Novel & Cerita Worst Fears

"Hindi ko magawa na ituon ang atensyon ko sa ibang bagay dahil natatakot ako. Takot na takot ako dahil masama ang pakiramdam ko sa lahat ng ito. I have this nagging feeling that he won't come back to me or to us. Nararamdaman ko na ang huling tawag niya na iyon na ang huling pag-uusap namin." At dala ng sobrang takot niya ay tuluyan na nga na pumatak ang luha niya at hindi na nito alintana na kaharap siya ng ina at kapatid ni Zane. Naaawa naman na nilapitan siya ni Amalia at agad na yumakap sa kan'ya ang ina ng asawa niya. Alam niya na halos pareho lamang ang nararamdaman nila pero maaari rin na mas sanay na si Amalia sa ganitong sitwasyon dahil na rin sa palagian na pagkakakalayo ng mag-ina

Proud na tagumpay niyang naisuko sa batas si Judge pero natatakot din dahil hindi ko alam kung tapos na ba ang lahat, kung wala na bang kaaway o mayroon pa at hindi lang namin alam. "I'm sorry for making you worry like that. I wanted to keep you and the kids out of it but the situation gotten worse by the day. Wala na akong choice kung hindi suungin ang panganib. Sinisira ng mga taong iyon ang Fuego Amore," bulong niyang h******n ako sa ulo. Bakas sa boses niya ang magkahalong pagod at poot na tinimpi niya lang para siguro hindi ako matakot.

We were all afraid of what might happen, given Keisha's fragile emotional state. In the end, there's no one to blame. We were all caught in a web of circumstances, grappling with our own fears and uncertainties. Keisha's heart was fragile, and the weight of her emotions threatened to consume her. It's a delicate balance—one that leaves us feeling helpless and disappointed, yet bound by a shared sense of love and concern for one another.

Wala siyang maalala nang nagdaang gabi ngunit alam niyang sa sarili niya na walang nangyari. Subalit, ang takot at pag-aalala ay kinakain ang kanyang sistema. Wala siyang hawak na ebidensya na walang nangyari sa kanila ng estrangherong iyon maliban sa salita niya, sa tiwala sa sarili at sariling pakiramdam.

Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na sa isang iglap lang ay biglang babaliktad ang mundo ko. Tumunog ang phone ko. Another hospital reminder. Panibagong due date na naman. I checked my bank app. The numbers were painfully small. I did the math in my head. Ang lahat ng ipon namin would last two months. Maybe three, if we cut everything down to basics. No more luxury. No more comfort. Just survival. For the first time in my life, I felt fear that had nothing to do with board meetings or shareholders. Ibang klaseng takot ang lumukob sa sistema ko.

Sa halip ay marahan niyang hinaplos ang likod ng kamay ni Yvee habang titig na titig ito sa kaniya. “G-Gideon?” Humugot si Gideon ng mababaw na hininga saka bahagyang ngumiti. “You know what scares me the most?” Napakurap si Yvee. “Ano?” “Na baka isang araw magising na lang ako tapos panaginip lang pala lahat ng ’to.” “Ano ba naman ’yang sinasabi mo…” mahinang sabi ni Yvee habang natatawa nang bahagya kahit kinakabahan na siya.

Chapter 12 Fear 2 weeks ago Chase and I went to a mall to watch movie but after that movie we saw Claudeth whose looking at Chase angrily. I can't figure out what's really happening to the both of them because Chase look at me worriedly and there, Claudeth look at me with furiously. I don't want to be the third wheel maybe they are both girlfriend and boyfriend. Sa buong buhay ko hindi pa ako kinabahan ng ganon. Maybe I don't fear fights but that time I

Mas mabuti na ito kaysa matulog mag-isa, kaya kailangan niyang tiisin ito. Si Hailey ang pinakatakot sa multo. Ang masama pa ay takot din siya sa dilim. Hahatiin ng takot ang kanyang isip sa dalawa. Ang isang panig ay igigiit na ang lahat ay peke, at ang mga multo ay hindi umiiral. Gayunpaman, ang kabilang bahagi ay nagtalo na mayroong isang hindi kilalang nilalang na nanonood sa kanya sa kadiliman, handang tumalon at atakihin siya anumang oras.

“Hindi sa hindi ako nagtitiwala sa sarili ko. Mas takot akong magsisi sa maling pinili.” Aiden nodded thoughtfully. “Interesting.” Tahimik lang si Dylan. Pero ang tingin niya sa akin… parang may kung anong iniisip siya na hindi niya masabi. “Now, Dylan,” si Aiden ulit. “Your turn.” Dylan exhaled sharply. "Abandonment." Napatingin ako sa kanya. "I don’t do well with being left behind,” he admitted, voice steady but quiet. “I guess that’s my biggest fear."

sabi niya, malamig, “But can you survive what’s in your mind?” Si Lena ay huminga nang malalim, ramdam ang tibok ng puso niya—hindi takot, kundi galit, determination, at isang kakaibang lakas na matagal niyang tinago. “I’ve faced worse than you,” sigaw niya, matatag, “Worse than fear, worse than loss. You are nothing compared to my past!” Marco ay ngumiti, parang natutuwa sa reaksyon niya.