Novel & Cerita Writer's Block

tanong agad ng lalaki ng makita ako. “Writer's block I guess.” Natawa siya sa sinabi ko. Nito kasing mga huling araw ay madalas akong makaramdam ng ganon at naikukwento ko sa kanya yon sa tuwing magkausap kami sa telepono. “I think you need to go out. Gusto mo gumala?” Napaisip ako sa sinabi niya. Wala namang masama kung ganon nga ang gawin ko. Baka nangangailangan ako ng panibagong tanawin.

Tss. Napasigaw ako at sinabunutan ko ang aking sarili. Wala talaga akong maayos na maisulat. Naiinis ako sa aking sarili. Napahikbi at bigla natatawa. Napakawalang kwenta ng utak ko at kamay… Wala man lang maayos na kwentong maisulat. Kung makikita ako ng aking editor tiyak pagtatawanan ako nito o ng mga kakompentensya ko sa pagsusulat. Tss. Dapat sa kanila pinapatay!

Ang draining na magtipa ng letra, mag-isip ng scenes. Nawala na yung will ko. Ito yung tinatawag nilang writer’s block na ngayon lang dumapo sakin kasi noon, kung may isang story akong natengga, di naman ako nagstop kasi patuloy pa rin akong nagsusulat sa ibang novel. Ngayon talaga, wala. Hindi ko magalaw ang isa sa mga on-going ko.

Nag-isip ng mga sasabihin. Walang maisip. Gigil na nilamukos ang sariling mukha. “Hindi ako marunong mag-vlog!” paghihinagpis niya. Nanghihina na ang loob na isinarang muli ang kanyang personal computer. Tumindig. Iniunat ang katawan. At napansin ang kanyang kapayatan. “Sa kapipilit kong maging writer, pati sarili ko nakakalimutan ko nang asikasuhin,” reklamo sa wala, “ang payat ko na! Para na akong hanger na sabitan ng damit.”

Magandang Araw po sa lahat! Kumusta na po kayo? Ilang buwan akong hindi nakapag-update dahil bukod sa sobrang busy ko ay nagka writer's block din po ako. Maraming Salamat po sa mga nagbabasa at nanghihingi ng update. Sa ngayon po ay hindi pa ako makakapag-update dahil sobrang busy ko po sa school. Sana po maintindihan ninyo.

Talaga kasing hindi niya mapaniwalaan na nakagawa siya ng isang chapter. Mula kasi nang ma-reject ang kanyang gawa ay hindi na niya nagawang makapagsulat pa kahit mayroon na naman siyang plot. Parang na-mental blocked na siya. Subalit ngayon, nakuha na niyang makapagsulat at tingin niya ay maayos niya iyong naisulat. Napangiti tuloy siya. Hindi nga lang niya malaman kung sino ba ang kanyang naging inspirasyon. Si Yael ba o si Luigi?

Hindi rin ako makapag concentrate sa pagsusulat dahil nadidistract ako o mas tamang sabihin na mental block ako. Malapit na akong ma-bored sa kakaikot ko sa buong villa which is araw-araw ko ngang ginagawa as my pastime. Halos lahat ng mga trabahante sa farm doon ay kilala ko na, dahil halos araw-araw naman kaming nag kikita.

Because love isn’t always soft and simple. Sometimes it’s messy. Sometimes it’s uncomfortable. Sometimes it forces you to face parts of yourself you’d rather ignore. But when it’s right when it’s real it doesn’t take away who you are. It helps you become more. As a writer, this story became something deeply personal to me. There were moments when I questioned the direction, the characters, even myself. There were times when the words didn’t come easily, when the emotions felt too heavy or too quiet to translate into something readable.

“A writer’s imagination must be wide, Isla. Must be wide!” Muli siyang napayuko dahil doon. ‘Yan din kasi ang unang beses na napuna ang kan’yang gawa. Pakiramdam niya ay isa siyang kahihiyan. “’Yung last release mo na novel? Ayun, nilangaw! You’re slowly losing your readers. Do something. Alam mo ang patakaran sa publishing house natin, Isla. If you became useless, then you’ll be fired.”

Hindi ako pwedeng magpaapi dahil wala namang ibang magtatanggol sa amin. "Natural! Ganyang-ganyan ang mga isinulat ko sa previous novel ko na nareject dahil sa sobrang cliché!" palatak ko. Frustrated writer din kasi ako. Wala lang talagang time i-pursue ng todo kaya siguro wala akong maapprove na manuscript kahit isa.