Worst Fears Mga Nobela at Kwento

hinayaan niya ako. "Natatakot ako... Adrian... sobrang natatakot ako na baka bukas... magising na naman ako na wala na ang lahat. Ang 'Fear Returns' na nararamdaman ko ay tila ba isang sumpa na nakadikit na sa balat ko," bulong niya habang nanginginig ang kanyang buong katawan.

Ngunit sa ilalim ng lahat ng iyon, may kalakip na takot—takot na baka ang mga desisyon ng mga apo niya ay magdulot ng mas malaking problema para sa kanilang pamilya. Si Jarred ay nagbuntong-hininga at inilabas ang mga saloobin na matagal nang nagsisilbing bigat sa kanyang dibdib. "Lola, ang gabi ng gala... hindi namin inasahan ang nangyari." Ang mga mata ni Jarred ay puno ng pag-aalala at galit. "May mga tao pong nagplano ng masama laban sa amin. At hanggang ngayon, hindi pa namin alam kung bakit nila kami pinili."

At dahil sa takot na nararamdaman ay para akong biglang natulala at basta na lamang natagpuan ang aking sarili sakay ng sasakyan nito kasama pa ang tatlong kalalakihan. I am so damn terrified. Nanginginig ang buong sistema ko kasabay ng walang pakundangang pagwawala ng aking puso. Pagwawala na para bang nakakabingi dahil sa kaba at nerbyos. Lalo na nang maalala ko bigla ang napanood ko sa balita sa telebisyon na may grupo ng sindikatong nangunguha ng mga babae. Talamak ang gawaing ito ngayon kaya mas lalong nagwala ang buong sistema at kalamnan ko.

Halatang nag-aasam at umaasa. "What I fear the most?" Ikiniling nya nang bahagya ang ulo nya at deretsang itinitig saakin ang luntian nyang mata. "Losing the same person I lost to the same peoples."

Especially if he discovered my deception, my manipulation, my plan for revenge? Fear gnawed at me, a cold, relentless dread that threatened to consume me. The carefully constructed facade, the calculated confidence, the unwavering resolve— they all crumbled in the face of this raw, visceral fear. My safety, my well-being— they were suddenly precarious, uncertain, threatened. The escape, the revengpe— they seemed increasingly distant, increasingly elusive.

Find Mae. He leaned back in his chair, the wood creaking softly, and stared at the ceiling. And that’s when it hit him. Not the urgency. Not the anger. But the fear. “What if I’m too late?” he whispered. The words felt heavier in the silence of the room, like they didn’t belong anywhere but there. For a moment, he let himself feel it. The possibility and the worst-case scenario. Then he shut his eyes tightly and shook his head. “No.”

He spread his arms to cover me from his back. The nervousness and fear that I felt just got tripled. I wanted to do something but I don't know what. This is what I really fear the most na baka may makasalubong kaming panganib kung tatahakin namin ang kagubatang ito. I still wanted to hide to our spot earlier but I also do get Harry's point.

Proud na tagumpay niyang naisuko sa batas si Judge pero natatakot din dahil hindi ko alam kung tapos na ba ang lahat, kung wala na bang kaaway o mayroon pa at hindi lang namin alam. "I'm sorry for making you worry like that. I wanted to keep you and the kids out of it but the situation gotten worse by the day. Wala na akong choice kung hindi suungin ang panganib. Sinisira ng mga taong iyon ang Fuego Amore," bulong niyang h******n ako sa ulo. Bakas sa boses niya ang magkahalong pagod at poot na tinimpi niya lang para siguro hindi ako matakot.

Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na sa isang iglap lang ay biglang babaliktad ang mundo ko. Tumunog ang phone ko. Another hospital reminder. Panibagong due date na naman. I checked my bank app. The numbers were painfully small. I did the math in my head. Ang lahat ng ipon namin would last two months. Maybe three, if we cut everything down to basics. No more luxury. No more comfort. Just survival. For the first time in my life, I felt fear that had nothing to do with board meetings or shareholders. Ibang klaseng takot ang lumukob sa sistema ko.

Sa halip ay marahan niyang hinaplos ang likod ng kamay ni Yvee habang titig na titig ito sa kaniya. “G-Gideon?” Humugot si Gideon ng mababaw na hininga saka bahagyang ngumiti. “You know what scares me the most?” Napakurap si Yvee. “Ano?” “Na baka isang araw magising na lang ako tapos panaginip lang pala lahat ng ’to.” “Ano ba naman ’yang sinasabi mo…” mahinang sabi ni Yvee habang natatawa nang bahagya kahit kinakabahan na siya.