Novel & Cerita Worst Fears

sabi ni leo na pinaburan ni kyle at iqbal. "Takot ba kayo mag-fail?" tanong ko sa anim. "Oo naman sir." sagot nilang lahat. "Bakit naman? Dapat hindi kayo matakot bumagsak, matakot kayo na walang natutunan." "Pero kasi sir, nakakatakot bumagsak. Biggest fear ko ang mag-fail." sambit ni ellaine. "Why?" Hindi kaya perfectionist lang talaga si ellaine?

“Uhm, sorry. Pasensya na kung nabigla kita. I'ts just. . . It's just urgent.“ wika niya. Urgent? Atat na atat na ba siyang mag-asawa? “Urgent po? Bakit po? Ganoon na po ba kayo kadesperadong magkaasawa?“ tanong ko. Sinamaan naman niya ako ng tingin. Lagot. Mukhang matatanggal pa ata ako sa trabaho. “C-Charot lang po, H-Hehe“ kinakabahan kong wika.

“When I was young, I worry about liking a person and not being liked back. On my teens, I worry about getting into relationships and getting brokenhearted. Nang nasa twenties na ’ko, I worry about whether I’m in the right relationship with the right partner. I ended up breaking my own heart, worrying, hurting myself, letting people go, letting other people dictate my actions. I worry whether or not to get married too soon. “Pero pagtapak ko ng thirty”—umiling siya—“I’m concerned whether I will marry at all. I regretted wasting time with the wrong people: People who killed my time. People who used me. People who toyed with my feelings. I fear that I may not find anyone who will love me. I fea

"Hindi ko maiwasang matakot, pakiramdam ko kasi ay ano mang oras mangyayari 'yon dahil tugma naman iyon sa buhay ko ngayon." "Not all bad dreams are warnings. Sometimes, they're just reflections of our anxieties or the darkest endings we hope to avoid. They're not signs of what's to come, just echoes of our deepest fears." Agad akong tumingin sakaniya. Seryoso naman siyang tumitig sa akin. Bahagya siyang ngumiti, ngiti na kayang magpakalma sa akin. "So don’t be afraid. Bad dreams are just shadows of our fears, They have no power over reality, just reflections of what we fear inside." Nakangiting dagdag niya.

Ang mga sigaw ng nakaraan, mga kasunduan na hindi natupad, at mga kalaban na hindi pa natatalo ay nagsimula nang magbigay ng bigat sa kanyang konsensya. May mga pakiramdam siyang hindi kayang ipaliwanag—nag-aalala siya sa kaligtasan ng pamilya nila, at higit sa lahat, ang mga anak ni Blue at Ivy. Hindi siya makapapayag na muling maranasan ang sakit ng pagkatalo. Ngunit ang pinakamalaking takot ni Red ay ang hindi matulungan ang kapatid at mapinsala ang mga mahalagang tao sa kanyang buhay.

Isang linggo na halos ang nakakaraan subalit mainit pa rin ang usapan tungkol sa ginawa niyang pag-amin tungkol sa kaniyang pagka-tao. Hindi inasahan ni Art na tatanggapin siya kaagad ng mga tao sa paligid niya gaya ng kaniyang kinatatakutan, he's actually expecting the worst— judgements, hateful comments, shameful attacks and the likes. Buong buhay niy ay na-takot siya para sa araw na ito, pero isang bagay ang na-realize niya matapos ang nangyari— minsan hindi ang mga taong malalapit sa'yo ang dadamay sa'yo sa problema, minsan iyon pang hindi mo kadugo o kakilala.

he frustratedly said at napaluhod na sa pag iyak. I wiped my tears. "Sabihin mo na ang lahat ng gusto mong sabihin, call me a monster or even the worst person." Napatingala siya sa akin. Iniiwas ko ang tingin ko sa kanya. "Yeah, you are the worst." Ipinikit ko ang mga mata. Ang sakit. Maybe he's right, I'm the worst person, dahil hindi ko nagawang ingatan ang isang anghel sa sinapupunan ko. Dahil hindi ko inaasahan na maaaksidente ako. Hindi ko din naman iyon ginusto.

he said, voice tight with panic, “not to ruin the mood or anything, but I’m literally restrained right now, and there might be an actual fire.” “That’s why I’m trying to figure out if this is real,” I hissed back, sniffing the air again. It was real.Too real. A faint alarm started beeping in the hallway far away at first, then louder, multiplying as another alarm went off. And another. Farvo’s eyes widened in pure dread. “We’re going to die naked,” he whispered. “Worse,” I replied, “you’re going to die handcuffed. Imagine the firefighters’ faces.”

72 I couldn't sleep because of the fear I felt that night. Takot na takot ako na biglang bumalik ulit si Tito Alfredo. I want to call Maddix, but I'm afraid of Tito Alfredo's threat. The way he looked at me last night was so scary, as if if I didn't really follow what he wanted me to do, he would do something I wouldn't like. Ang sabi nito ay si mama ang pupuntahan niya kapag hindi ko siya sinunod. Napapikit ako at agad na tinwagan si Mama noong gabing iyon. I was so scared, and I can't even think straight.

Hindi naman s'ya makakapayag na mauwi sa wala ang pinaghirapan n'ya. " Karamihan pa naman sa mga bagay na nakukuha sa agaw ay madali rin naaagaw ng iba kaya mag-ingat ka," dagdag pa nito. Halatang tinatakot s'ya. " An egocentric person fears abandonment," matalas na dadag nito sabay tinapik ang kan'yang balikat at umuna nang umalis palabas ng unit. Palihim niyang naitikom ang kan'yang kamao.