Would You Rather In Tagalog Novels & Stories

Chapter 3: The Suit and The Shark ​"Ma'am, sigurado po ba kayo na kailangan ko 'to? Pwede naman po akong mag-Barong Tagalog na lang. May luma po si Tatay, kasya pa sa akin."

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Bahagya siyang naawa sa kanila bilang ina, ngunit agad niyang winaglit at itinapon. “Gusto niyo bang bigyan ko kayo ng choices? Ah, right. Hindi nga pala kayo nakakaintidi ng Tagalog. What I'm saying is do you want me to give you choices, kiddos? Right to choose what you want to happen? Come on, don't be shy. You can tell me. Hmm?” dagdag nitong pinaamo pa ang hilatsa ng mukha niya.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

I stated while shaking my head repeatedly and tears streaming down my cheeks. --- Terms used: -Rine, dine: same with roon and dito -Ike: Ikaw ay -palusong/pauwi: pabayan -paahon: pauwi na ng bahay

Grammatical ERROR and TYPOS Ahead! -Don't me.- "Kuya Raul, okay na ba ito?" "Depende sa taste niyo po ma'am." "Ay heto kaya?" "Kayo po ang bahala ma'am." Napabuntong hininga ako sa sagot ni kuya Raul, kanina pa kasi itong ganun ang sagot sa akin. Kaya nga nagpasama ako sa kanya para sakaling mahingan ko ng second option.

Nakakabighani ang kanyang kagandahan. [No need, it’s just a small amount of money,] the Esteemed Admirer typed. Then, after a moment’s thought, he continued to share from the heart: [I just want to tell people that if you are rich, you shouldn’t look down on others. Lahat tayo ay ipinanganak na tao, kaya dapat nating igalang ang isa't isa at huwag i-bully ang mahihirap.]

"Bakit ka natatakot?" "Sabi kasi nila pag sobrang saya daw, kasunod nun ay sobrang lungkot naman." Paliwanag ko. Kinuha nito ang aking kaliwang kamay at marahang pinisil. "Don't overthink wife. Happiness is a choice. Minsan ang tao lang ang napapakumplikado ng sitwasyon. Overthinking makes things complicated." Ngumiti ako at muling tumingin na lamang sa daan.

Nanlaki naman ang mga mata ko at nasamid ako sa sarili kong laway nang marinig ko 'yon mula sa kaniya. "Are you alright?" tanong niya. Napatango naman ako at umayos nang upo roon. "One million is too expensive! Cheapest lang pala sa'yo 'yon?!" hindi ko makapaniwalang sabi sa kaniya. "I'm not buying that. Masyadong mahal at hindi pasok sa budget ko," dagdag ko habang umiiling.

Tumayo si Emerald upang yakapin ang dalawang taong dahilan kung bakit siya nasa mundo. “Mom, gusto kong magpasalamat sa pagsusumikap mong makapiling ako kahit na hindi mo alam ang iyong gagawin noon. Ramdam na ramdam ko ang pagmamahal mo kaya naman hindi ko minsan man naramdamang wala akong nanay. I want you to know na kahit na yaya ang pagkakakilala ko sayo ay nagampanan mo ng maayos ang pagiging ina sa akin.”