ko. Oo, perpekto ito sa panlabas na anyo, perpekto ang estado ng buhay ngunit sa likod niyon ay may mga bagay na hindi kayang tumbasan ng anumang luho. "I-I have fear... fear of the dark... Kahit anong pilit kong iwasan ang dilim sadyang hinahabol ako."

Ang weird lang, shit. Biglang naglaho ang warehouse. Nasa loob ako ng isang kuwarto—madilim, malamig, at may puting ilaw mula sa kisame. At naroon siya—si Mama. Nakatali ang kamay, duguan, at umiiyak. Hindi ito totoo. Hindi ito real. “This is what you fear, isn’t it? To lose the people you love. To be helpless,” anang boses ni Nyra na tila nanggagaling sa lahat ng sulok ng kuwarto.

Konti nalang bibigay na. I never appreciate others' feelings because for me it's just nothing. A distraction, a waste, and a useless thing in this world. It'll just destroy you. To change you into someone you'll never imagine. "You're afraid..." He whispered. I want to answer that I'm not. Being afraid is not part of my world. Kahit kailan hindi ako nakaramdam ng takot. Why would I be scared? If deep inside I know that I'm scarier than what I'm facing right now.

Patuloy niya. Kumibot ang labi ko. Pinakiramdaman ang nilalaman ng puso ko, I felt nothing there but great fear and anxiety. Laging ganito, magiging maayos ang lahat, magugulo muli, paano kung hindi ko na kayanin ang susunod pa? "Alam mo namang hindi maidadaan sa sorry ang lahat hindi ba?" Puno ng hinanakit na wika ko. "Alam ko."